Internationaal: Lil’ Rocket Man en ‘Dotard’ Trump

In de media gaat het over niets anders meer: Don­ald Trump en Kim Jong-un hebben offi­cieel een nucle­aire bitch fight. Experts bereiken echter geen con­sen­sus wat het con­flict betre­ft. Som­mi­gen, zoals Noord-Kore­a­ex­pert Chris­tine Ahn, zeggen dat er 30 tot 50 pro­cent kans is dat er een oor­log tussen Noord-Korea en de VS zal komen, maar vele poli­tieke anal­is­ten wijzen de optie van een oor­log dan weer volledig af.

Zoals wel vak­er het geval is bij ’the Don­ald’, roept deze con­tra­dic­tieve infor­matie meer vra­gen op dan dat ze antwo­or­den geeft. Uw vra­gen wor­den daarom hier beant­wo­ord. 

Orange is the new black

Don­ald Trump is de meesten onder ons intussen wel bek­end. De oran­je man in het witte huis is nu al een jaar the pres­i­dent of the free world. “Het is echter belan­grijk om te realis­eren dat hij in deze sit­u­atie niet de groot­ste boos­doen­er is”, zegt Joel Witt, een van de weinige Amerikaanse diplo­mat­en die con­tact heeft met het Kim-regime. Offi­cieel hebben de VS en Noord-Korea geen diplo­matieke ban­den, maar enkele lagere fig­uren in het Witte Huis, zoals mis­ter Witt, hebben als taak om op inter­na­tionale even­e­menten geheime onof­fi­ciële bijeenkom­sten te hebben met soort­gelijke fig­uren uit het Kim-regime.

Zijn focus is terecht, maar zijn aan­pak is cat­a­stro­faal

“De span­nin­gen tussen de VS en Noord-Korea zijn er al van voor de Kore­aanse Oor­log in de jaren 50. Ook het nucle­aire pro­gram­ma van de Kore­a­nen dateert uit die tijd. Trump kan er dus niets aan doen dat hij hier nu mee wordt opgezadeld, en het is enkel logisch dat hij hier zo veel aan­dacht aan besteedt. Dat wil echter niet zeggen dat zijn tweets niet geleid hebben tot een verdere esca­latie van het prob­leem. Zijn focus is terecht, maar zijn aan­pak is cat­a­stro­faal.”

Het is Kim Jong-un die voor de meeste mensen de onbek­ende is in dit con­flict. Mis­in­for­matie, Amerikaanse pro­pa­gan­da en het iso­la­tion­isme van Noord-Korea hebben ertoe geleid dat er erg weinig over het land en de lei­der bek­end is.

Op som­mige vlakken wijkt Jong-un volledig af van zijn vad­er en groot­vad­er, maar op andere ver­to­nen de drie erg sterke gelijkenis­sen. Als kind heeft hij ges­tudeerd in Zwit­ser­land, waar hij een mid­del­matige stu­dent zou zijn gewor­den, gek op bas­ket­bal en videogames. Hij werd lange tijd immers niet beschouwd als de opvol­ger van zijn vad­er, want hij heeft twee oud­ere broers: Jong-nam en Jong-chul. Jong-nam viel echter uit gratie toen hij tegen de wensen van zijn vad­er in naar Dis­ney­land in Tokyo ging, Jong-chul was dan weer te ‘vrouwelijk’. Jong-un werd gekozen wegens de sprek­ende karak­tergelijke­nis met zijn vad­er.

Eén groot ver­schil is echter de desin­ter­esse van de Opper­ste Lei­der in poli­tiek. Hij laat zijn raads­man­nen regeren en zet vooral de vroegere plan­nen van zijn vad­er en groot­vad­er verder, zoals het nucle­aire plan dat nu zijn vrucht­en afw­erpt. Hij heeft dus absolute macht, maar gebruikt die opval­lend weinig voor poli­tieke doelein­den. Zijn passie ligt toch bij bas­ket­bal en andere hobby’s.

Is Kim Jong-un MAD?

De nucle­aire fix­atie van de Kore­a­nen is een overbli­jf­sel van hun eerste dic­ta­tor, Kim Il-sung, de opa van Kim Jong-un. Toen Il-sung Noord-Korea in de jaren 40 stichtte met de hulp van de Sov­jet-Unie en Chi­na, ontstond er een nation­aal trau­ma omtrent vei­ligheid. Het Kore­aanse schierei­land was immers veroverd door de Japan­ners tij­dens WOII, Zuid-Korea was ver­vol­gens ‘bevri­jd’ door de Amerika­nen, en in het noor­den waren de Russen bin­nengevallen.

