Gluren bij de commie buren

‘The fac­to­ry of the world’, zo staat het onafhanke­lijk Walen­land nu onder­tussen sinds jaar en dag bek­end. De con­cur­ren­tie is er ook niet naar. Sinds 2050 zijn al ’s werelds naties doorge­dreven ken­nisec­onomieën, die het mak­en hevig wantrouwen. Het woord ‘indus­trie’ doet bij de meeste wereld­be­won­ers slechts een vaag bel­let­je rinke­len. De laat­ste fab­riek buiten Wal­lonië werd al decen­nia gele­den ges­loten in Burk­i­na Faso. In een hartver­scheurende toe­spraak moest de Burki­nese pres­i­dent toegeven dat zijn land niet langer kon con­cur­reren met de Waalse loonkosten, hoewel de Afrika­nen over meer knowhow beschik­ten.

Het land wordt dan wel beschimpt in pseu­do-futur­is­tis­che satires met een com­plex vertelper­spec­tief, maar de Waal is ten­min­ste nog in staat tot het voe­len van ver­bon­den­heid

Homo bernissartensis

Dez­er dagen wil ook gewoon nie­mand meer con­cur­reren met de Walen. De modale Vlam­ing tokkelt veel liev­er op zijn toet­sen­bord dan dat hij de ganse dag met zware din­gen zeult. Enkel de Waal is hier nog toe bereid. Het acad­emisch onder­zoek naar de oorza­ak van deze strik­te plan­e­taire taakverdel­ing is een­duidig: het is omdat Walen het belang van het onlichamelijke niet erken­nen. Enkel het stof­fe­lijke heeft er bestaan­srecht. Enigszins polemisch uitge­drukt miss­chien, maar het klopt wel. Het ont­breekt hen dan wel aan de ver­fi­jnd­heid om intel­li­gente Vlamin­gen in de dien­sten­sec­tor het vuur aan de sch­enen te leggen, maar enkel Walen kun­nen vertrouwd wor­den in de omgang met materie. Zij, als eni­gen, zijn bereid om bruinkool­cen­trales te onder­houden en Iguan­odons uit mij­nen te sjouwen. Deze heel ver­schil­lende mind­set mag nooit uit het oog ver­loren wor­den wan­neer men doorheen Wal­lonië reist. Ga ook respectvol om met de lokale bevolk­ing: alle han­dels­goed­eren ter wereld pro­duc­eren, lev­ert immers heel wat stress op.

De Walen, als eni­gen, zijn bereid om bruinkool­cen­trales te onder­houden en Iguan­odons uit mij­nen te sjouwen

Ook op vlak van onder­wi­js is Wal­lonië bij­zon­der. Ter­wi­jl de Vlaamse uni­ver­siteit­en uit­puilen van de psy­cholo­gie- en economi­es­tu­den­ten, is de meest gevol­gde Waalse oplei­d­ing – na indus­trieel lassen – de half­jarige tex­tielo­plei­d­ing. Dit heeft alles te mak­en met de Drie­jarige Gele Hes­jes-Rev­o­lu­tie. Waar die in Vlaan­deren onder lei­d­ing van Michel II en III terecht hard­handig werd neerges­la­gen, is die aan­pak in Wal­lonië niet ges­laagd. De slachtof­fers van het neolib­erale glob­al­isme zegevier­den. Nadi­en voelde de nieuw gevor­mde regering, die zijn genese te danken had aan de gele hes­jes, dat hun bestaan­sre­den ver­ankerd moest wor­den in de nationale kled­er­dracht. Zo stelt artikel 56bis uit het Wet­boek kled­er­dracht dat alle schoe­nen gedra­gen door de Waalse bevolk­ing van flu­o­gele vet­ers voorzien moeten zijn, ter­wi­jl artikel 58 ver­plicht dat elke jeans­broek van boven tot onder voorzien wordt van een lange flu­o­gele streep. Hoewel bespot door menige ken­nisec­onomie, valt niet te ontken­nen dat de Waalse ver­keersvei­ligheid door de gecol­lec­tiviseerde kled­er­dracht enorme stap­pen gezet heeft. Vlaamse zelfverk­laarde intel­lectue­len trekken dit in twi­jfel en menen dat de dal­ing in ver­keer­songevallen het directe gevolg is van het verd­wi­j­nen van de bedri­jf­swa­gen en het – voor hun twi­jfelachtig – suc­ces van de nation­alis­er­ing van het open­baar ver­vo­er.

Homo Microsoft Excellentis

Ondanks de kolos­sale werk­druk bli­jft het men­taal wel­bevin­den van de Waal hoge top­pen scheren in inter­na­tionale vergelijkin­gen. Geen ver­rass­ing hier, natu­urlijk. Het leeuwen­deel van de wereld­burg­ers brengt zijn werkdag door met het opscho­nen van Excelta­bellen in neo-bru­tal­is­tis­che kan­toorge­bouwen, waar ze reikhalzend uitk­ijken naar de vol­gende koffiepauze. Dat is als de indi­vid­u­alis­er­ing zich niet te ver heeft doorgezet in het land in kwest­ie; anders wordt de koffiepauze genade­loos overges­la­gen uit vrees een col­le­ga aan te tre­f­fen in de kan­tine. In de acad­emis­che wan­del­gan­gen wor­den soms ter­men als ‘arbei­ds­du­urverko­rt­ing’ en ‘ful­ly auto­mat­ed lux­u­ri­ous gay space com­mu­nism’ gemom­peld, maar iedereen heeft onder­tussen in de gat­en dat uni­ver­si­tairen idioten zijn. In het gid­s­land Wal­lonië hebben ze geen hoogopgelei­den nodig. De bevolk­ing is er blij. De soci­aalde­moc­ra­tie viert hoogtij. De syn­dicer­ings­graad ligt er hoog en er zijn geen koffiepauzes waarin onbe­haaglijk moet wor­den geleu­terd met collega’s die je niet kan uit­staan. Het land wordt dan wel beschimpt in pseu­do-futur­is­tis­che satires met een com­plex vertelper­spec­tief, maar de Waal is ten­min­ste nog in staat tot het voe­len van ver­bon­den­heid.

Als de Walen het kun­nen, waarom wij niet?

De inlei­d­ing van het artikel getu­igt bij nad­er inzien van een onge­brei­delde naïviteit. “Wat kun­nen we leren van onze buren?” Het is alsof er slechts een paar kleinighe­den moeten aangepast wor­den in de marge van onze samen­lev­ing en hop­sakee: we lev­en in een mod­el­staat. Slecht nieuws voor onze door vooruit­gang­sop­ti­misme door­dron­gen zielt­jes: Vlaan­deren is rot tot op het bot. We zijn prin­sen van het ver­heven taal­ge­bruik gewor­den en zijn de kracht van het platvlo­erse ver­geten. We stellen ons tevre­den met een wereld die draait rond het ongri­jp­bare: etherische dien­stver­len­ing is zogezegd het enige wat bij­draagt aan onze wel­vaart. Deze ver­sla­gen­heid is niet gerecht­vaardigd. Als de Walen het kun­nen, waarom wij niet? Het is hoog tijd dat mate­ri­al­isme en con­sumerisme terug op hun recht­matige sokkel wor­den geplaatst. Scham­per is, zoals steeds, een lich­t­end voor­beeld door met Coca-Cola in zee te gaan.