Kort

Als kind keek ik uit naar een toekomst vol rebelse daden. Als twaalf­jarige dacht ik dat, eens terecht­gekomen in het hoger onder­wi­js, ik alle regels aan mijn laars zou lap­pen. Het zou een bestaan wor­den van feesten, mijn lijf vol tat­toos zetten en ‘rebelleren’, wat dat laat­ste ook mocht beteke­nen. Nu, nog eens twaalf jaar lat­er, staat er nog geen tat­too op mijn lijf, en ook de feestjes zijn dun beza­aid. Ik moet echt wel naar Bal Final (Vlaamse Bio­medis­che Kring, 1 mei) gaan. Het prob­leem met regels aan mijn laars lap­pen is veelvuldig. Ten eerste draag ik zelden laarzen. Ten tweede zie ik maar al te vaak in waarom regels gecreëerd zijn. Op een Tra­di­tionele Can­tus (Katholiek Vlaams Hoogstu­den­ten­ver­bond, 30 april) zorgt het voor orde, bijvoor­beeld. In het lev­en van ware rebellen en rev­o­lu­tion­airen is er ver­moedelijk geen plaats voor erg strik­te regels, of wel? Miss­chien moet ik me er toch eens over informeren op de ALS Vorm­ings­dag: 200 jaar MARX (Actief Linkse Stu­den­ten, 30 april). Niet zelden staat rebel­lie ook in de weg van ele­men­taire beleefd­heid. Ik zou nie­mands gevoe­lens dur­ven te kwet­sen of nie­mand schade berokke­nen. Dat kan mijn brave hart­je niet aan. Daar­naast is het ook een gebrek aan durf. Hoewel ik me onder de douche vaak een ware Adele waan, vallen mijn optre­dens tij­dens een Karaoké Night (Vlaamse Geschied­kundi­ge Kring, 3 mei) dik tegen, gezien ze meestal onbestaande zijn. Ik ver­moed dat het helpt om met kleine stap­jes te begin­nen. Ik zou een kano kun­nen mee­bren­gen bij het Kajakken (Home Ver­meylen, 30 april). Hoe lang de dromen van rebelse daden ook gele­den zijn, die kleine kriebel zit er echt nog steeds. Moet ik het rebelleren lat­en voor op het witte doek op een Fil­mavond (Home Astrid, 7 mei), of gooi ik het vanaf mor­gen alle­maal los? Start­ing tomor­row, it’s a New World (Gents Uni­ver­si­tair Sym­fonisch Ork­est, 10 en 11 mei).