Kunst zonder kost

De Maagd

Als je snel door Gent wan­delt, zal het je miss­chien niet opvallen, maar naast de stad­shal kan je op de klokken­stoel van de Grote Tri­om­fante een fres­co van een meis­je vin­den. Op de klokken­stoel is een plek­je voor­be­houden voor het meis­je met de witte kraag. Het fres­co is een kunst­werk van Michaël Bor­re­mans. De Gentse kun­ste­naar maak­te het kunst­werk De Maagd, geïn­spireerd door het Lam Gods, de Annun­ci­atie van Maria en de Maagd van Gent. De licht­stralen die uit de ogen van het meis­je komen, zijn een ver­wi­jz­ing naar religie. Door licht­stralen te schilderen, visu­aliseer­den kun­ste­naars zoals Van Eyck de bevrucht­ing van Maria in hun kunst­werken. Sinds 2014 werd het kunst­werk ver­schil­lende keren beschadigd, door de weer­som­standighe­den en nietsver­moe­dende stadswerk­man­nen. Haast je dus naar het meis­je voor een vol­gende stort­bui of hogedruk­spuit De Maagd voor eeuwig van de muur ver­wi­jdert.

 

Het Graffitistraatje

In het hart­je van Gent, nabij de Vri­jdag­markt, vind je het befaamde Graf­fi­tis­traat­je, offi­cieel bek­end als de Wer­re­garen­straat. De smalle steeg is een open can­vas voor iedere kun­ste­naar. Zow­el lokale als inter­na­tionale arti­esten lat­en hier regel­matig hun kleur­rijke schilderin­gen en tags achter, waar­door ieder bezoek aan de straat een unieke ervar­ing biedt. Oor­spronke­lijk ontstond het straat­je als een klein project tij­dens de Gentse Feesten van 1995, maar al snel groei­de het uit tot een kako­fonie van ver­schil­lende werken en een toeris­tis­che trek­pleis­ter. Het uiter­lijk van de straat veran­dert voort­durend, wat het een dynamis­che plek maakt. De enige regel? Respecteer het werk dat beter is dan het jouwe! Voor de rest heeft iedereen de vri­jheid om hun cre­atieve stem­pel hier achter te lat­en.

 

De Passanten

Op het Miri­am Make­baplein, vlak voor de ingang van de Krook, staat De Pas­san­ten, een kunst­werk van Michaël Bor­re­mans. Dit beeld­houww­erk sym­bol­iseert de verbind­ing tussen ken­nis en cul­tu­ur die mensen ervaren in de Krook. Dankz­ij de samen­werk­ing met onder andere de UGent, Imec en de Vlaamse Over­heid, is de Krook een sym­bool van inno­vatie en cul­tu­ur gewor­den. Het kunst­werk toont vier mensen die let­ter­lijk de kop­pen bij elka­ar steken, een ver­wi­jz­ing naar het delen van infor­matie. De kleur­rijke fig­uren sym­bol­is­eren de ont­moet­ing tussen mensen en de diver­siteit bin­nen de stad Gent. Zo is er een figu­ur zon­der arm, wat geen gevolg is van van­dal­isme, maar een bewuste keuze van de kun­ste­naar.

De fontein der geknielden

Het bek­end­ste werk van de Gentse kun­ste­naar George Minne bevin­dt zich tussen de Sint-Niklaaskerk en het Belfort. Vijf geknielde jon­gelin­gen zit­ten inge­to­gen aan de rand van het water. Het werk is op vier ver­schil­lende plaat­sen en in ver­schil­lende mate­ri­alen te bezichti­gen. De orig­inele ver­sie werd ver­vaardigd uit gips en is te vin­den in het MSK, de marmeren broert­jes kan je bezichti­gen in Essen en het bronzen vijf­tal zit zow­el geknield in het hart­je van Gent als in de Par­lements­tu­in in Brus­sel. Over de beteke­nis van de vijf iden­tieke, ten­gere jon­gens is weinig con­sen­sus. Door som­mi­gen werd het kunst­werk omge­doopt tot ‘Nar­cis­sus­fontein’ omdat de her­hal­ing en het water doen denken aan de ijdele Griekse jonge­man die zichzelf adoreerde. Vol­gens anderen sym­bol­iseert het de religieuze Bron van Lev­en, die ook door de gebroed­ers Van Eyck een promi­nente plaats op het Lam Gods kreeg. De Gen­te­naars die het kunst­werk in 1937 nog niet kon­den smak­en, gaven het dan weer de spot­naam ‘de Pis­serkes’. Opgelet wan­neer je dit kunst­werk bezoekt: omdat dit een geliefde pick­nick­lo­catie is, zijn ook de lokale muizen en rat­ten steeds van de par­tij.

Brug der Keizerlijke Geneugten

Wie even wil ontsnap­pen aan de druk­te van de stad, kan een wan­del­ing mak­en naar de Brug der Keiz­er­lijke Geneugten, gele­gen in het Prin­sen­hof. Deze voet­gangers­brug werd naar aan­lei­d­ing van het Keiz­er Karel­jaar 2000 over het kanaal de Lieve gebouwd en werd ver­rijkt met vier natu­urste­nen stand­beelden door de leg­en­darische Gentse (klein)kunstenaar Wal­ter De Buck, met behulp van stads­beeld­houw­ers José Mestdagh, Dirk van Hecke en Wal­ter De Dauw. De sculp­turen die aan de uitein­den van het bouww­erk pronken, ver­wi­jzen naar ver­schil­lende leg­en­des over keiz­er Karel V: zo staat hij er afge­beeld als ‘scheep­strekker’, omhelst de keiz­er er zijn liefde Mooie Veer­le en staan ook de leg­en­des van ‘Jan­neke’ en ‘Kwade Beth’ er in steen gebeit­eld. Als je de brug over­steekt, kom je dan weer in de Rozane­tu­in terecht, eve­neens een plek die aan kleinkun­st gelinkt is: de tuin is namelijk ver­noemd naar een van de bek­end­ste liederen van de betreurde Wim De Craene.

Het Breisterke

Al wordt ze op Tri­pad­vi­sor smal­end beschreven als ‘bronzen beeld­je op een ven­ster­bank’, toch is Het Breis­terke van de Pluim­straat zek­er een bezoek­je waard. Ze zag het lev­enslicht toen de Franse kun­ste­naar Jean-Pierre Clemençon zijn huis nabij het Prin­sen­hof wat wilde ver­fraaien en besloot om op een van zijn ven­ster­banken een sculp­tu­ur te plaat­sen: dit breiende meis­je. Jaren na zijn dood zit ze er nog steeds, omringd door de oor­spronke­lijke com­posi­tie die door Clemençon is bedacht: boven haar hoofd bevin­dt zich een raam met tralies en naast haar rust een deel van een Romeinse kolom, een autowiel en een con­ser­ven­blik. Het ensem­ble moet het geheel van het lev­en voorstellen, waar­bij Het Breis­terke zelf sym­bool staat voor het alledaagse lev­en. Tot op de dag van van­daag kri­jgt het beeld­je soms wat wol of een stuk­je brei­w­erk van de buurt­be­won­ers, waar­door ze haar eeuwige taak kan voortzetten.