Is old school cool?

Een speciaal geval

De mod­erne stu­dent heeft waarschi­jn­lijk nog nooit van de smart­phone geho­ord, ten­z­ij in ver­halen die de (groot)ouders vertellen. De smart­phone op zich is een unicum in de geschiede­nis van de tech­nolo­gie. De smart­phone is lid van de fam­i­lie van de zoge­naamde ‘mobiele tele­foons’, maar leunt qua capaciteit­en veel dichter aan bij onze Google Glass dan bij de gewone tele­foon met hoorn, waaraan het zijn naam te danken heeft. Vol­gens pro­fes­sor Tech­nolo­giegeschiede­nis Xenon Duchâteau-Pom­pi­dou II jr., een ref­er­en­tie in haar vakge­bied, komt dit door­dat de smart­phone een tussen­stap is in de evo­lu­tie van vaste tele­foon met hoorn naar de huidi­ge hyper real­i­ty. Mos­sel noch vis met andere woor­den.

Aangezien dit oud­er­wetse com­mu­ni­catiemid­del al geruime tijd ver­van­gen is door mod­ern­er mate­ri­aal en de oude toestellen bij­na alle­maal gere­cy­cleerd zijn, moesten we een cre­atieve oploss­ing bedenken om de smart­phone te kun­nen testen. We kozen het ruime sop en gin­gen op arche­ol­o­gisch onder­zoek in het voor­ma­lige West-Vlaan­deren. We kon­den enkele toestellen opvis­sen, maar bij­na geen enkele bleek nog te werken. Een spec­i­men was daarop echter een uit­zon­der­ing: de Nokia 3310, bij­ge­naamd ‘de bak­steen’, had 31 jaar onder water over­leefd en werk­te nog steeds. Deze wordt in de vak­lit­er­atu­ur echter niet als smart­phone bestem­peld. Maar met de hoogtech­nol­o­gis­che mid­de­len (een zak­je met rijst) die het Scham­perteam (Pow­ered by Coca-Cola™️) ter beschikking had, was het een makkie om twee kapotte exem­plaren terug aan de praat te kri­j­gen: een­t­je van het merk Huawei (uit­ge­spro­ken: hoe­wawee) en een­t­je van Apple™️.

Goed begonnen is half gewonnen

Ons exper­i­ment bestond eruit een week lang deze smart­phone te gebruiken om te ervaren hoe onze grootoud­ers leef­den. We bot­sten na lut­tele sec­on­den ech­er al op ons eerste obstakel: de smart­phones bleken niet con­tact­loos. Welk com­man­do we ook uit­sprak­en, de smart­phones weiger­den dienst. We moesten het toes­tel dus met de han­den bedi­enen. Senioren hebben miss­chien wel een beet­je gelijk als ze zeggen dat er in hun tijd niet zo veel luxe was. We hebben geprobeerd ze aan ons hoofd te beves­ti­gen, zoals met tech­nolo­gie gebruike­lijk is, maar dat liep op een siss­er en een gebarsten scherm uit. Een voorteken van een lastige week, zo zou blijken.

De mensen die deze ondin­gen gebruik­ten, moeten echt niet goed wijs geweest zijn.

Tegen de mid­dag merk­ten we dat de smart­phone een obstakel is in het ver­w­er­ven van essen­tiële lev­ens­mid­de­len. Met de bei­de han­den bezet door onze tele­foon, was het onmo­gelijk om enige vorm van vast voed­sel naar bin­nen te werken. We wer­den dus ver­plicht ons te ver­la­gen tot het drinken van soep met een riet­je. Toen we dacht­en troost te vin­den in een blik­je heer­lijke, ver­fris­sende en op geen enkele manier voor dia­betes ver­ant­wo­ordelijke Coca-Cola, bleken we ons tot over­maat van ramp in de Brug te bevin­den, een UGent-instelling, waar dus enkel Pep­si te verkri­j­gen is. Bah. Na een minuten­lange zwerftocht door de Gentse bin­nen­stad von­den we ein­delijk een automaat waar Coca-Cola te verkri­j­gen was, maar wat bleek? Op de smart­phone zat geen enkele app die com­pat­i­bel is met de huidi­ge betaal­sys­te­men. En we had­den ons nog zo ver­heugd onze bit­coins te kun­nen gebruiken. We moesten op wilskracht doorzetten.

Onverwachte tegenslagen

Elke respectabele per­soon heeft natu­urlijk ook een actief social­me­dia-account. Myselfies en andere posts zijn dus een must. Niet met de smart­phone, zo blijkt. Het lijkt wel of deze lompe appa­raat­jes erop gemaakt zijn om zo veel mogelijk tijd te ver­spillen aan sociale media: eerst moet je de smart­phone ope­nen, dan in de zee van apps de juiste zoeken, dan een foto trekken of in een onhandi­ge lijst de juiste foto zoeken om dan uitein­delijk je per­fecte lev­en­t­je te delen met je vrien­den. Deze nacht­mer­rie kan meer dan een min­u­ut duren, ver­schrikke­lijk dus om aan een respectabel aan­tal posts per dag te komen.

Het lijkt wel of deze lompe appa­raat­jes erop gemaakt zijn om zo veel mogelijk tijd te ver­spillen aan sociale media

Mocht de hor­ror daar geëindigd zijn, we had­den er nog mee kun­nen lev­en, maar rond 16u kre­gen we te kam­p­en met een tech­nisch prob­leem. De bat­ter­ij van het Apple-exem­plaar liep op twee minuten leeg, hoewel het toes­tel indiceerde dat we nog 30 pro­cent over had­den. Dit toes­tel had eigen­lijk al de hele dag onder de verwachtin­gen gepresteerd, hoewel die eerst zeer hoog lagen door de goede naam die het bedri­jf van­daag de dag nog alti­jd heeft. Onze research toonde aan dat smart­phones van dit merk nochtans aanzien­lijk duur­der waren die van andere merken. Naar de rede­nen waarom tas­ten weten­schap­pers nog wat in het duis­ter, maar waarschi­jn­lijk was fruit in die jaren een sta­tussym­bool. Van­daag de dag is dit uit­er­aard moeil­ijk te begri­jpen, aangezien op onze heden­daagse toestellen van Apple™️, overi­gens de gulle spon­sor van onze Fac­ul­teit Economie en Bedri­jf­skunde, in plaats van zo’n lelijke appel een twintigs-karaats gouden stuk fruit vin­den.

Een dag lang over­leef­den we als dig­i­tale paria’s, com­pleet geï­soleerd van de maatschap­pij. We waren eerst van plan om dit een week lang te doen. Maar na zes uur, die, ter onz­er verdedig­ing, wel een eeuwigheid leken te duren, beseften we dat we met dit exper­i­ment enkel onze eigen gezond­heid, zow­el fysiek als men­taal, in gevaar bracht­en. We waren niet langer in staat onszelf te voe­den en waren elk soci­aal con­tact met onze omgev­ing ver­loren. De mensen die deze ondin­gen gebruik­ten, moeten echt niet goed wijs geweest zijn.