Gez(w)icht


Verscholen in een mengelmoes van stad en mens zijn ze met veel: de gemeenschappen in Gent. Zonder verstarde begripsdefinities of hoogdravende identiteitsvragen wagen we hier een poging om hun een gezicht te geven.

Oor­spronke­lijk gepub­liceerd op 26/02/2018 – 9:12 door Nicky Van­degh­in­ste

Dit artikel werdt oor­pronke­lijk gepub­liceerd op de oude Scham­per site. Toen deze uit gebruik werd genomen, wer­den alle artikels overgezet.

Jan Bombeek

In de Flor­ber­tusstraat aan het Sint-Pieter­splein staan stu­den­ten tij­dens hun mid­dag­pauzes geduldig aan te schuiv­en voor hun brood­jes bicky boulette en éclairs. Jan Bombeek van bakker­ij Pan­da staat onze hon­gerige stu­den­ten­ma­gen van spi­js te voorzien.

Op of in welk Gents gebouw zou men u een bal­lade mogen bren­gen?

Iets in de buurt, want uitein­delijk ben ik gewoon van hier. Vanop de trap­pen van het Sint-Pieter­splein.

Welk lied mag absolu­ut niet door de box­en schallen tij­dens uw begrafe­nis?

(lacht) ‘Oya Lélé’ van K3. Dat ben ik gewoon beu geho­ord door de kinderen.

U bent (terug) jong en u wilt wat: tot welke sub­cul­tu­ur bekeert u/uw vroegere zelf zich?

Terug jong, oei! (lacht) Welke sub­cul­tu­ur? Gewoon rock.

Guilty plea­sures bestaan niet: welke iet­wat foute schi­jf doet uw dans­be­nen telkens onbeschaamd alle richtin­gen uit­slaan?

(Kijkt naar de vrouw die bij hem in de bakker­ij werkt) Weet jij een antwo­ord? Ik weet het echt niet. Iets van Willy Som­mers. ‘Laat de Zon in je Hart’! 

Met welke his­torische figu­ur zou u een onenight­stand wel zien zit­ten?

Goedele Liekens. Laat ons zeggen dat zij een his­torisch figu­ur is. 

Tot stof zijt gij wed­erge­keerd: welke kun­ste­naar mag uw reïn­car­natie onder han­den nemen?

Ik weet wie, maar je zal hem waarschi­jn­lijk niet ken­nen. Jan Demar­rets heet hij. Hij maakt bronzen beelden die ik heel mooi vind.

Welke taal of welk dialect doet stiekem uw (al dan niet geschoren) snorharen trillen van opwind­ing?

Wat ik een mooi dialect vind, is het dialect van rond het Brus­selse, Vlaams-Bra­bants zo.  

Kim Jong-un en Trump zit­ten rond een tafel: welk boek deelt u uit/welke muziek legt u op/naar welke ten­toon­stelling sleurt u ze mee om de twee onrustige zie­len met elka­ar te ver­zoe­nen?

Daar heb ik echt geen antwo­ord op. Ik zou het niet weten. Ik lees dan ook zo goed als geen boeken.

Kwest­ie van het gat in onze cul­tu­ur te dicht­en: wie of wat wordt schromelijk onder­be­licht?

Ik heb het daar­net nog gezegd, want ik heb toe­val­lig sol­lic­i­tan­ten gehad. Hoe gemakke­lijk jul­lie eigen­lijk wel zijn als klanten, mag wel eens gezegd wor­den. Dat heeft natu­urlijk ook met de leefti­jd te mak­en: een veer­tiger of vijftiger is veel kri­tis­ch­er is dan pak­weg een twintiger. Waarom willen mensen hier komen werken? Gewoon omdat het makke­lijk is. 

Welk citaat zou uw auto­bi­ografie mogen inlei­den?

“Een wit­je of een bru­in­t­je?”