Oorspronkelijk gepubliceerd op 5/10/2020 – 10:38 door Ayala Istas
Dit artikel werdt oorpronkelijk gepubliceerd op de oude Schamper site. Toen deze uit gebruik werd genomen, werden alle artikels overgezet.
Sofie Bussé is 20 jaar, studente Mixed Media aan Sint-Lucas Gent en zoekende: “Ik stel voortdurend vragen, over alles, maar antwoorden vinden is onbelangrijk.”
Haar installatiewerk is een kruising van het absurde, het mysterieuze en serendipiteit. Inspiratie put ze uit de buitenwereld en alle toevalligheden erin, haar eigen ervaringen en een gevoelswereld die ze met knip- en plakwerk construeert tot een visuele en auditieve collage. Zelf deelt ze geen foto’s van haar video-installaties, want die vindt ze door de ruimtelijkheid van het medium veel te beperkt. “De omstaander is zelf een onmisbaar onderdeel van het werk, zonder wie het nooit compleet zou zijn. Ik speel graag met de unieke ervaring van de toeschouwer.” Bussé raakte gefascineerd door kunstenaars als Bruce Nauman en Barbara Krueger door hun omgang met taal en het menselijke. Zij staan als kunstenaars ook niet tussen het publiek en de kunst in. “Als ik een werk maak, denk ik niet ‘wat betekent dit voor andere mensen?’ Er zit wel steeds een rode draad in mijn werk, maar die deel ik liever niet mee. Het is aan de toeschouwer om die te ontdekken. Ik vind het zelf ook interessant als in tentoonstellingen de dialoog tussen kunstenaar en werk opengelaten wordt.” In gesprek gaan met die omstaanders en hun meningen ziet ze als iets enorm interessant en belangrijk, maar het werk uitleggen zal ze niet doen. “Kunst moet niet altijd uitgelegd worden: er hoeft niet per se een reden of een dieper liggende betekenis te zijn.”
Dualiteit, contradictie en ritme zijn evenzeer veelvuldig terugkerende factoren in het creatieproces. En prikkels. Elk detail telt: geluid, woord en beeld. Niets is ondergeschikt aan elkaar. Dat is wederom een vraag: “Hoe stel ik alle media gelijk aan elkaar? Kan dat wel? Of is dat afhankelijk van de ervaring van de individuele toeschouwer?” Met een blik op Bussés notitieboekje lijkt de stapel onbeantwoorde vragen onuitputbaar, evenals de mogelijkheid tot experimenteren. “Het proces is ook datgene dat me leven laat voelen, zelfs in het twijfelachtige en het existentiële. Het geeft me de adrenaline die ik nodig heb, waar ik gelukkig van word.”