Oorspronkelijk gepubliceerd op 11/11/2025 – 14:09 door Yana RoséHenri Spriet
Dit artikel werdt oorpronkelijk gepubliceerd op de oude Schamper site. Toen deze uit gebruik werd genomen, werden alle artikels overgezet.
En op de eerste dag schiep God het FK-nieuws
Voor er sprake was van Schamper kende de Rijksuniversiteit Gent een ander studentenblad. Het FK-nieuws zag het levenslicht in 1968 en ging bijna even snel weer ter ziele. Het blad was een creatie van het Faculteitenkonvent. Ook het RUGnummer, diens opvolger in 1972, werd door dat konvent opgericht.
Het RUGnummer voelde regelmatig hoe de hete adem van de universiteit in zijn nek hijgde. Het blad was afhankelijk van diens subsidiëring – de opbrengst van abonnementen viel tegen – maar de universiteit zette die om de haverklap stop wegens schandaaltjes. Vaak ging het om de publicatie van naaktfoto’s. Uiteindelijk waren het niet naaktfoto’s, maar was het wel een doodgewone belediging die het blad de nek omwrong. In 1975 noemde de redactie wijlen professor Van Caenegem een zwijn, nadat die kritiek had geuit op de bezetters van de Blandijn twee jaar daarvoor. Dat was voor de universiteit een brug te ver, waarop ze het doek liet vallen over het blad.
Schamper: een nieuw links
Al snel werd duidelijk dat er een nieuw studentenblad uit de as van de RUGnummer zou opstaan. De universiteit stelde daarbij een aantal eisen: de naam mocht niet meer verwijzen naar de universiteit en de unief hield zich het recht voor de eerste hoofdredacteur te kiezen. Daarnaast mochten er geen banden zijn met de redactieleden van het vorige tijdschrift. Aangezien die generatie zo goed als afgestudeerd was, vormde dat geen probleem. De naam Schamper koos hoofdredacteur Koen Raes omdat het woord in geen enkele andere taal te vertalen viel, maar het weerspiegelde ook de kritische aard van het blad.
De oprichters van Schamper hadden een duidelijke visie voor ogen, en die visie kleurde rood. De werkgroepen, studentenverenigingen die opgericht werden na de studentenrevoltes, vormden daarbij een grote inspiratiebron. In de vroege beginjaren profileerde Schamper zich als een uitgesproken links en kritisch blad, dat ondanks zijn politieke voorkeur een magazine wou zijn voor alle studenten van de Rijksuniversiteit. “Niet iedereen was links, maar het was ludiek en plezant; dit waren de naweeën van ‘68”, nuanceerde Raes in een later interview. Het was bij uitstek een blad dat zijn nek durfde uitsteken voor zijn progressieve idealen. Het bekendste voorbeeld daarvan is de publicatie van de adressen van abortusklinieken onder Rik Van Nuffel.
Het blijft de hamvraag: links, objectief, of toch maar pluralistisch? En vooral: hoe blijven we kritisch?
Naarmate ’68 verder in het verleden kwam te liggen en de studentenmassa steeds meer apolitiek werd, verschoof de focus van Schamper meer naar het objectief informeren van de studentenpopulatie. Daarnaast kwam Schamper in de clinch te liggen met de VVS, de Vereniging voor Vlaamse Studenten, die het blad als hun persoonlijke spreekbuis zagen en volgens de toenmalige redactie vervallen waren tot een ‘extreem-links sektarisme’. Toen de redactie besliste om de schrijfsels van de VVS niet meer automatisch in het blad te plaatsen, was het hek van de dam, en kreeg Schamper zelfs even het verwijt op rechts in te spelen. In de loop der jaren was de uitwerking van een redactionele lijn soms wikken en wegen, vooral met een redactie die om het jaar voor een groot deel van samenstelling veranderde. Het blijft een hamvraag: links, objectief, of toch maar pluralistisch? En vooral: hoe blijven we kritisch?
Schamper staat bij velen nog altijd symbool voor de linkse student. Tegelijk gaf het blad de afgelopen jaren ook het podium aan lezersbrieven van een meer ‘rechtse’ bodem. Over de politieke invalshoek van Schamper - en de vraag of die er al dan niet moet zijn – lopen de meningen ferm uiteen, maar in zijn kern zal Schamper altijd een progressief blad blijven.
Lay-outen is leuk!
Ook het redactieproces zag er in de beginjaren anders uit. In de goeie ouwe tijd was er natuurlijk niet zoiets als Microsoft Word of Adobe InDesign. Er was zelfs nog geen internet en computers dienden uitsluitend voor number crunching voor wetenschappelijk onderzoek. Redacteurs schreven hun artikels eerst in het klad met pen en papier. Na de nodige aanpassingen werden ze dan in het net getypt op een typmachine. Op maandagavond kwamen ‘Schamperaars’ samen in de Brug om het boekje in elkaar te knutselen.
In de goeie ouwe tijd was er natuurlijk niet zoiets als Microsoft Word of Adobe InDesign
Ze knipten en plakten – recht of scheef – tot alle ruimte gevuld was, waarna het boekje naar de drukker kon. Enkele dagen later was dan een nieuwe Schamper geboren. Dit gebeurde elke week. Elk academiejaar werden de studenten dus geblessed met 30 edities van ons mooie blad. Vanaf de jaren 80 werden de artikels getypt met een computer. Dit werd gedaan via het gemeenschappelijke toestel van de universiteit. Elke redacteur schreef zijn of haar artikels met de hand, waarop ze om de beurt eventjes de computer konden gebruiken.
De organisatie van Schamper verliep vroeger wel wat soepeler. Er was nauwelijks een vaste taakverdeling van wie wat deed en er waren geen inhoudelijke chefs die de inhoud van de artikels stuurden. Men schreef wat men wou. Schamper is door de jaren heen op vele vlakken veranderd. Dat deden ook de studenten die achter het logo zitten, de universiteit waar het blad over schrijft, en de wereld waarin het blijft gedijen.