Mythbusters: UGent tunneleditie

In alle mythes zit wel een zekere waarheid en waar rook is, is vuur. Reden genoeg dus om wat gefluis­terd wordt in de wan­del­gan­gen eens jour­nal­istiek te onder­zoeken. Zoals eigen is aan de beste gerucht­en, hoor­den we via via het ver­haal dat er tun­nels zouden zijn die de Rozi­er verbinden met de Boeken­toren, een rod­del die een lid van Filo­log­i­ca, een van de krin­gen die in de kelder van de Bland­i­jn zete­len, ook beves­tigde.

Het betere journalistieke graafwerk

Decaan Gita Deneckere had er zelf nog nooit van geho­ord, dus con­tacteer­den we Sylvia Van Peteghem, hoofd­bib­lio­the­caris van de Uni­ver­siteit Gent (en overi­gens ook de eerste vrouwelijke bib­lio­the­caris van een Bel­gis­che uni­ver­siteits­bib­lio­theek). Zij beves­tigde dat er kelders zijn onder de Boeken­toren, maar hele­maal geen tun­nel. Ook belden we met Bart Biese­man, logistiek anal­ist bij de Direc­tie Gebouwen en Facil­i­tair Beheer (DGFB). In stu­den­ten­ter­men: iemand die met de gebouwen van de UGent bezig is. Hij wist ons te zeggen dat er formeel gezien wel tun­nels zijn, maar niet voor mensen. Er loopt namelijk stoom door die tun­nels en daar door lopen kan een vrij pijn­lijke dood veroorza­k­en. Op advies van Van Peteghem vroe­gen we het nog even aan Tineke De Backer, pro­jectlei­der bij de voorge­noemde DGFB. Zij wist te vertellen dat er tech­nisch gezien wel een tun­nel loopt tussen de Boeken­toren en het com­plex Plateau-Rozi­er, maar ze wees er op dat dit eerder een ‘caniveau’ is (in mensen­taal: een goot), waar tech­nis­che lei­din­gen door­lopen. Ook deze tun­nel is dus niet toe­ganke­lijk.

“Er loopt stoom door de tun­nels, dus daar door stap­pen kan een vrij pijn­lijke dood veroorza­k­en”

Negatief nieuws dus, maar niet gevreesd! Aangezien alle respon­den­ten ent­hou­si­ast waren en het eigen­lijk zelf niet hon­derd pro­cent zek­er wis­ten, was een eigen onder­zoek nu wel aan de orde. Onder het mot­to “open gebouwen pol­i­cy betekent dat je over­al mag rond­neuzen” gin­gen we op pad. Een expe­di­tie doorheen de Bland­i­jnkelder leverde licht angstaan­ja­gende foto’s, veel archiefkas­ten en een weinig gebruik­te trap op (voor de geïn­ter­esseer­den: de deur naast de cof­feecorner). Jam­mer genoeg geen echte tun­nels. Dan maar de Rozi­er uit­proberen, want het is natu­urlijk eigen aan tun­nels dat ze twee plekken verbinden.

Belgian Horror Story

De kelder van het Plateau-Rozierge­bouw is in één woord angstaan­ja­gend. Buiten de gang naar de fiet­sen­stalling aan de Plateaukant, wordt die overi­gens ook zeer weinig gebruikt. Wie toch de moeite neemt om verder te wan­de­len, komt een (wederom, licht angstaan­ja­gend) afges­loten gebouw van de vak­groep Milieu­tox­i­colo­gie tegen, alsook een (miss­chien nog meer schrik­wekkende) kamer vol douch­es. Iets verder vind je ook een afges­loten en ver­vallen gang, waar de ver­bouwin­gen bezig zijn. Het is ten streng­ste ver­bo­den daar­door te gaan, al wordt er weinig gedaan om voor­bi­j­gangers tegen te houden. Gelukkig kan je langs boven ook rondgaan naar de Rozierkant om in de kelder te ger­ak­en. Daar zit­ten onder andere lokalen van de werk­groep Arche­olo­gie en wor­den er wederom een hele hoop ver­vallen kamers gebruikt als archief. Boven­di­en heb je er een heel mooi zicht op de stu­den­ten die bene­den in de bib van de Fac­ul­teit Let­teren en Wijs­begeerte stud­eren, die vreemd opkijken als ze zien dat je daar kan ger­ak­en. Jam­mer genoeg waren er geen tun­nels te bespeuren, al kun­nen die natu­urlijk achter een van de vele ver­gren­delde deuren zit­ten. De kans daarop is echter bij­zon­der klein, waar­door we deze mythe wel als bust­ed kun­nen beschouwen.

Ondergrondse wetenschappers?

Hoe zit het dan met de tun­nels tussen S8 en S9 aan de Ster­rre? Een nieuws­gierig lid van Zeus WPI beves­tigde dat dit ver­haal de ronde deed en kon ons zelfs de deur wijzen waarachter deze mys­terieuze tun­nels zouden zit­ten. Con­nec­ties hebben opent werke­lijk deuren! Na onszelf door een kleine met­al­en deur te persen, kwa­men we een ruimte bin­nen die net groot genoeg was om in te hurken en net klein genoeg om een claus­tro­fo­bis­che har­taan­val te kri­j­gen. Als dit de befaamde tun­nelverbind­ing was, zou het gebruik ervan enorm af te raden zijn. We vol­gden de tun­nel tot het einde en kwa­men uit op een muur. Een enorm teleurstel­lende muur. Geen deuren, geen verdere holtes om in te kruipen, niet eens een buizen­post­sys­teem of een koni­j­nen­hol.

Met pijn in het hart moeten we dus ook deze mythe als bust­ed beschouwen. Na doo­d­sang­sten te hebben doorstaan, keer­den we volledig bedekt met spin­nen­webben huiswaarts. Zon­der tun­nels, maar wel met een hoop angstaan­ja­gende foto’s en span­nende ver­halen over onder­grondse verken­ningstocht­en voor het nages­lacht.