HHVB: Ironie, maar dan ironisch

In de vierde edi­tie van ‘Houdt Het Voor Bekeken’, zijn jaar­lijkse con­fer­ence over tv en film in Vlaan­deren, gooit De Rycke het over een andere boeg; die van de nos­tal­gie. We zien een film­liefheb­ber die ver­langt naar ‘de goeie ouwe tijd’, maar niet terug­valt op de dwaze bew­er­ing dat heden­daagse tele­visie en film in hun geheel bucht zouden zijn. 

Zoals het een goede tv-con­fer­enci­er betaamt, geeft De Rycke ons een beeld van de meest opval­lende films en series van het afgelopen jaar. Van ‘Girl’ tot ‘Patser’ en via VIER naar VTM; De Rycke geeft rake kri­tiek, maar deinst er ook niet voor terug om de posi­tieve kan­ten te belicht­en. Vooral het real­i­ty­genre wordt onder vuur genomen; goed­koop, te makke­lijk, niet inter­es­sant en vooral te veel gelijkaardi­ge for­mats. ‘Love/Temptation Island’, ‘De Buurt­poli­tie’ en ‘SOS 112’, en programma’s met bek­ende kop­pen; allen wor­den ze gefileerd en afge­serveerd. Hij roept op tot meer cre­ativiteit, en vooral, min­der bv’s. 

Over het alge­meen mag De Rycke zichzelf op de borst klop­pen met zijn sterke show. De grap­pen steken vaak ver­nuftig ineen en wor­den met een kwinkslag gebracht. Hij is zich ten volle bewust van zijn eigen gebreken en is aller­minst bang om zelf het lij­dend voor­w­erp van een grap te zijn. Soms heeft De Rycke echter de neig­ing om iets te vlot in de val van de goed­kope sneer of voor­spel­bare opmerk­ing te trap­pen, miss­chien in de zoek­tocht naar een makke­lijke lach. Die heeft hij echter hele­maal niet nodig, ook zon­der deze uitschuiv­ers staat de con­fer­ence als een huis.

In deze edi­tie van HHVB focust de come­di­an op zijn obser­vatie dat zen­ders en pro­gram­ma­mak­ers vaak gebruik/misbruik (schrap wat niet past) mak­en van de nos­tal­gie naar films en series uit de oude doos. Hij chargeerde tegen het con­cept van nos­tal­gi­etele­visie in een ijz­er­sterke uiteen­zetting, die echter meteen wat aan kracht ver­li­est. Iro­nisch genoeg gebeurt dat door iets wat door­gaans als één van De Ryck­es groot­ste wapens gezien wordt: ironie.

De indruk ontstaat dat De Rycke van twee wal­let­jes wil eten

Enerz­i­jds lev­ert De Rycke natu­urlijk een terechte kri­tiek op het nos­tal­giegevoel, maar hij liet zich meerdere malen betrap­pen op het iro­nisch gebruik ervan. Een enkele keer benoemt hij het, laat hij het pub­liek merken dat de ‘weet-je-nog’ deel uit­maakt van zijn kri­tiek, maar andere keren sluipt de nos­tal­gie de show schi­jn­baar geruis­loos bin­nen, zon­der dat hij zelf het erg lijkt te vin­den. De indruk ontstaat dan dat De Rycke van twee wal­let­jes wil eten. Mogelijk bedoelt hij het iro­nisch, maar het feit dat het vooral die nos­tal­gis­che delen en lofzan­gen op de eigen jeugd zijn die het pub­liek echt meezuigen in zijn ver­haal, zorgt toch voor een dubbel gevoel.

De slot­som is dan ook: de vierde HHVB is een voorstelling die geen moment verveelt, en ook vol­gbaar is voor wie niet erg actief de tele­visie- en filmw­ereld opvol­gt. De Rycke zelf hintte richt­ing een eventueel einde van of een doorstart voor zijn suc­cesshow. Hoewel de come­di­an een eerder grim­mig toekom­st­beeld van het medi­a­land­schap schetst, laat hij ook een licht­je bran­den aan het einde van de tun­nel. Of is het de hand van Dan­ny Ver­biest?