Love at long sight


36 vragen en vier minuten in de ogen staren, alles wat je nodig hebt om jouw fantastische wederhelft te vinden. Jullie slijten de rest van jullie dagen met elkaar, huppelend in een bloemenveld. Kan je eindelijk eens iemand meenemen naar familiefeesten en dan misschien, ooit, de kindertafel ontgroeien. Hoe?

Oor­spronke­lijk gepub­liceerd op 15/12/2016 – 21:50 door Nico­las Van Laere­Marthe Thys

Dit artikel werdt oor­pronke­lijk gepub­liceerd op de oude Scham­per site. Toen deze uit gebruik werd genomen, wer­den alle artikels overgezet.

Liefde in de grote stad. Hoe ontstaat zo’n magis­che con­nec­tie tussen twee per­so­n­en die soms schi­jn­baar niets gemeen­schap­pelijk hebben? Is het het lot? Het uni­ver­sum dat een mys­terieuze kracht uitoe­fent zodat vreem­den oog­con­tact mak­en, aan de praat ger­ak­en, samen iets gaan drinken? Neen, dat is het niet. Wij zijn weten­schap­pers, of doen toch graag alsof. Toen we lazen dat psy­choloog Arthur Aron de sleu­tel tot eeuwige liefde ont­dekt heeft, kon­den we niet anders dan of af te vra­gen – beeld je hier­bij in dat Car­rie Brad­shaw in een sati­j­nen pastel­roze kamer­jas achter haar lap­top een sigaret zit te rokken ter­wi­jl ze melan­cholisch uit haar raam staart – of al onze dates op een natu­ur­ramp uit­lopen omdat we gewoon de foute vra­gen stellen?

Interpersoonlijke nabijheid

Het uit­gangspunt van het onder­zoek van Aron, is dat je inter­per­soon­lijke nabi­jheid kan stim­uleren door 36 vra­gen te stellen aan elka­ar, waar­na je vier minuten in elka­ars ogen staart. Klinkt alle­maal zeer dromerig. Ah juist, het is psy­cholo­gie, het hoort dromerig te zijn. In het orig­inele artikel staat niets ver­meld over liefde. Dat hebben ver­schei­dene kut­boekskes zoals de Flair ervan gemaakt. Maar lat­en we eerlijk zijn: het klinkt leuk om een short­cut tot liefde te hebben. Dat­en is namelijk ver­moeiend. Vroeger in The Sims kreeg je op z’n minst nog cheat­codes om het lev­en makke­lijk­er te mak­en. Maar dat is valsspe­len, zek­er? (Moth­er­lode) Je kon mensen die je niet leuk vond namak­en en ze dan eeuwig lat­en zwem­men of in een bran­dend huis zon­der deur achter­lat­en om te ster­ven. Maar dat is psy­chopatisch, zek­er? Maar nu gaat het over een andere psy­cho. De logie ervan, namelijk. De 36 liefdesvra­gen die niets met liefde te mak­en hebben, zijn namelijk opgesteld zodat ze gradueel intenser en per­soon­lijk­er wor­den. Op die manier stel je je open en kwets­baar op tegen­over de andere. Dat zorgt dan voor een gevoel van ver­bon­den­heid, wat dan op zijn beurt een gevoel van gebor­gen­heid en vei­ligheid creëert. Alvast een goede basis voor ver­liefd­heid. Wan­neer je echter geen emo­tionele band hebt met de part­ner, zal je het gevoel hebben dat deze per­soon te dicht bij je komt, en dan zal je de andere afs­toten. Klinkt alle­maal mooi, maar wij wilden eigen­lijk gewoon een excu­us om onze Scham­per­vriend­jes te kop­pe­len. Het is een een­za­am bestaan, dat van een pseudo­jour­nal­ist.

