Make love, not ‘Warhammer’

Een lin­ie gardis­ten staat paraat om een storm­loop aan groene orks te weer­houden. Dwer­gen blazen schroeiend vuur richt­ing een zwerm kri­jsende rat-man­nen. Elf-boogschut­ters rege­nen pijlen neer op demonis­che gedrocht­en vol pus en etter, ter­wi­jl kolk­ende magie in de lucht knet­tert. Dit lijken fan­tastis­che tafer­e­len, rijp geplukt uit de werken van een absur­dere ver­sie van Tolkien, en dat zijn ze ook, maar dit zijn weke­lijkse gebeurtenis­sen voor zij die ‘Warham­mer’ spe­len.

Miniatuurtjes

‘Warham­mer’ is een table­top oor­logsspel, waarin je vanu­it een breed scala aan unieke miniatu­urt­jes (‘mini’s’, zoals de coole kinderen zeggen) gebruikt en schildert. Elke mini is voorzien van zijn eigen capaciteit­en en sta­tistieken, om zo het mini’s-leg­er van je tegen­stander te ver­slaan. De mini’s vor­men je troepen die je op een tac­tis­che manier inzet en ver­plaatst om de over­ma­cht te kri­j­gen. Je speelt het spel op een grote tafel, met gefab­riceerd ter­rein, waar tien­tallen dobbel­ste­nen opge­wor­pen wor­den om het suc­ces van bepaalde acties, zoals aan­vallen of magie, te bepalen. Elke fac­tie heeft zijn eigen the­ma, mini’s en unieke regels. De hob­by bestaat uit drie grote delen: alles begint met het nauwkeurig schilderen van je mini’s, waar­na je effec­tief het spel kan spe­len en uitein­delijk heb je ook de juicy lore.

In het geniep het spel spe­len in de kelder van oma behoort tot het verleden

Mini’s schilderen is ook pop­u­lair en wordt vaak zelfs gedaan zon­der het spel te spe­len. Het traag, nauwkeurig en voorzichtig schilderen van kleine tot grote minia­turen, met een pod­cast of the­ma­tis­che muziek op de achter­grond, kan zeer ther­a­peutisch zijn. Som­mi­gen ontwer­pen ook com­plexe ter­reinen voor hun veld­sla­gen, anderen schilderen hor­den kleine wezens of doen aan kit­bash­ing: het uit elka­ar en aan elka­ar plakken van ver­schil­lende mod­ellen. Beeld je hier­bij het mix­en van Lego­man­net­jes in. Er is ook een gevoel van groei en vol­doen­ing aan­wezig want per mini die je schildert, wordt je leg­er grot­er, maar word je ook beter in het schilderen zelf. De minia­turen zijn vaak ook heel gede­tailleerd en uniek en kun­nen in grote mate geper­son­aliseerd wor­den. Een gigan­tis­che vuur­de­moon van vlam­men voorzien ziet er niet alleen heel cool uit, maar zorgt ook voor een gevoel van vol­doen­ing.

Spelen en lore

Het spel zelf bestaat uit het tegen­over elka­ar opzetten van twee of meerdere leg­ers, dit om elka­ar volledig te verni­eti­gen of om op voor­hand afge­spro­ken doe­len te bew­erk­stel­li­gen. De schaal van deze veld­sla­gen varieert sterk. Je kan al begin­nen spe­len met vijf mini’s, maar als je de tijd (en het geld) hebt zelfs met hon­der­den mini’s. Het is uitein­delijk een strate­gisch spel, waar zow­el tac­tiek als geluk je suc­ces bepalen.

Het laat­ste onderdeel van de hob­by is de ‘lore’: de col­lec­tie aan fic­tiev­er­halen over de ver­schil­lende fac­ties en mini’s. ‘Warham­mer’ bestaat namelijk uit twee grote delen: ‘Age of Sig­mar’ en ‘Warham­mer 40K’. Bei­de zijn gebaseerd op dezelfde principes in het spel, maar de con­text ver­schilt enorm. ‘Age of Sig­mar’ is de fan­ta­sy­vari­ant, denk bijvoor­beeld aan ‘Lord of the Rings’ en ‘Har­ry Pot­ter’. ‘Warham­mer 40K’ is een sci­encefic­tion­set­ting die grim­dark genoemd wordt. Een verre toekomst zon­der hoop, een soort depressieve ‘Star Wars’ dus. Over deze set­tings zijn enorm veel boeken en strips geschreven, ver­halen met bek­ende en terugk­erende per­son­ages, die dat tikkelt­je meer pit en gevoel geven aan het spel.

‘Warham­mer’ is al decen­nia oud, maar haar pop­u­lar­iteit bli­jft groeien. Dit komt door een aan­tal fac­toren. De eerste is uit­er­aard de iro­nisch posi­tieve impact die het C‑virus had op de hob­by. Tijd is de voor­naam­ste fac­tor bij het schilderen van mini’s en daar had­den we recent geen teko­rt aan. Een andere fac­tor is de terug­keer van oud­ere gen­er­atiespel­ers: nerdy (edoch sexy en char­mante) tieners uit de jaren 90 zijn nu der­tigers, die met meer geld om hun leg­ers op te bouwen (de hob­by kan betrekke­lijk duur wor­den) en hun eigen ruimte om het effec­tief te doen, terugk­eren uit nos­tal­gie. Hier­door vin­dt de laat­ste jaren een echte boom plaats in de hob­by.

Niet langer zijn er beschuldigin­gen van duiv­else prak­tijken en satanisme

De laat­ste fac­tor is dat ‘Warham­mer’ en fan­ta­sy-geek-gedoe in het alge­meen – kijk naar ‘Dun­geons & Drag­ons’ en Mar­vel – eigen­lijk opmerke­lijk pop­u­lair gewor­den zijn. Er is geen gevoel van schaamte meer en in het geniep het spel spe­len in de kelder van oma behoort tot het verleden. Niet langer zijn er beschuldigin­gen van duiv­else prak­tijken en satanisme. De hob­by is nor­maal of zelfs ‘cool’ gewor­den. Mensen strea­men verf­sessies, pop­u­laire media als spel­let­jes en series wor­den steeds meer ontwikkeld voor een ‘Warhammer’-publiek en bek­ende acteurs plaat­sen speelsessies op hun Insta­gram­pag­i­na. Deze men­tal­iteitsveran­der­ing zorgt ervoor dat een grot­er pub­liek open­staat voor de hob­by.