Recensie: ‘After Life’


   

Oor­spronke­lijk gepub­liceerd op 20/02/2022 – 20:20 door Lies De Mid­deleer

Dit artikel werdt oor­pronke­lijk gepub­liceerd op de oude Scham­per site. Toen deze uit gebruik werd genomen, wer­den alle artikels overgezet.

Onlangs kwam het derde en daarmee ook laat­ste seizoen van ‘After Life’ uit, de Britse dra­maserie over de dood en het lev­en. Deze zwarte kome­die laat je huilen en snot­teren, maar vooral lachen.

Tony John­son (gespeeld door Ricky Ger­vais) staat cynisch in het lev­en nadat zijn vrouw en liefde van zijn lev­en Lisa gestor­ven is aan borstkanker. Hij ziet het nut van het lev­en niet meer in en het enige wat hem ervan weer­houdt zichzelf de das om te doen, is zijn hond, die op cin­e­matografisch tac­tis­che momenten blaft om eten. In plaats van tot zelf­dod­ing over te gaan, besluit hij de wereld te straf­fen door te doen en te lat­en wat hij maar wil. Door zijn grote mond, zwarte humor en onver­schillige lev­en­shoud­ing stoot Tony vrien­den en collega’s af, ook al blijken zij achter­af meer met hem gemeen te hebben dan hem lief is.

Wan­neer Tony zijn mening over het bestaan toch herzi­et, werkt zijn her­von­den liefde voor het lev­en zo aansteke­lijk dat je er als kijk­er zelf gelukkig van wordt. Niet alleen is de relatie tussen Tony en Lisa één van de mooiste en meest liefde­volle relaties op tv, Ricky Ger­vais slaagt er ook in om je drie seizoe­nen lang tussen de tra­nen door te lat­en lachen met zijn cynis­che wereld­beeld.

Kor­tom, ‘After Life’ is een hartver­war­mende serie die ons ook kan lat­en lachen, en waar veel kijk­ers die zelf al iemand ver­loren, zich in kun­nen herken­nen.