Gent Jazz – dag 5

foto Bruno Bol­laert

Robert Glasper Experiment

foto Bruno Bol­laert

Twee van de head­lin­ers deze avond gaan hand in hand, zow­el Robert Glasper Exper­i­ment als Kamasi Wash­ing­ton zijn te horen op ‘To Pimp a But­ter­fly’ van hiphop­god van het moment Kendrick Lamar. En dat hoor je zek­er terug bij de eerste van de twee bands. Al vanaf het moment dat de eerste tonen van ‘How Much A Dol­lar Costs’ ingezet wor­den gaat het pub­liek com­pleet los. Glasper stopt even, lacht met het ent­hou­si­asme van het pub­liek, en doet nog een poging. Pas na poging drie heeft Glasper zijn lach­spieren onder con­t­role en kan de jaz­zvari­ant van dit geweldige num­mer (een lievel­ing van Oba­ma) begin­nen. De band met een goed­lachse Robert Glasper op de toet­sen oogt vanaf het eerste moment zeer sym­pa­thiek. De arti­est heeft in zijn car­rière al met vele ver­schil­lende arti­esten samengew­erkt. Denk Jay‑Z, Kanye en natu­urlijk de al eerder ver­noemde Kendrick. Maar ook vele jazzy her­w­erkin­gen van onder andere num­mers van Radio­head lat­en Glas­par en het pub­liek niet koud. Enkel de zang, waar heel de set lang auto­cor­rec­tie aan is toegevoegd, begint naar het einde toe te verve­len. Maar de imposante drumsolo’s, en natu­urlijk die bli­jvende sym­pa­thieke lach van Glasper, mak­en het alle­maal weer goed.

STUFF.: parallel muzikaal universum 

foto Bruno Bol­laert

In nauwelijks twee jaar tijd slaagde STUFF. erin een heel eigen muzikaal uni­ver­sum op te bouwen. Met een veel­heid aan muzikale invloe­den, van jazz over funk tot hiphop, weeft het vijf­tal een web van ver­rassende klanken waarin het heer­lijk ver­to­even is. Het ene moment hoor je wat Kraftwerk klinken, een halve min­u­ut lat­er Her­bie Han­cock. Maar bove­nal bli­jft STUFF. zichzelf: vernieuwende, intel­li­gente en frisse jaz­ztron­i­ca (als we dan toch een label moeten plakken), zon­der dat het arty far­ty wordt, kor­tom: heden­daagse muziek die ook zo de radio op kan. Zelden kun je de loop van een num­mer voor­spellen: de del­i­cate intro’s verdicht­en zich laag per laag tot zin­derende num­mers of vern­eve­len tot een ijle solo. Het pub­liek laat zich aansteken door de energie die van het podi­um spat en deint gretig mee. We zagen nog niet vaak zo’n feestje op een jaz­zfes­ti­val, waar­bij iedereen vol over­gave staat te dansen, trip­pend op de muziek. Al zat de jon­gen met de groene rugzak, die het nodig vond om heel de tent te lat­en delen in zijn wiet­geur, daar miss­chien ook voor iets tussen. Het is dan ook prak­tisch onmo­gelijk om je niet te lat­en meevo­eren naar de klankrijke fan­tasiew­ereld van Lan­der Gyselinck (drums), Andrew Claes (sax), Dries Lah­eye (bas), Mix­mon­ster Men­no (sam­ples) en Joris Caluwaerts (toet­sen). Onvoorstel­baar wat een rijk­dom aan klanken die gas­ten uit hun instru­menten wrin­gen. De twee cd’s die STUFF. tot nu toe uit­bracht mocht­en al op repeat, maar live is het kwin­tet ron­duit indruk­wekkend. We ver­liezen zelfs bij­na het spel­let­je ‘wie van de arti­esten zou je wel eens bin­nen willen doen’ uit het oog, zozeer eiste de muziek onze aan­dacht op. Veel te vroeg spat­te de muzikale bubbel en wer­den we enigszins ver­weesd terugge­wor­pen op aarde, al ver­lan­gend naar de vol­gend keer dat we de wereld van STUFF. mogen betre­den.

Kamasi Washington: gezellige impro’s 

foto Bruno Bol­laert

Er was een muzikaal groot­gewicht – let­ter­lijk en figu­urlijk – voor nodig om STUFF. te evenaren. Kamasi Wash­ing­ton mocht zijn pas­sage van vorig jaar nog eens dun­net­jes over­doen, en daar was nie­mand rouwig om. Gehuld in tra­di­tionele kaf­tans, die mooi con­trasteer­den met het typ­is­che jaz­zpub­liek, schre­den Wash­ing­ton en zijn band het podi­um op, om met een set van bij­na twee uur de toeschouw­ers waar voor hun geld te geven. Al was dat voor som­mi­gen miss­chien net iets te lang, gezien de vele mensen die ver­legen de tent uit­slopen. We zullen het maar steken op de babysit die naar huis moest en niet op de muzikale kwaliteit van Wash­ing­ton. Want dat ging – ondanks de vele impro’s – geen moment verve­len. Het getu­igt van groot méti­er om zomaar even­t­jes weg van de micro’s een idee te over­leggen met de trom­bon­ist en dat lut­tele tellen lat­er ten gehore te bren­gen. De vele impro­visaties, ook buiten de solo’s, is iets wat je van­daag nog maar zelden tegenkomt buiten intieme jam­sessies. Wash­ing­ton heeft duidelijk geen last van een groot ego en laat zijn ban­dle­den even­zeer schit­teren. Die zijn trouwens per­fect op elka­ar inge­speeld, zelfs de haren en baar­den van de drum­mers zijn com­ple­men­tair. Het samen­spel en de energie tussen de muzikan­ten was een plezi­er om te zien en maak­ten het onmo­gelijk om han­den, voeten en hoofd stil te houden. Relaxte stukken wis­selden funky num­mers af, om dan plaats te ruimen voor een indruk­wekkende solo. Maar het is toch vooral zan­geres Patrice Quinn die ons met haar loepzui­v­ere stem naar adem deed hap­pen. Behalve dan Wash­ing­ton, die vrolijk de lei­d­ing weer over­nam. Miss­chien maar goed, want net de spaarzame inzet van de vocals maak­ten het plaat­je com­pleet. In de finale hoopten we op nog wat extra vuur­w­erk, maar de lont sput­ter­de, flakkerde weer even op en doofde ver­vol­gens zacht­jes uit.

Opnieuw heel wat afwis­sel­ing in de pro­gram­matie op deze vijfde dag van Gent Jazz. Jam­mer genoeg was de kwaliteit ook wis­se­lend. Dat is nu een­maal het risi­co dat ver­bon­den is aan exper­i­menteren: niet elk idee is even ges­laagd. Dat de muzikan­ten hier op Gent Jazz de plat­ge­tre­den paden dur­ven te ver­lat­en en exper­i­menteren, kun­nen we alleen maar toe­juichen.