Ode aan ‘All Too Well (Taylor’s Version)’


Oh, Taylor Swift. Het liedjesschrijvend genie bracht in 2012 een lyrisch meesterwerk uit dat menig tiener en twintiger met tranen hun gebroken hart uit hun vel deed schreeuwen. Negen jaar later brengt ze de onbewerkte versie uit: tien minuten lang bitter liefdesverdriet.

Oor­spronke­lijk gepub­liceerd op 21/11/2021 – 20:23 door Judith Lam­bert

Dit artikel werdt oor­pronke­lijk gepub­liceerd op de oude Scham­per site. Toen deze uit gebruik werd genomen, wer­den alle artikels overgezet.

‘All Too Well’ was nooit bedoeld om Tay­lor Swifts pop­u­lairste num­mer te wor­den. Het was nooit een sin­gle, is nooit gepro­moot en heeft geen video­clip gek­end toen het uitk­wam in 2012. Het is een break-uplied dat deel uit­maakt van een break-upal­bum waarop num­mers pronken die veel meer catchy en radiowaardig zijn. Toch bestond er voor fans nooit twi­jfel en ‘All Too Well’ werd hun hymne.

Pho­to album on the counter, your cheeks were turn­ing red
You used to be a lit­tle kid with glass­es in a twin-sized bed

Het num­mer beschri­jft in meer dan tien minuten het ver­w­erk­ing­spro­ces van een gebro­ken hart. Dit lijkt niks nieuws, maar dankz­ij zeer visuele beschri­jvin­gen geeft Swift een inkijk in de kleine momen­t­jes van een tur­bu­lente liefde, en hoe die tot een einde was gekomen. De ted­er­ste momenten zit­ten niet per se in een eerste kus of groot aan­zoek, maar samen naar gênante kinderfoto’s kijken of in het mid­den van de nacht staan dansen in de keuken. Het zijn deze intieme, menselijke momenten waar­door het ver­lies hard aankomt. Terug­denken aan zulke kleine herin­ner­in­gen is pijn­lijk, maar toch weet ze het alle­maal nog all too well. Doorheen het lied komt het sym­bool van een ver­loren sjaal terug die ze bij ‘hem’ ver­gat toen ze zijn fam­i­lie nog leerde ken­nen maar hij nooit terug­gaf en als aan­denken bijhoudt nadat hun liefde vervlo­gen is. Het is een metafoor voor het stuk­je van jezelf dat je kwi­j­traakt nadat een relatie eindigt, maar waar je zon­der leert lev­en.

And I know it’s long gone and / There was noth­ing else I could do
And I for­get about you long enough / To for­get why I need­ed to

Swift ver­wo­ordt het helen van een gebro­ken hart met ver­beteren, terug­vallen door herin­ner­in­gen en uitein­delijk die herin­ner­in­gen een plaats kun­nen geven. Accepteren dat een relatie gedaan is, gaat enerz­i­jds gepaard met melan­cholisch terub­likken op mooie momenten samen en anderz­i­jds woede en frus­tratie tegen­over je ex, hem ver­wi­j­tend dat die mooie momenten nu wrang en pijn­lijk zijn gewor­den. Het wis­se­lende gebruik van werk­wo­or­den in de verleden en de tegen­wo­ordi­ge tijd illus­treert de kracht van die herin­ner­in­gen. Het is ver­won­der­lijk hoe zulke visuele, spec­i­fieke momenten toch bit­ter herken­baar aan­voe­len.

And there we are again when nobody had to know
You kept me like a secret, but I kept you like an oath

De magie van ‘All Too Well’ is de com­bi­natie van breek­baarheid en rauwe, schree­uwende ver­wi­jten. Door de herken­baarheid en poëtis­che ver­wo­ordin­gen is het een favori­et van de Swifties gewor­den. Onder­tussen is het uit zijn orig­inele beteke­nis gegroeid tot een sym­bool voor de hechte band met haar fans. Op con­certen schree­uwen zij de lied­jestek­sten naar haar terug, wat lei­dt tot momenten die bij­na als cathar­sis aan­voe­len. Wan­neer heeft trauma’s ver­w­erken met onbek­enden niet tot een innige con­nec­tie geleid?