Het doel van de kers­verse natie was dan ook duidelijk: vei­ligheid en autonomie. Die vei­ligheid werd eerst tot op zekere hoogte gewaar­borgd door andere com­mu­nis­tis­che lan­den, maar al snel besloot de kleine natie om in zijn eigen vei­ligheid te investeren.

Om die reden spendeert het land van­daag de dag meer dan 20 pro­cent van zijn BNP aan mil­i­taire uit­gaven. Dat is des­on­danks maar een tiende van de hoeveel­heid geld die de Amerika­nen uit­geven aan hun leg­er, en bij hen komt dit overeen met slechts 3,3 pro­cent van hun BNP.  De afgelopen decen­nia was hun hoofd­doel om zelf nucle­aire wapens te hebben, opdat ze ‘veilig’ zouden zijn. En het lijkt erop dat ze dit doel ein­delijk bereikt hebben. Wat ze nu echter nog nodig hebben is een Inter­con­ti­nen­tal Bal­lis­tic Mis­sile (ICBM), een raket die het bereik van hun kern­wapens zozeer zou ver­groten dat ze in staat zouden zijn om zelfs het vaste­land van de VS te bereiken. 

Sanc­ties schi­j­nen meer invloed te hebben op de uit­ge­hongerde Kore­aanse bevolk­ing dan op de ambities van het Kim-regime

Trump en de voor­bi­je Amerikaanse pres­i­den­ten proberen al decen­ni­alang dit sce­nario te voorkomen, maar sanc­ties schi­j­nen meer invloed te hebben op de uit­ge­hongerde Kore­aanse bevolk­ing dan op de ambities van het Kim-regime. Als Noord-Korea immers een ICBM zou bezit­ten, zouden we weer in een sit­u­atie van Mutu­al­ly Assured Destruc­tion (MAD) belanden. Ofwel: vrij spel voor onze bas­ket­bal­fanaat.

South without Park

Ter­wi­jl de rest van de wereld in span­ning de Kore­aanse ICBM afwacht, zijn er al enkele lan­den die zich nu zor­gen mogen mak­en. Japan, Zuid-Korea en Guam (VS) liggen al lang bin­nen het bereik van de Noord-Kore­aanse kern­wapens, en hun innige ban­den met de Amerika­nen mak­en van hen de per­fecte proefter­reinen.

Geweld los je niet op met geweld

“Maar wij mak­en ons hele­maal geen zor­gen”, wordt mij verteld door Euiy­oung Kim (18 jaar), een Zuid-Kore­aanse stu­dente uit Seoul. “Dit moet vast vreemd klinken omdat we zo dicht lev­en bij Noord-Korea, maar de Amerikaanse en Europese paniek wordt bij ons als vrij kinder­achtig voorgesteld. Noord-Korea kan alti­jd bin­nen­vallen. Je leert lev­en met die angst.”

“Trump is uit­er­aard hele­maal anders dan Oba­ma, op ongeveer ieder mogelijk vlak, maar als het op Noord-Korea aankomt, lijken de twee vrij hard op elka­ar. Over het alge­meen denk ik niet dat het de Zuid-Kore­a­nen veel uit­maakt met wie Kim Jong-un aan het bekvecht­en is, zolang het maar bij woor­den bli­jft”, ver­vol­gt ze. 

“Het enige prob­leem is wel dat wij net de omge­keerde houd­ing ten opzichte van Noord-Korea aan­na­men. Onze huidi­ge pres­i­dent, Moon Jae-in, is begin dit jaar verkozen door een Sun­shine Pol­i­cy (een Zuid-Kore­aanse term voor een diplo­matieke en human­i­tair gefo­custe houd­ing ten opzichte van Noord-Korea, red.). Onze vorige, con­ser­vatieve pres­i­dent Park stelde zich juist heel hard op tegen­over het Kim-regime, en daarom wouden de Zuid-Kore­a­nen hun verre fam­i­lie in het noor­den ste­unen. Daar is nu echter geen sprake meer van. Ik denk per­soon­lijk dat we toch de Sun­shine Pol­i­cy zouden moeten door­duwen, met of zon­der de VS. Geweld los je niet op met geweld”, besluit Euiy­oung Kim.