Meer Playmobil op straat!

Plas­tic dieren, rub­beren zwaar­den en kassa’s waarmee je deed alsof. Speel­go­ed­voor­w­er­pen zijn herken­bare zak­en besprenkeld met glit­ter. Ook in het grote­mensen­leven vin­den we die vertrouwde objecten terug. De spullen die we vroeger link­ten aan ons warme nest, zijn nu niet meer onschuldig. Vaak kri­j­gen de vertrouwde voor­w­er­pen een ver­schuiv­ing in gevoel­swaarde.  

Neem bijvoor­beeld een Play­mo­bil poli­tiewa­gen. Al loeiend racete ik met het voer­tu­ig van de keuken tot aan de woonkamer. Sjezend over het par­ket om de boef, een pluizen­bol, te van­gen. Sinds de vier­wiel­er naar de kringloop­winkel is gede­por­teerd, bezorgt hij me geen dolle namid­dag meer. Nu wor­den politiecombi’s niet bestu­urd door mijn mol­lige kinder­hand, maar door knapen die na een oplei­d­ing van een jaar een revolver op hun heup dra­gen. Een korps waar­van som­mige medew­erk­ers te snel naar de knup­pel in hun achterzak graaien om vre­de­volle protes­tanten op te ruimen. Waar door Play­mo­bil een vredi­ge namid­dag ontsp­root, sla­gen poli­tiemensen erin om een vijandi­ge relatie op te bouwen met jon­geren. Een Play­mo­bil poli­tiewa­gen in kun­st­stof­gran­u­laat zorgde als kind voor samen­horigheid. De ijz­eren vari­ant zorgt te vaak voor verdeeld­heid. Ik besluit: meer Play­mo­bil op straat!

Mensen in de put van het buiten­sporige kap­i­tal­isme zien tuime­len en geen genoe­gen meer zien nemen met het won­der­mooie alledaagse, maakt me bedroefd

Daar­naast hebben we kaste­len. Ze wor­den ons in sprook­jes en Ketnet-televisieprogramma’s ingele­peld als tri­om­fan­telijk en bewon­derenswaardig. Dé zoge­naamde droom van elk onwe­tend prins­essen­meis­je. Ook wij had­den een roze exem­plaar, geves­tigd op de rode, ronde salontafel. De afgelopen jaren is het roze miniatu­ur­voor­w­erp in mijn gedacht­en door een ver­g­root­ma­chine gekropen. Nu huist Marc Coucke erin. Mijn houd­ing tegen­over toren­hoge rijk­dom is niet posi­tief. Als ik eerlijk mag zijn, ver­af­schuw ik het. Mensen in de put van het buiten­sporige kap­i­tal­isme zien tuime­len en geen genoe­gen meer zien nemen met het won­der­mooie alledaagse, maakt me bedroefd. De mens heeft veel nodig, dat ontken ik niet. Maar vier golfvelden met syn­thetisch gras behoren daar niet toe, vrees ik.

Ik koester de heimwee naar mijn speel­goed­da­gen tot in mijn vinger­top­pen, waarmee ik zorgvuldig de pop­pen in het kas­teel ver­plaat­ste. Met diezelfde vinger­top­pen lees ik van­daag de kran­ten vol hartver­scheurend nieuws. Ik verneem gruwe­len die zich voltrekken met met­al­en kogels, een mate­ri­aal dat niet vaak gebruikt wordt bij speel­go­ed. Al hangend aan mijn moed­ers rok troggelde ik vroeger speel­go­ed­wa­gens en kaste­len van haar af. Nu loop ik er met wijd ges­perde ogen in een boog omheen. Vind je dat niet vreemd?