Oorspronkelijk gepubliceerd op 26/03/2020 – 23:30 door Judith LambertCharlotte Monbailleu
Dit artikel werdt oorpronkelijk gepubliceerd op de oude Schamper site. Toen deze uit gebruik werd genomen, werden alle artikels overgezet.
Toen het jaar nog uit de startblokken moest schieten en alles nog rooskleurig leek, werd 2020 omgedoopt tot het ‘Van Eyckjaar’. Een van de drijvende krachten achter de grote Van Eycktentoonstelling in het Museum voor Schone Kunsten is Maximiliaan Martens. Maar naast ontrafeler van de geheimen van het ‘Lam Gods’, is hij ook professor in de Kunstwetenschappen.
Wat vindt u leuk aan lesgeven?
“Ik heb lesgeven altijd een van de leukste dingen gevonden. Soms kan ik een college geven vergelijken met pleiten in een assisenzaak: proberen overtuigen met argumenten op een bijna-theatrale manier. Het is dus eigenlijk een beetje theater spelen. Binnen de kunstgeschiedenis is het ook eerder de norm om college te geven aan grote groepen, een publiek. Behalve in tijden van afstandsonderwijs, zoals nu.”
Zijn er dingen die u heel leuk of net irritant vindt aan studenten?
“Oh nee, studenten inspireren altijd.”
Heeft u tips voor studenten?
“Het allerbelangrijkste vind ik dat ze plezier vinden in het schrijven. Dat is misschien meer een tip voor studenten in de latere jaren en ook voor studenten in disciplines die veel moeten schrijven. Probeer niet alleen te schrijven omdat het moet, maar daar ondertussen ook echt plezier in te beleven.”
En hoe heeft u zelf dat plezier gevonden?
“Vooral door het heel veel te doen. Ik vertel mijn studenten vaak over een filmpje van Tom Lanoye. Je ziet hem dan aan een tafel zitten terwijl hij schrijft, en plots schiet hij heel erg in de lach. Dat is echt beeldend voor het plezier van schrijven. Of je nu academische teksten schrijft of literaire, eigenlijk doet dat er niet toe. Het gaat om het plezier vinden om het op een goede manier te doen. Dat vind ik heel belangrijk. Als prof merk je dat ook als je teksten leest.”
“Studenten inspireren altijd”
U bent al heel uw leven bezig met kunst, bent u eigenlijk zelf creatief of artistiek aangelegd?
“Nee, dat is gestopt door te studeren. Ik heb een artistieke opleiding gevolgd aan Sint-Lucas. Ik was in de jaren 70 een van de eersten die dat deed, om na het secundair kunstonderwijs Kunstgeschiedenis aan de universiteit te gaan studeren. Tijdens mijn studies zelf heb ik wel nog wat geschilderd, maar rond het derde jaar ben ik daarmee opgehouden. Maar ik hou me de laatste jaren wel bezig met fotografie. Dat is nu echt een hobby geworden.”
Stel dat u terug kan gaan in de tijd en u voor één dag levens kan wisselen met een figuur in de geschiedenis. Met wie zou u dat doen?
“Dan zou ik toch wel kiezen voor Jan van Eyck. Ik maakte mijn doctoraat over het mecenaat in Brugge in de periode van van Eyck. Ik ging toen enkele dagen per week van Gent naar Brugge en passeerde daarbij telkens langs het Jan van Eyckplein en het standbeeld van van Eyck, en elke keer dacht ik: “Spreek tot mij!” Dus mocht ik met hem kunnen wisselen, dan zouden er toch al een aantal vraagtekens, waar de kunstgeschiedenis al meer dan 200 jaar mee zit, opgelost kunnen worden.”