Oorspronkelijk gepubliceerd op 17/04/2017 – 17:59 door Olivier Vander Bauwede
Dit artikel werdt oorpronkelijk gepubliceerd op de oude Schamper site. Toen deze uit gebruik werd genomen, werden alle artikels overgezet.
Tram vier
Peetje Kozak
Tijdens het bewind van Napoléon Bonaparte was Gent net als de rest van het huidige België deel van het Franse imperium. Het ging de keizer voor de wind, tot hij in 1812 besloot om de Memel over te steken en naar Moskou – de stad – te marcheren. De veldtocht liep uit op een kritieke nederlaag die het tij voor het Napoleontische regime deed keren. De Fransen begonnen zich overal stilaan terug te trekken, en in februari van 1814 kwam ook Gent aan de beurt.
Enkele dagen na de Franse uittocht kwamen de kozakken, onder leiding van kolonel Navasinowitz-Menchikoff, als bevrijders de stad binnen. De 80-jarige aanvoerder, door de Gentenaars ‘Peetje Kozak’ gedoopt, mocht bij een weduwe in de Kouter zijn verblijf vestigen, maar aan de circa 200–300 Kozakken werd vanwege hun reputatie gevraagd om zich net buiten de stad te vestigen.
Cossacks go home
Ondertussen bleven de Franse troepen verzet tonen rond Gent, wat beantwoord zou worden door het Russische leger. Na enkele veldslagen kwamen ze zegevierend terug, en vergezeld door Pruisische Huzaren besloten ze maar te kamperen in tenten en schuren, in de regio die op dat moment door de bevolking ‘Moscou’ zou worden gedoopt. Hoewel het tsarenleger werd voorzien van proviand, durfde ze haar reputatie wel eens te bevestigen en de velden van de boeren te plunderen. Het enthousiasme voor de bevrijders sloeg al snel om in ongenoegen, waarop het stadsbestuur het vertrek van de Russen ging eisen in Brussel.
Toen de Fransen in april verdreven waren, vertrok het regiment Bichaloff voorgoed richting zuiden. Het bezoek van hun tsaar aan Gent enkele maanden later, moesten ze missen. Nog vele jaren nadien werden kinderen bang gemaakt voor de terugkomst van Peetje Kozak: “Ao’s ge nie braove zyt zalk Peetje Kozak ne kier gaon haole.”