Oorspronkelijk gepubliceerd op 4/12/2017 – 8:34 door Lieselot Le Comte
Dit artikel werdt oorpronkelijk gepubliceerd op de oude Schamper site. Toen deze uit gebruik werd genomen, werden alle artikels overgezet.
“Geef me verzen die wervelen als warme zomerstormen.” “Ik heb alleen maar naakte zinnen, kale bomen in koud winterlicht.” “Geef me dan woorden, zacht en delicaat, broos als dauw.” “Mijn woorden werden al lang geleden uit m’n mond gehaald.” “Leg je vinger op mijn lippen en streel mijn ogen open, fluister mij gedachten toe en wees de muze voor mijn epos, ons oneindige verhaal.” “We proberen allemaal van onze petites histoires Grote Verhalen te maken.” “Geef me een veertigstemmige polyfonie tijdens The Sunrise Mass (GUK, 6/12 en 7/12), violen in het allegretto, kussen in da capo en een fuga tijdens het GUSO concert (Christus Koningkerk, 5/12, De Bijloke, 8/12, DeSingel, 10/12), duizenden frequenties die mijn lijf doorboren, vibreren in mijn bloed.” “Ik ben niets meer dan de stilte tussen de noten.” “Ga dansen met mij, laat alleen nog de kracht van ons lichaam spreken, een brok energie, spier en pees, vergeet de rede tijdens de dansles Ballroom en Latin (Gentse Universitaire Dansclub, 14/12). Neem me vast, zo dicht dat mijn hart klopt in jouw borst.” “Je hart is niet sterk genoeg om mijn verdriet te dragen.” “Geef me dan nog een laatste keer de kinderlijke betovering, die ingehouden spanning die explodeert in gelukzaligheid bij de aanblik van knisperend papier, kleine lampjes, grote ogen, de geur van speculoos en chocola tijdens het Sinterklaaskransje (Moeder Theepot, 6/12) en momenten die voor even altijd tijdloos lijken.” “Ik ben die donkere schim die koud kijkt naar het licht door beslagen ramen.” “Geef me de hartverscheurendende schoonheid van de tragedie.” “Alle ware schoonheid is tragisch.” “Schenk me wijn, Merlot, Bordeaux, Pinot, Lambrusco, en breng me bier, zodat we kunnen zwelgen in amberkleurige honing tot een waanzinnig delirium waarin heel het heelal omgekeerd staat en de wereld aan onze voeten ligt op de Gentse Massacantus (Flanders Expo, 13/12).” “Het leven heeft mij al neergeslagen.” “Geef me je tranen, er moeten tranen zijn, regendruppels die schitteren als sterrenstof, want zelfs een woestijn is niet bestand tegen zondvloed.” “De woestijn is enkel de bergplaats van mijn gebeente.” “Geef me dan alleen maar jou.” “Geef je me dan eerst mezelf?”