Het leven is geen crèmekarre

Ik ben mijn trui deze ocht­end in de les ver­geten. Hoewel hij op een tweede­hands­markt maar twee euro gekost heeft, zit ik een hal­fu­ur lat­er angstig aan de deur van het lokaal te wacht­en in de hoop dat hij er na de les nog zal liggen.

Tij­dens het wacht­en maak­te ik bij mezelf enkele bedenkin­gen. Waarom durfde ik niet gewoon aan­klop­pen en vra­gen of mijn trui er nog lag? Is het de angst om aangekeken en vero­ordeeld te wor­den door de volledi­ge klas? Is het de onzek­er­heid of hij er nog ligt?

In ieder geval, na een hal­fu­ur wacht­en en toen alle stu­den­ten de klas uit waren, ging ik naar bin­nen. Mijn trui lag nog mooi op de plaats waar ik hem had achterge­lat­en.

Vooraleer ik naar huis ging, passeerde ik nog bij de winkel. Mijn hon­gerige blik viel op de pan­nenkoeken. Het aan­bod was niet buiten­sporig, maar er was keuze. Zo’n der­tig sec­on­den had ik nodig voor het afwe­gen van de pri­js, het aan­tal pan­nenkoeken en een visuele inter­pre­tatie van kwaliteit. De keuze was gemaakt. Naast me stond nog een stu­dent, die waarschi­jn­lijk bezig was met dezelfde afweg­in­gen. Zijn nabi­je aan­wezigheid en blik op dezelfde fri­go weer­hield me ervan om meteen de pan­nenkoeken te nemen. Pas toen hij zich ver­plaat­ste naar een andere fri­go nam ik de pan­nenkoeken.

Pas toen hij zich ver­plaat­ste naar een andere fri­go nam ik de pan­nenkoeken

Waarom?

Mocht ik in bei­de gevallen de andere per­soon zijn geweest, dan had ik er geen prob­leem mee gehad dat die sukke­laar zijn trui kwam halen, en die onschuldige stu­dent zijn pan­nenkoeken nam.

Dus wat in god­snaam hield me dan tegen?

Zou het de vrees zijn dat er toch iemand is die niet zo denkt? Iemand die niet op dezelfde golflengte zit?

Dat bracht me op het punt waar iedereen wel eens vak­er komt: het zou toch makke­lijk­er zijn mocht­en we met z’n allen wel op dezelfde golflengte zit­ten.

Mogelijks hebben Charles Michel en zijn kom­pa­nen hier ook last van.