Prof Préféré: Het Afscheid van Filip De Rynck

Wat is er zo sexy aan Bestu­urskunde? 

“Ik vind het erg belan­grijk dat we mensen oplei­den die in de brede pub­lieke sec­tor tew­erkgesteld zullen wor­den. Het is niet gemakke­lijk om elk jaar opnieuw aan stu­den­ten te tonen dat de vraagstukken die daarmee gepaard gaan, boeiend zijn. Ze omvat­ten maatschap­pelijke dis­cussies zoals deze omtrent duurza­amheid en tran­si­tie, en niet alleen tech­nis­che din­gen zoals man­age­ment. We willen aan­to­nen dat je mensen nodig hebt in de pub­lieke sec­tor die in staat zijn om kri­tisch na te denken, die de brug kun­nen vor­men met de samen­lev­ing en mensen lat­en zien dat die processen onwaarschi­jn­lijk fascinerend zijn: dát maakt bestu­urskunde sexy.”

In de les pro­fileerde u zichzelf niet echt op poli­tiek vlak, gaat u dit nu meer doen? 

“Ja. Als aca­d­e­mi­cus heb je alti­jd een bepaalde vri­jheid in onder andere opini­es­tukken. Maar als je vrij en gepen­sioneerd bent kan je dat natu­urlijk nog meer doen. Ik ben zek­er van plan om op bepaalde vlakken nog meer stelling in te nemen, mij meer in het debat te men­gen.”

Som­mige stu­den­ten ver­geten te douchen voor een mon­del­ing exa­m­en en dat was niet alti­jd aan­ge­naam

Wat is het gek­ste dat u ooit bent tegengekomen in de les of op exa­m­ens?

“Mon­delinge exa­m­ens heb ik alti­jd boeiend gevon­den. Zo waren er stu­den­ten op een mon­del­ing exa­m­en die zo zenuwachtig waren dat ze niets meer kon­den uit­bren­gen. Ik zei hen dan om buiten te gaan om even te bedaren en daar­na kwam het meestal wel goed. Voor #MeToo opkwam heb ik het heel af en toe meege­maakt dat vrouwelijke stu­den­ten geprobeerd en gefaald hebben om hun charmes uit te spe­len. Je maakt soms rare din­gen mee in zo’n exa­m­en­con­text. Zo stud­eren som­mige stu­den­ten de hele nacht door en ver­geten dan ‘s ocht­ends te douchen. Dus het was niet alti­jd even aan­ge­naam om een exa­m­en af te nemen (lacht). Voor het overige zijn stu­den­ten eigen­lijk heel braaf, zek­er in vergelijk­ing met vroeger.”

Heeft u tips voor uw opvolger(s)?

“Mijn nieuwe collega’s zijn zeer com­pe­tent. Maar als er toch iets is dat ik wil meegeven is dat bestu­urskundi­gen in con­tact moeten bli­jven staan met het veld. Je leert veel door te luis­teren naar mensen uit de prak­tijk en hen aan het woord te lat­en over waarmee ze bezig zijn en hoe zij de din­gen aan­pakken. Als aca­d­e­mi­cus moet je voort­durend twi­jfe­len over wat je zegt en de beste manier om die twi­jfel te voe­den is door je te lat­en bevra­gen door diege­nen die je bestudeert. Daar gaat mijn nieuwe boek trouwens over. Het is boeiend om te besef­fen dat je nog maar weinig weet. Als aca­d­e­mi­cus is dat een dri­jfveer om verder te gaan in je onder­zoek. Dit is uit­er­aard niet evi­dent als je heel erg focust op inter­na­tionale pub­li­caties: twi­jfe­len en pub­liceren gaan niet samen. De drang om inter­na­tion­aal te scoren mag er niet toe lei­den dat bestu­urskundi­gen en andere aca­d­e­mi­ci een veilige bubbel voor zichzelf mak­en waarin ze kun­nen bli­jven pub­liceren.”