KultuurKort

Muziek – Ultra Mono (IDLES)

Ultra Mono komt bin­nen met een allesver­woes­tende storm­ram, eist alle aan­dacht in de kamer op en duwt hét medici­jn tegen 2020 door je keel. De derde plaat van de Britse punk-out­fit IDLES speelt verder op wat hen in het verleden al menig suc­ces ver­leende: no-non­sense punk die geho­ord wil wor­den. Voeg hier­aan de poëtis­che tek­sten toe van front­man Joe Tal­bot en je hebt een win­nende com­bi­natie. Zijn sti­jl op dit album ver­schilt van het vorige ‘Joy as an Act of Resis­tance’ in die zin dat het, voor zover dat mogelijk was, nog directer is. De band is er dit­maal op gebrand geen enkele let­ter­greep te ver­spillen en her­lei­dt zichzelf tot de essen­tie. Dit als aan­klacht tegen de overvloed aan alle, vaak ver­keerde, info die 2020 ons al bezorgd heeft. Zo zingt Tal­bot in het num­mer ‘Anx­i­ety’:

“Our gov­ern­ment hates the poor

Cold lead­ers, cold class war

Keep­ing drugs you can’t afford

So the poor can’t buy the cure”

Bru­taal eerlijk, kort en rauw. Die manier van schri­jven is aansteke­lijk. Elk num­mer voelt aan als een anthem waar­bij je je makke­lijk vijfhon­derd mensen kan voorstellen die het num­mer meeschree­uwen. Ook muzikaal speelt de band het zon­der al te veel ver­rass­ing. Zoals op eerdere plat­en zijn de bas en drum de con­stante die de ruimte geven voor Tal­bot en de gitaris­ten om een chao­tis­che sound te creëren. Deze aansteke­lijkheid en recht-voor-de-raap-sti­jl heeft echter een keerz­i­jde: veel vari­atie kent het album niet. Maar is dat echt een prob­leem als de for­mule die de band gebruikt zo naad­loos en met zoveel groot­sheid wordt uit­gevo­erd? ‘Ultra Mono’ doet je hart sneller slaan, doet je geloven in veran­der­ing en is een must voor iedereen die genoeg heeft van vast­geroeste waar­den en ver­sleten dog­ma’s. 

Game – Among Us

Een groep astro­naut­en zit vast op een ruimteschip en voert tak­en uit om het draaiende te houden. Helaas heeft niet iedereen goede bedoelin­gen. Een sabo­teur werkt tegen en moordt de harde werk­ers uit. Wat klinkt als een ake­lige film van Rid­ley Scott, is eigen­lijk het con­cept van een sim­plis­tis­che en car­toonachtige game. Uit­ge­bracht in 2018 en na twee jaar waarin de game weinig aan­dacht kreeg, ont­plofte het van de pop­u­lar­iteit deze zomer onder invloed van Twitch-stream­ers.

Het principe is niet nieuw en kan bek­end klinken bij liefheb­bers van het spel ‘Weer­wol­ven’. Toch is ‘Among us’ ver­slavend door de gelim­i­teerde com­mu­ni­catie en sti­j­gende para­noia. De impos­tor moet strate­gisch te werk gaan, chaos veroorza­k­en, vol­mondig liegen en afge­zon­derde beman­ningsle­den een kop­je klein­er mak­en. De crew­mate moet collega’s in de gat­en houden en tak­en tot een goed einde bren­gen.

Tij­dens de bijeenkom­sten dis­cus­siëren lev­ende astro­naut­en en stem­men ze op een ver­dachte. Dit is een chaos van beschuldigin­gen, alibi’s en leu­gens. Veel spel­ers wor­den ‘sus’ (sus­pi­cious) genoemd, maar enkel diegene met de meeste stem­men wordt van het schip gegooid. Dan kri­jg je te horen of je een onschuldig beman­ningslid de dood hebt inges­tu­urd of niet. De game bli­jft duren tot alle daders zijn ont­dekt, of de beman­ning is uit­geroeid.

Door het kleine team dat aan ‘Among us’ werkt, heeft de game soms een klun­gelige uit­stral­ing en veel prob­le­men. Er zijn tal­loze cheats te vin­den, spel­ers vertrekken regel­matig in online games en vaak zijn er niet genoeg servers om iedereen te lat­en spe­len. Ondanks dit alles brengt de game uren aan plezi­er voor spel­ers die de regels respecteren of vriend­schap­pen willen testen die zelfs ‘Uno’ kun­nen doorstaan.