Moderator

Van jongs af aan leerde ik mode­merken en hun ontwer­pers van­buiten, niet wetende dat die com­bi­naties regel­matig veran­deren en je daar dus hele­maal niets aan hebt. De fash­ion weeks waren voor mij alti­jd al een spe­ciale peri­ode. De ont­dekking van nieuwe col­lec­ties, vers ‘leesvo­er’ en mijn pogin­gen om als kind enkele stukken na te mak­en zijn rede­nen waarom deze peri­ode me toen zo fasci­neerde en dat van­daag nog steeds doet.

In 2018 kreeg ik de kans om voor de derde keer naar New York City te gaan, een stad waar ik intussen hopelijk ver­liefd op ben. Toch was het pas toen ik ont­dek­te dat de New York Fash­ion Week tij­dens mijn reis plaatsvond, dat mijn hart een sprong maak­te.

De mod­ew­ereld is een harde wereld; het is bij­na onmo­gelijk om zon­der con­nec­ties bin­nen te ger­ak­en, en dat is voor de fash­ion weeks niet anders. Wie niet waagt, niet wint, dacht ik, en ik ver­zond enkele e‑mails. Ik sprak voor­namelijk dis­trib­u­tiehuizen aan om mijn kansen te ver­groten, al schat­te ik ze verder niet al te hoog in. Tot mijn grote ver­baz­ing ontv­ing ik enkele weken lat­er meerdere posi­tieve mails.

Concrete jungle

Ijzig koud en met een zelfzek­er, maar toch bang hart­je ging ik op zoek naar de bewuste locatie waar ‘mijn’ show doorg­ing. Zo opgelucht als ik was toen ik het gebouw gevon­den had, zo groot was mijn ver­baz­ing toen ik te horen kreeg dat ik een hal­fu­ur lat­er nog eens mocht terugkomen. Als je mij al een beet­je kent, zal het je niet ver­bazen dat ik dit eigen­lijk niet zo erg vond. Ik had immers nog een gezel­lige koffiebar op mijn lijst­je staan die hier niet zo ver van­daan lag. Een tur­mic soy lat­té lat­er was het tijd voor poging twee. Een­maal aangekomen op de plaats was de check-in duidelijk al begonnen. Na te lang aan­schuiv­en in de koude en het vullen van mijn tijd met het waarne­men van de out­fits van de andere gas­ten, mocht ik ein­delijk bin­nen.

Fashionably late

“Sor­ry peo­ple, we’re run­ning fash­ion­ably late”, werd het daaropvol­gende uur regel­matig door de micro’s afgeroepen. Het is zeldza­am dat een show op tijd begint, hoorde ik lat­er van een ervaren fash­ion­week­ganger. Tal­loze ran­dac­tiviteit­en waren voorzien. Naast het bestud­eren van kun­st mocht iedereen gebruik mak­en van de open bar. Voor de hon­geri­gen – ik dus, want de show ging door tussen 18u en 21u – was er een hap­je voorzien. Er werd van de tijd gebruik gemaakt om te netwerken en de buiten­wereld te lat­en zien dat je aan­wezig was. Een moeil­ijke taak, de com­bi­natie van je Insta­gram updat­en en toch een open houd­ing aan­nemen voor nieuwe con­tacten. Het meest indruk­wekkende tijd­ver­dri­jf was zek­er en vast de locatie zelf, die dan ook hevig dig­i­taal werd vast­gelegd door alle aan­wezi­gen. Angel Oren­sanz Event Space, een 19de-eeuwse syn­a­goge, is een geliefd gebouw voor fash­ion shows. Ontwer­pers als Alexan­der McQueen stelden hier al eerder hun col­lec­tie voor. 

Een­maal begonnen, zagen we drie ontwer­pers. Alle netwerkac­tiviteit­en wer­den abrupt gestopt vanaf het moment waarop het eerste mod­el de cat­walk betrad. En ik werd posi­tief ver­rast door wat ik zag.

Vaishali S (India)

Deze voor ons onbek­ende ontwerp­ster is een echte hit in Mum­bai. Per­soon­lijk sprak­en de stukken me niet aan. Ze deden mij denken aan een kruis­ing tussen Aladdin en Indi­ana Jones. Niet echt iets voor ons Bel­gis­che kli­maat dus, maar tij­dens een vakantie in India meer dan geschikt.

Datari Austin (London)

Datari Austins col­lec­tie was ver­rassend door zijn unieke com­bi­natie van mate­ri­alen. Avond­kledij over­heer­ste en werd zeer goed onthaald door het pub­liek. Datari Austin bracht stukken die ik zek­er zou dra­gen voor een avond­je uit.

Kentaro Kameyama (USA)

De hele col­lec­tie van Kameya­ma was adem­ben­e­mend. De zaal was muis­stil en de show werd afges­loten met een dav­erend applaus. De stukken waren niet heden­daags, maar het waren de ontwer­pen en het vak­man­schap die het pub­liek het zwi­j­gen opleg­den.

 

 

 

Twee keer per jaar, voor ze hun stukken beschik­baar stellen, tonen ontwer­pers hun nieuwe col­lec­tie aan het grote pub­liek. De eerste keer doen ze dat in feb­ru­ari, voor de lente- en zomer­col­lec­ties, de tweede keer in sep­tem­ber, voor de herf­st- en win­ter­col­lec­ties. Wat de locatie betre­ft, komen alle grote mod­est­e­den om de beurt aan bod. New York geeft de aftrap en zet meteen de toon voor daarop vol­gende ste­den als Lon­den, Par­i­js en Milaan. Tij­dens de weken wor­den grootse even­e­menten geor­gan­iseerd. De groot­ste mod­e­huizen organ­is­eren een eigen show, ontwer­pers met een beperk­ter bud­get organ­is­eren een show­room en begin­nende ontwer­pers pre­sen­teren hun nieuwe col­lec­tie via dis­trib­u­tiehuizen, organ­isaties die hun een plat­form aan­bieden aan een betaal­bare pri­js. De pers, grote namen, invloedrijke per­so­n­en en andere ken­nis­sen wor­den uitgen­odigd. Vogue brengt een spe­ciale edi­tie uit naast hun maan­delijkse tijd­schrift. Tal­loze artikels wor­den geschreven en tegen­wo­ordig wordt ook Insta­gram over­spoeld met film­p­jes, foto’s en sto­ries. Trends wor­den gezet of verd­wi­j­nen. One week you’re in, and the next week you’re out.