Ik wou dat ik een boot was

Het lev­en is een grote, diepe oceaan. Waar er vroeger nog een hou­vast was en rust­pauze kon genomen wor­den op het vaste­land, is tij­dens de ado­les­cen­tie alle land­mas­sa verd­we­nen. Bli­jft nu nog over: een groot waterop­per­vlak waar iedereen zich uitzicht­loos moet zien te red­den.

Niets dat beter is dan een boot om rond te dob­beren en rustig een eigen koers te varen. Half gedrenkt in de oceaan des lev­ens, doork­lieft de boot met een ste­vige voorsteven het water. Hij groet met de sym­pa­thieke scheep­stoeter de andere boten en lei­dt een aan­ge­naam, gelukkig lev­en. 

Maar ik, ik zit ergens op het dek van een van die boten. Te tim­meren, te lassen. Plan­nen aan het herteke­nen en alles met smeerolie aan het behan­de­len zodat de pro­peller weer ent­hou­si­ast en over­moedig kan rond­draaien. Want ik wil hoger en steeds verder vliegen dan de vorige keer. Boven de wolken, weg van de oceaan, waar de realiteit van de oceaan zó klein gewor­den is, waar alle zor­gen opges­lokt wor­den door een kud­de wolken.

Daar zweef ik dan. Hoog en droog, een gelukkig bestaan. Weinig zor­gen in de cock­pit; de pro­peller zoeft ent­hou­si­ast door de blauwe lucht. Tot­dat het brand­stoflam­p­je weer begint te bran­den, tot­dat een los­ge­draaide vijs de pro­peller blok­keert, tot­dat een irreële doemgedachte mij opnieuw kaapt. Na een roes vol geluk en zon­der zor­gen, raak ik opnieuw ver­loren en nie­mand die me daar­boven kan helpen. Icarus­gewi­js moet ik dan voor de zoveel­ste keer opnieuw neerdalen naar het waterop­per­vlak. 

Ik wil hoger en steeds verder vliegen dan de vorige keer. Boven de wolken, weg van de oceaan

Daar dri­jf ik dan. Ter­wi­jl mijn car­rosserie zich langza­am en ongewild volpompt met het zoute water, staar ik naar de lucht waar ik net nog vol plezi­er door hing te scheren. De wolken versper­ren het zon­licht dat daar­net mijn metaal omar­mde. Wan­neer het water bij­na de cock­pit bereikt heeft, hoor ik een sym­pa­thieke scheep­stoeter. De boot gooit me een red­dings­boei toe en sleept me gastvrij op z’n dek. Ik ben opnieuw gered. Ik kan opnieuw begin­nen met tim­meren en lassen, mijn plan­nen wor­den hertek­end, de pro­peller wordt gede­blok­keerd.

En ter­wi­jl ik mezelf voor de zoveel­ste keer moet oplap­pen, denk ik: ik wou dat ik een boot was. Dan kon ik veilig op het water bli­jven. Zelf­s­tandig door de oceaan een eigen koers varen. 

Maar het is oké om een vlieg­tu­ig te zijn, zolang je vol­doende boten in je lev­en hebt om je een red­dings­boei toe te wer­pen. En de ultieme droom om zo’n water­vlieg­tu­ig te wor­den dat kan dri­jven, die komt miss­chien ooit uit. Zolang ik maar geen onderzeeër word.