‘Pfff, mij overkomt het niet’


Stel, je krijgt een e-mail waarin staat dat de bank je kaartnummer nodig heeft, anders wordt je rekening geblokkeerd. Paniek! Gelukkig staat er een link in die je naar de website van de bank leidt. Maar wacht …  Zou jij erop klikken?

Oor­spronke­lijk gepub­liceerd op 10/03/2025 – 8:35 door Bjarni Van­houtte

Dit artikel werdt oor­pronke­lijk gepub­liceerd op de oude Scham­per site. Toen deze uit gebruik werd genomen, wer­den alle artikels overgezet.

Waarschi­jn­lijk zeg je nu vol over­tuig­ing: ‘Natu­urlijk niet! De UGent bom­bardeert me al genoeg met haar phish­ingtests. Ik trap daar niet in, hoor.’ Toch is dit een per­fect voor­beeld van het third-per­son effect: de over­tuig­ing dat anderen veel vat­baarder zijn voor manip­u­latie dan jij. ‘Anderen trap­pen miss­chien in phish­ing, maar ik? Nooit! Jamais!’

Wat is het effect concreet?

Dit begrip hebben we te danken aan de soci­oloog W. Phillips Davi­son, die het con­cept the­o­re­tiseerde in 1983. Hij stelde dat mensen geneigd zijn te geloven dat medi­a­bericht­en een grotere impact hebben op anderen dan op hen­zelf. Dit wordt vaak in de hand gew­erkt door per­soon­lijke vooro­orde­len. Het resul­taat? We over­schat­ten hoe beïn­vloed­baar anderen zijn en onder­schat­ten hoeveel invloed media op onszelf hebben. 

‘De UGent bom­bardeert me al genoeg met haar phish­ingtests, ik trap daar niet in, hoor’

Dit con­cept is op veel gebieden toepas­baar, van reclame en pro­pa­gan­da tot fake news en phish­ing­mails. We denken graag dat we immuun zijn, maar bedri­jven en oplichters weten wel beter.

‘Ik trap daar echt niet in!’

Lat­en we dit toepassen op reclame. Veel mensen geloven dat adver­ten­ties hen niet beïn­vloe­den, maar onder­tussen groeit de mar­ket­ing­sec­tor elk jaar verder. Als reclame echt geen effect had, zouden bedri­jven er geen mil­jar­den aan uit­geven. Toch houden we onszelf voor dat wij rationele beslissin­gen nemen, ter­wi­jl ‘anderen’ door mar­ket­ingtrucs wor­den ver­leid.

Het­zelfde geldt voor phish­ing. We horen ver­halen over mensen die hun bankgegevens invullen op een valse web­site en denken: ‘Hoe dom kun je zijn?’ Maar we ver­geten dat cyber­crim­ine­len gea­vanceerde tech­nieken gebruiken. Een e‑mail die eruitzi­et alsof hij van je bank of werkgev­er komt, met sub­tiele druk om snel te han­de­len, kan zelfs de scherp­ste per­soon op het ver­keerde moment een mis­stap lat­en begaan.

Waarom trappen we erin?

Mensen zijn niet zo ration­eel als ze denken of ten­min­ste toch zouden willen. Dit komt voort uit cog­ni­tieve bias­es, zoals de opti­mism bias: het idee dat jij min­der snel een negatieve ervar­ing zal hebben dan anderen. 

Psy­choloog Daniel Kah­ne­man heeft uit­ge­breid onder­zoek gedaan naar dit soort denk­fouten in zijn werk ‘Think­ing, Fast and Slow’. Angst, urgen­tie, vertrouwen in autoriteit­en en hebzucht mak­en ons vat­baarder voor manip­u­latie. Een ver­dachte e‑mail hoeft alleen maar in te spe­len op een spec­i­fieke angst of mis­bruik te mak­en van je vertrouwen en voor je het weet, heb je gek­likt. 

Ook jij bent niet immuun

Bli­jf gerust geloven dat jij min­der beïn­vloed­baar bent. De vol­gende keer dat je een drin­gende e‑mail kri­jgt, stel jezelf één vraag: ben ik echt slim­mer dan de rest of gewoon menselijk?