Lezersbrief: Onrust in de kudde

Beste Scham­per,

Ik ben ver­ward. Zoals iedere tweeweke­lijkse maandag liep ik vol ent­hou­si­asme, opwind­ing en antic­i­patie richt­ing het vertrouwde houten Scham­per­bak­je in mijn favori­ete dri­ester­ren­restau­rant ‘Le Pont’, sti­jf van de span­ning om te lezen wat voor won­dere avon­turen mijn favori­ete redac­teurs deze keer weer hebben meege­maakt. Zijn ze een muse­um gaan bezoeken, een film gaan zien, hebben ze iemand rel­e­vant en inter­es­sant geïn­ter­viewd? Dat laat­ste waarschi­jn­lijk niet. Maar jul­lie recen­sies vallen wel mee, meestal. Weten­schap sla ik steev­ast over, want ik haat ken­nis, zek­er als het gebracht wordt op ludieke wijze. Kots. Alleszins, ik liep dus richt­ing het prachtig afgew­erk­te houten bak­je (jul­lie moeten het num­mer van jul­lie schri­jn­werk­er écht eens doors­turen), maar ik was ver­rast, nee gechoqueerd zelfs, toen ik geen Scham­per – mijn lijf­blad – aantrof, maar een goed­kope imi­tatie, genaamd ‘Schaaper’. Ik dacht even: “Oei, neen, ik zit fout. Dit is het onafhanke­lijke herder­s­blad van de Uni­ver­siteit Gent.” Wat zouden die schapen op de cov­er anders beteke­nen? Vergelijken jul­lie stu­den­ten met kud­de­schapen? Dat zouden jul­lie, eerlijke jour­nal­is­ten, nooit doen! En zwi­jg mij van die wans­make­lijke woord­grap die in vul­gaire witte let­ters op het voor­blad gedrukt ston­den. “Kudde’t nog aan?” “Kudde’t nog aan?!?!?!” Wat een lar­iekoek! Tot zo’n niveau zouden de redac­teurs die ik ken zich nooit ver­la­gen. Wat is er gebeurd met jul­lie eerlijke en oprechte pis‑, kak- en sek­shu­mor? Wat is er gebeurd met het pedante taal­ge­bruik dat enkel pro­moven­di van de fac­ul­teit Taal- en Let­terkunde kun­nen begri­jpen? Ik dacht nog even: Dit zijn ver­valsers. Dit is niet mijn vertrouwde, geliefde, sexy Scham­perredac­tie. Dit zijn die vuile imi­ta­tors van Dilem­ma. Eerst doen ze jul­lie won­der­mooie houten bak­je na (serieus, wie moet ik bellen voor dit soort vak­man­schap?), daar­na ook jul­lie look en een poging tot jul­lie schri­jf­sti­jl. Trekt op de kloten. Excuseert u mijn taal­ge­bruik; die hoeren­neuk­ers van Dilem­ma kun­nen mij echt op mijn paard jagen. Opnieuw, excuseer mij. Ik zal het beschaafd houden. Wan­neer ik echter de Weten­schaps­sec­tie onver­mi­jdelijk moest door­bladeren, zag ik een bek­end gezicht: die ene (toegegeven, enorm knappe) jonge­man die iedere edi­tie bekladt met een foto van zichzelf. Uiter­mate onpro­fes­sioneel, als je het mij vraagt, maar van weten­schap­pers kan je niet al te veel verwacht­en. Dit was dus de doorslag: deze afgri­jselijk wal­gelijke schaap­mop werd gemaakt door de mensen die mij het dier­baarst zijn. Een slag in het gezicht. Hopelijk valt deze mis­stap te wijten aan een externe fac­tor. Slapeloosheid, alco­hol, heli­um­mis­bruik (ieder jaar ster­ven 0,2 per­so­n­en aan een heli­umver­slav­ing, hopelijk bren­gen jul­lie hier spoedig een artikel over). Ik wens nie­mand een heli­umver­slav­ing toe, maar als dat de reden is voor deze farce, kan ik het jul­lie vergeven. Anders niet. Doe dit a.u.b. nooit meer. Het is niet grap­pig om te spe­len met het weke hart van een emo­tion­eel onsta­biele vrouw wiens enige zek­er­heid dit kut­boek­je is. Ik meen het. Ik zie jul­lie nog steeds graag, gewoon wat min­der graag.

                                                                                                                                                            Kus­jes en knuffels,

                                                                                                                                                            Anne