Mag het iets lichter?

‘Knor’, gebaseerd op het kinder­boek ‘De wraak van Knor’ van Tosca Menten is de eerste lange stop-motion­film van Mascha Hal­ber­stad. En wat voor één! De sil­i­co­nen pop­pet­jes bevat­ten veel details, maar rafe­len toch een beet­je uit. Hier­door merk je dat het een stop-motion­film is en geen gewone ani­matiefilm.

Het ver­haal speelt zich af in een typ­isch Ned­er­landse wijk waar de negen­jarige Babs met haar fam­i­lie en beste vriend­je Tijn woont. De set is op alle vlakken heel mooi afgew­erkt. Ook de gezicht­suit­drukkin­gen van de pop­pet­jes zijn schit­terend gemaakt. Met de stem­men van onder andere Jan Bijvoet, Maaike Cafmey­er en Titus de Voogdt kri­j­gen die pop­pet­jes ook nog eens écht karak­ter.

Babs en haar gezin kri­j­gen onverwacht bezoek van opa Tuit­jes uit de VS. Tuit­jes is terugge­keerd om deel te nemen aan de belan­grijk­ste worsten­wed­stri­jd ‘Kon­ing Worst van de eeuw’. En dat weet hij ver­rassend goed geheim te houden. Babs kri­jgt voor haar negende ver­jaardag het varken­t­je Knor van hem cadeau. Het beestje heeft een onweer­staan­baar schat­tige snoet. Wan­neer daar­bij het typ­is­che ‘oink’-geluid naar boven komt, smelten alle harten in de zaal. Van haar oud­ers mag Knor enkel bli­jven onder strenge voor­waar­den. Het varken­t­je moet zich leren gedra­gen, dus schri­jft Babs hem in voor een pup­py­cur­sus. Samen beleven de twee veel avon­turen, die veel span­ning en emoties opwekken.

De film brengt het hele ‘al-dan-niet veg­e­tarisch zijn’ mooi naar boven. Ook thema’s zoals vriend­schap en fam­i­lie staan cen­traal. Een hartver­war­mende film, die zow­el jong als oud doet ontspan­nen!

Emma Thomp­son schit­tert in ‘Good luck to you, Leo Grande’ naast de ijz­er­sterke Daryl McCor­ma­ck. Als ervaren rot in het vak van luchtige films speelt Emma ook in deze film een vrouw op leefti­jd, die dit­maal na het over­li­j­den van haar man een jonge escorte inhu­urt. Zo ont­dekt ze niet alleen haar eigen lichaam, maar ook de passie die daarin schuilt. 

De film is een absolute par­el die zich meer toont als een the­ater­stuk dan een echte film. De set­ting is dan ook voor­namelijk de hotelka­mer waar bei­de per­son­ages elka­ar meer­maals ont­moeten. Ondanks die vrij strik­te ruimtelijke beperk­ing, verveelt de film geen sec­onde. Dat is te danken aan de fan­tastis­che dialo­gen en het bij­zon­dere acteer­w­erk van de twee hoof­drol­spel­ers.

Ook al is dit niet per se een komis­che film, toch laat hij je achter met een luchtig gevoel. De film toont nog­maals dat sek­suele open­heid niet iets is om zich over te schamen en dat com­mu­ni­catie belan­grijk bli­jft in de omgang met anderen. McCor­ma­cks per­son­age Leo Grande vin­dt dan ook steev­ast dat intimiteit (in welke vorm dan ook) eigen is aan de mens en dat er veel ongeluk voorkomen zou wor­den als er veilige manieren waren om dat aan te bieden. Na de film kan je wel­geteld een kwartiert­je pre­tenderen dat we alle con­flicten daad­w­erke­lijk kun­nen oplossen met een beet­je menselijkheid (en door het lang­durig opsluiten van mensen in een hotelka­mer.)

‘Empire of light’ van Sam Mendes gaat over de mensen die werken in ‘Cin­e­ma The Empire’, een filmhuis aan de grauwe Engelse kust. De hele film is gehuld in de typ­is­che sev­en­ties-kleuren, een sub­tiele ver­wi­jz­ing naar de bij­na ver­gane glo­rie van cin­e­ma. Het is een ver­haal over duis­ter­n­is die zich schuil­houdt in het licht. Over cin­e­ma in de jaren 80 en vooral over de troost die twee mensen bij elka­ar kun­nen vin­den, ondanks al het donkere. Olivia Col­man en Michal Ward bren­gen het ver­haal tot lev­en met hun ver­tolk­ing van de hoofd­per­son­ages. Ze vin­den elka­ar in de liefde en de een­za­amheid.

Het gebeuren wordt op prachtige wijze in beeld gebracht. De vele brede shots geven een volledig beeld van de leegheid van de cin­e­ma. ‘Empire of light’ is echt een ode aan de cin­e­ma, al mist het toch net die magie die een film echt doet bijbli­jven. Soms lijkt het alsof Mendes te veel probeert te vertellen, wat zorgt voor een licht gemis aan diep­gang. De focus ligt op Cin­e­ma Empire en de mensen erin, maar hier­door wordt het per­son­age erbuiten soms ver­geten. De rede­nen voor bepaald gedrag, hoe geweldig geacteerd dan ook, lijken soms een beet­je zoek. Er wordt gehint naar dieperliggende moti­vaties, maar als kijk­er bli­jf je op dat vlak een beet­je op je honger zit­ten.

‘Empire of light’ is daar­door een echte aan­rad­er voor cine­fie­len. Als je op zoek bent naar sim­pel enter­tain­ment of net wat meer echt ger­aakt wil wor­den, zoek je best verder.

Ook de rom­com­liefheb­bers komen tij­dens Film Fest aan hun trekken. De immer fan­tastis­che Emma Thomp­son (Cath) en Lily James (Zoë) wor­den in deze film ver­voegd door de bij ons weliswaar min­der bek­ende ster­ren Sha­bana Azmi (Aïsha) en Shaz­ad Latif (Kaz­im). De film vormt dan ook een inter­cul­turele reis door een gearrangeerd huwelijk enerz­i­jds en een love match, oftewel een huwelijk met een part­ner die je volledig zelf kiest, anderz­i­jds. 

De film toont trouwens niet echt een duidelijke voorkeur, wat bij­zon­der ver­fris­send is. Dit voelt niet als een impasse: de touwt­jes van de ver­schil­lende plotli­j­nen wor­den op het einde mooi aan elka­ar geknoopt. Voor de rest vol­gt de film de rom­com­for­mule tot op de let­ter. Het einde van het plot zie je dan ook per­fect aankomen, al doet de film je toch wel even­t­jes twi­jfe­len in het mid­den, wat gewaardeerd wordt. Visueel is de film weinig spec­tac­u­lair en het tit­u­laire num­mer van Tina Turn­er wordt ner­gens gebruikt, wat enorm spi­jtig is. De per­son­ages zijn daar­ente­gen wel ongelooflijk aan­doen­lijk en de humor is zek­er boven­maats, waar­door ‘What’s love got to do with it?’ het finaal tot ‘zek­er het kijken waard’ schopt. Een meepikker dus voor zij die al dat ver­dri­et even beu zijn.