“Dat­en is ver­moeiend”

Ons inner­lijk match­make­bu­reau kwam naar de opper­vlak­te, en al snel voelden we ons Bond-vil­lains die een malafide plan aan het sme­den waren – onze gemene lach is onder­tussen on fleek (dat zeggen hippe mensen, denk ik). Toegegeven, op dit punt ver­loochen­den we onze inner­lijke weten­schap­per een beet­je, omdat we goede vrien­den zijn en dus ook wilden dat de match­es op gemeen­schap­pelijke inter­ess­es gebaseerd waren. Weten­schap­pelijk onver­ant­wo­ord, maar de liefde is te groot om onze collega’s op awk­ward dates te sturen. We willen gewoon dat ze gelukkig zijn. De win­ter­maan­den zijn al moeil­ijk genoeg.

 

Beyoncéboner

Scham­per­a­non­iem­p­jes gin­gen met andere anon­iem­p­jes een pint pakken vergezeld van de 36 vra­gen. Onge­makke­lijk, vraagt u? Zek­er. Je deelt meteen veel met elka­ar en niet alles is even inter­es­sant om te weten van de wild­vreemde aan de andere kant van de tafel. Dat iemand graag eens zou tafe­len met Bey­on­cé, oké, ikweet­ni­et­goed­wat­te­doen­metdiein­for­matie. Begin­nen met basics en smalltalk is toch nog iets tactvoller. Wie ben je? Wat doe je? Wat is uw schoen­maat (knipoog)? Welke hobby’s heb je? Dat soort din­gen. De vra­gen­li­jst is miss­chien meer iets voor een tweede date. Jam­mer dan, we zit­ten hier nu. Lat­en we gewoon nog een pin­t­je bestellen, dat maakt het makke­lijk­er om over mijn trau­ma­tis­che kinder­ti­jd te prat­en.

 

Oprechtheid is the new sexy

Dat zelfzek­er­heid aantrekke­lijk is wis­ten we al, maar oprechtheid is dus ook best geil. Anon­iem­p­je getu­igt: “Aangezien er zo veel vra­gen zijn, kan je niet alles even gevat of grap­pig beant­wo­or­den, dus ben je eerlijk. Die eerlijkheid wordt beant­wo­ord met eerlijkheid en dat is fijn. Het gesprek voelt oprecht en je kri­jgt met je date een wed­erz­i­jds vertrouwen.” Dat blijkt de rest van onze proef­per­so­n­en ook te denken. Als de andere zich kwets­baar opstelt, is het makke­lijk­er dat zelf ook te doen.

We merken echter wel dat er wat ruis zit op de love con­nec­tion na het gesprek. Soms kan je emo­tion­eel wel klikken, maar gebeurt er lichamelijk niets. Dat vormt dan miss­chien eerder een basis voor een vriend­schap­pelijke relatie. Het pro­ces van de vra­gen ver­snelt de gang van zak­en voor het ontstaan van een vriend­schap over­duidelijk. In nor­male omstandighe­den duurt het een tijd­je vooraleer je je ziel bloot­geeft op de manier die verwacht wordt van de vra­gen. Je leert zeer snel iemand ken­nen: zow­el de posi­tieve als de negatieve kan­ten.

Wat ook opvalt, is dat er in de vra­gen veel verwacht wordt om elka­ar com­pli­men­t­jes te geven. Dat vin­den we maar weinig tactvol. Natu­urlijk vind je mensen die je com­pli­menteren leuk. Ik ben nog nooit kwaad geweest op iemand die zegt dat ik er goed uitzie.

Ons doel was om er ten min­ste een fuckske uit te kri­j­gen, maar jam­mer genoeg is zelfs dat niet gelukt. Nog­maals, we willen gewoon dat onze collega’s gelukkig zijn. We zijn niet per­vers. Iedereen vond het een leuke ervar­ing, maar het prob­leem lijkt te liggen bij de over­gang van serieuze con­ver­sa­tie naar een casu­al weer­wo­ord over schoen­mat­en. Liefde bestaat dus niet. Jam­mer zeg. Blij dat we dat prob­leem dan toch weer opgelost hebben! Miss­chien als je er wat meer moeite in zou steken, maar wie heeft daar tijd voor?