Proffen op zondag: Tom Coenye

Hoe bent u begonnen met judo?

“Ik ben op mijn zevende ges­tart met judo bij een club in Veurne. De train­er daar was Jean-Marie Dedeck­er, de lat­ere bond­scoach. Hij was toen een col­le­ga van mijn vad­er bij de bank. Ik was blijk­baar een vrij energiek ven­t­je en mijn oud­ers zocht­en een sport waar ik mij in kon uitleven.”

Hoe vaak in de week beoe­fende u uw hob­by?

“Dat varieerde een beet­je. Als stu­dent was ik nauwelijks nog terug te vin­den op de mat. Toen ik afges­tudeerd was, heb ik het judo heel inten­sief her­vat, en trainde ik dik­wi­jls vier of vijf maal per week. Het is een heel goeie uit­laatk­lep.”

“Ik wil niets negatiefs zeggen over andere sporten, maar iedereen kan wel een beet­je tegen een bal trap­pen”

Is judo een lastige sport?

“Het is lastig in twee opzicht­en. Het is fysiek een zware sport, maar je maakt het natu­urlijk zelf zo zwaar als je wil. Daar­naast is het een zeer tech­nis­che sport die een steile leer­curve kent. Je bent snel vijf of zes jaar verder voor­dat je het degelijk kan beoe­fe­nen. Dat is ook de reden waarom velen, ook bij de jeugd, voor­ti­jdig afhak­en. Ik wil niets negatiefs zeggen over andere sporten, maar iedereen kan wel een beet­je tegen een bal trap­pen. Daarmee kom je in judo niet ver. De tech­nis­che bagage die vereist is, is een lim­iterende fac­tor.”

Wat trekt u het meest aan in judo?

“Het feit dat het zow­el tech­nisch als fysiek een inspan­ning vergt, en het een sport is waar een zekere filosofie achter schuil­gaat. Met het oud­er wor­den heb ik dat meer leren appre­ciëren. Judo is eigen­lijk een jonge, mod­erne vari­ant van ver­schil­lende oude Japanse gevechtss­porten. Het heeft als doel om met een min­i­male inspan­ning tot een max­i­maal resul­taat te komen, en als het kan zo bij te dra­gen aan een betere maatschap­pij. Verder is belan­grijk dat nut­teloze beweg­in­gen steeds wior­den ver­me­den. Als beweg­in­gen niet resul­teren in een betere posi­tie, is hun uitvo­er­ing ver­loren energie. Proberen effi­ciënt te werken en geen energie te ver­spillen aan zak­en die niet nodig zijn: dat zou een mooi mot­to zijn voor de uni­ver­siteit. Ik zie judo voor een stuk ook als een uit­laatk­lep, een gecon­troleerde manier om de dagdagelijkse agressie te uiten. Het is een inten­sieve sport, na een uur of twee ben je echt wel leeg. Dat is de charme.”

“Proberen effi­ciënt werken en geen energie ver­spillen aan onn­odi­ge zak­en: dat zou een mooi mot­to zijn voor de uni­ver­siteit”

Hoe onder­schei­dt judo zich van andere gevechtss­porten?

“Alles wat gevaar­lijk is, zoals bijvoor­beeld klem­men op andere gewricht­en dan de elle­boog of slag­be­weg­in­gen, zijn niet toege­lat­en. Ook wurggrepen zijn sterk gere­gle­menteerd. Het is wel een belas­tende sport, maar op zich niet gevaar­lijk.”

Heeft u lang getwi­jfeld over de besliss­ing om te stop­pen?

“Ik ben niet over één nacht ijs gegaan. Maar wan­neer je op een gegeven moment ‘s mor­gens niet meer uit bed ger­aakt door de rug­pi­jn, wordt het makke­lijk­er om te stop­pen. Ik heb ook geen figu­ur voor judo. Mijn bouw is de slechtst mogelijke: lang en smal. Echt suc­cesvolle judoka’s zijn voor mijn gewicht 20 of 30 cm klein­er en ken­nen een veel lager zwaartepunt. Daar­door heb ik op com­peti­tievlak nooit veel kun­nen voorstellen.”