Gent Jazz – Dag 7

Chrysta Bell

foto Bruno Bol­laert

“Hebt u nog nooit geho­ord van Chrys­ta Bell?”: zo werd deze ‘dochter van eige­naars van de groot­ste opnames­tu­dio van San Anto­nio’ ingeleid op de web­site van Gent Jazz. Geef toe, het voor­spelt niet veel goeds. Naast zan­geres is ze naar ver­lu­idt ook actrice en mod­el, al leek ze zater­dag het zan­geres­gedeelte even ver­geten te zijn. Met veel gestes en allures tra­chtte Bell het pub­liek te over­tu­igen van de per­so­n­en­cul­tus die ze rond haar aura – of haar gat (schrap wat niet past) – meent te zien draaien, maar door het gebrek aan ver­haal, samen­hang en opbouw, kwam de per­for­mance weinig oprecht over. Ook haar band was, op deze laat­ste stop op hun Europese tour, duidelijk toe aan rust: de setlist werd doorge­speeld, zon­der meer. Ze ston­den erbij voor piet snot, en beseften het maar al te goed. Met een tent halfleeg met Archive fans, kabbelden de muzikan­ten, intussen echt duidelijk tegen hun goest­ing, naar het einde. Na de set bleef de gitarist gewoon staan, wach­t­end op de overige ban­dle­den om het bis­num­mer te bren­gen waar nie­mand om gevraagd had. Bell bracht een bun­del koor­den mee uit de back­stage, waar­na ze met een soort vreemde fetisjis­tis­che vorm van autostran­gu­latie een laat­ste poging deed om het pub­liek te boeien. 

Die Anarchistische Abendunterhaltung (DAAU)

foto Geert Van­de­poele

We ver­li­eten ont­goocheld de Main Stage en gin­gen op zoek naar het pub­liek dat doorheen het con­cert van Bell uit de tent was wegge­drup­peld. Opgewek­te deun­t­jes met duidelijke klezmer­in­vloe­den lok­ten ons naar het tweede podi­um, de zoge­naamde Gar­den Stage. Zouden we de blue note dan ein­delijk gevon­den hebben? In de hete, afge­laden volle club­tent vierde het vier­tal van DAAU haar 25-jarig bestaan. “Ik weet dat het hier een jaz­zfes­ti­val zou moeten zijn, maar er mag geklapt wor­den in dit num­mer”, liet per­cus­sion­ist Jeroen Stevens de toeschouw­ers spot­tend weten. Uit­bundig en vol energie over­rompelden ze tot driemaal het pub­liek met een eigen­wi­js, mul­ti-instru­men­taal exper­i­ment. De ont­goocheling was hoor­baar wan­neer Stevens bij de aan­vang van de derde per­for­mance meedeelde dat mensen die de eerste en de tweede opvo­er­ing reeds bij­woon­den, eerder in de namid­dag, niets nieuw zouden horen. “Maar het is jazz natu­urlijk, dus het kan nooit hele­maal het­zelfde zijn.” De ini­tieel mor­rende stem­men stok­ten en iedereen bleef staan. Gelijk had­den ze, want wie op deze alles-behalve-jazz-dag op het Gentse jaz­zfes­ti­val toch een airke jazz wou horen, kam­peerde gewoon kop­pig aan de Gar­den Stage.

Archive

foto Bruno Bol­laert

Gedonder aan het hoofd­podi­um leek ini­tieel een aankomend onweer aan te kondi­gen, maar het waren de diepe bassen en duis­tere drums van Archive die hun vol­gelin­gen – met een intro van de volle tien minuten – op het appel riepen. Ze kwa­men traag op gang, maar slaag­den er zo wel in om het pub­liek mee te sleuren in een ongeëve­naarde eclec­tis­che trip doorheen een wasli­jst aan muziek­gen­res. Het resul­terende genre, vraag je me? Goh, laat ons er vooral geen naam op plakken. De diepe oor­log­drums maak­ten al snel plaats voor een trip­py elek­tro­n­is­che roet­sjbaan, maar ook die werd even gezwind ver­van­gen door harde gitaren. Met afwis­sel­ing, maar ook met behulp van sterke graph­ics en hun gek­ende schrille con­trasten slaag­den de heren van Archive erin de Main Stage te vullen. Zwevend van het trage, del­i­cate Dis­tort­ed Angels naar een harde rock­ver­sie van het snelle, bij­na pulserende, Bul­lets, bezweer­den ze menig toeschouw­er zelfs tot het plac­eren van een danspas­je. Was het jazz? Neen, maar Archive stònd er.