Moderator


Hoe vaak en hoe trots we ook benadrukken dat 'we in de 21e eeuw leven', vaak zijn we minder progressief dan we zelf willen geloven. Genderdichotomie blijft een feit, en daar is het taboe rond make-up bij mannen een treffend voorbeeld van.

Oor­spronke­lijk gepub­liceerd op 26/03/2018 – 9:12 door Joline Ver­meulen

Dit artikel werdt oor­pronke­lijk gepub­liceerd op de oude Scham­per site. Toen deze uit gebruik werd genomen, wer­den alle artikels overgezet.

In het Gentse straat­beeld merken we zelden man­nen op die make-up dra­gen. Doen ze het niet, of doen ze het sub­tiel? Een korte obser­vatie.  

“Ouderwets land”

Wereld­wi­jd is er een trend zicht­baar op vlak van man­nelijke beau­ty­blog­gers, maar in de dagelijkse realiteit ver­schilt hun invloed van land tot land. Zo komen er in Ned­er­land, Por­tu­gal, het Verenigd Koninkrijk of de VS steeds meer man­nen de straat op met make-up, en is dat in Bel­gië nauwelijks het geval. Dat weten de dames van The Body Shop in de Veld­straat me te vertellen. Op vlak van man­nen en make-up bestem­pe­len ze Bel­gië als een con­ser­vatief en oud­er­wets land. Als het stig­ma hier al door­bro­ken kan wor­den, zal het dus een pro­ces van lange duur zijn.

“Voor mijn vriendin”

Wan­neer cos­met­i­caza­k­en man­nen over de vlo­er kri­j­gen, gaat het in de eerste plaats om trans­gen­ders of homosek­sue­len. De reden hier­voor? Zij zouden niet bang zijn hun ‘vrouwelijke’ kant te lat­en zien, gewoon graag met hun uiter­lijk bezig zijn of make-up bewust gebruiken om geves­tigde waar­den te door­breken. Aan opval­lende make-up wagen homosek­suele man­nen zich vaak enkel uit artistieke over­weg­in­gen. “Drag is een vorm van per­for­mance; je creëert een per­sona, een ver­haal. Buiten drag ben je weer jezelf, en voel je die nood om extreem opge­maakt te zijn niet”, legt stu­dent Jérôme Depriestere uit. 

Hoewel ook met­rosek­sue­len van­daag vak­er make-up inkopen, ligt de drem­pel voor de gemid­delde het­erosek­suele man bij­zon­der hoog. Een cos­met­i­caza­ak bin­nen­wan­de­len is voor hem een stap te ver. Doet hij dit toch, dan gaat zijn entree met een zekere schaamte gepaard. Vol­gens de verkop­ers heeft hij dan ook steeds een excu­us op zak: ‘Het is voor mijn vriendin’. 

‘Zolang ik het niet zie’

Ongeacht hun sek­suele geaard­heid lijken man­nen die make-up gebruiken de voorkeur te geven aan pro­ducten als ton­ers en con­ceal­ers. Onregel­matighe­den of ver­moei­d­heid cam­ou­fleren is de stan­daard, fond de teint of mas­cara aan­bren­gen vin­den ze onnatu­urlijk en is dus eerder uit­zon­der­lijk. Als ze toch meer opval­lende make-up willen uittesten, kri­j­gen ze het advies voor een natu­urlijke look te gaan; de teint moet in ieder geval afgestemd zijn op de huid­skleur, en een sub­tiele, bruin­kleurige mas­cara past wellicht het best.

Het belang van die natu­urlijke look wordt beves­tigd door de het­erosek­sue­len die zich nooit opmak­en. De meerder­heid die ik spreek heeft er geen prob­le­men mee dat som­mige man­nen make-up dra­gen, ‘zolang het niet zicht­baar is’. Als rede­nen waarom ze zelf geen make-up dra­gen, geven ze aan dat het niet van hen verwacht wordt of het over­bod­ig lijkt. Meer dan eens kri­jg ik te horen dat die redener­ing ook voor meis­jes geldt. “De meeste meis­jes vind ik min­stens even mooi zon­der.” En maar goed ook.