Gent Jazz – Dag 4

foto Geert Van­de­poele

Open­er van de zon­nige namid­dag was een thuis­match door het Gentse Lab­trio dat, ondanks de jeugdig leefti­jd van haar leden, intussen al een tien­tal jaar bestaat en al die tijd een pro­gressieve vorm van jazz naar voren heeft gebracht. Hun nogal exper­i­mentele gelu­id wordt geken­merkt door de nodi­ge impro­visatie en een zekere idio­syn­crasie. Dat ze hun eigen pad vol­gen en daar­bij de humor niet uit het oog ver­liezen, bleek uit de jaz­zren­di­tie van ‘She’s a mani­ac’ van Flash­dance die Lan­der ‘Stuff’ Gyselinck en de zij­nen vol over­gave bracht­en voor de gea­museerde toeschouw­ers. Voor som­mi­gen mogelijk wat te avant-garde, maar een onhippe kniesoor die daarop let.

Montmartre mon amour

foto Bruno Bol­laert

Een meer tra­di­tion­eel pad werd bewan­deld door de uit Israël afkom­stige Omer Avi­tal van het gelijk­namige kwin­tet. Alhoewel. De tra­di­tionele west­erse jazz kri­jgt hier te mak­en met de nodi­ge invloe­den uit de regio­nen van het Beloofde Land, het­geen zich con­creet ver­taalt in een Mid­den-Oost­ers aan­doende sound. Dat is althans wat ons verteld werd door de copy­writer van de fes­ti­val­brochure, want zelf hebben we daar niet bij­zon­der veel van gemerkt. Ter­wi­jl wij ons het hoofd brak­en over al dan niet over­lap­pende Kul­turkreise tussen Israël en de Ara­bis­che wereld, liet Omer Avi­tal het alle­maal niet aan zijn hart komen, en trok met de breedst mogelijke glim­lach gelukza­lig de ene na de andere con­tra­bas­so­lo op gang. Het spelplezi­er spat­te ervan af en dat beloonde het pub­liek door goed­keurend elk staalt­je vir­tu­ositeit, nog tij­dens het num­mer zelf, veelvuldig te belo­nen met een hartver­war­mend applaus.

foto Bruno Bol­laert

In con­trast met de vorige muzikan­ten, betoonde het duo bestaande uit sax­o­fon­ist Émile Parisien en accordeon­ist Vin­cent Peirani zich dan weer onver­valst Frans. Hun eerste samen­werk­ing dateert van 2014 met het album ‘Belle Epoque’, dat zow­el een hom­mage is aan jaz­zle­gende Sid­ney Bechet, als dat het eer doet aan de rijke Franse accordeon­tra­di­tie. De meer dan char­mante com­posi­ties tussen accordeon en sax­o­foon klonken zodanig lieflijk en frivool, dat de luis­ter­aar wel­haast tegen zijn of haar wil werd weggesleept naar een droomw­ereld bestaande uit de witte ste­nen van Mont­martre, zwarte baret­ten, blauw-witte matrozen­tru­it­jes en onbeleefde kel­ners met sti­jf gesteven schort­en en pot­lood­snor­ret­jes die absint en char­treuse serveren. Eens zien we voor ons geeste­soog Mata Hari buik­dansen, dan weer hup­pelt Amélie Poulain in sepia voor­bij, om plots een old­timer op de kas­seis­te­nen te zien stop­pen en Mar­i­on Cotil­lard eruit te zien sprin­gen, nauw in haar kiel­zog gevol­gd door Owen Wil­son en een opge­won­den dis­cus­siërende Hem­ing­way en Fitzger­ald. Toen we onze ogen weer open­den, bogen Parisien en Peirani ged­wee het hoofd voor een recht­geveerd pub­liek en had­den wij om onverk­laar­bare rede­nen een baguette onder onze arm.

Norah Jones live

foto Bruno Bolle­waert

Met het aan­breken van de avond was het tijd voor de hoof­dact. Over­duidelijk was een aanzien­lijk deel van de menigte op deze uitverkochte dag vooral voor Norah Jones gekomen. Dergelijke faam bleek een tweeledig zwaard te zijn. Enerz­i­jds resul­teer­den haar onmisken­bare tal­ent en naturel in een smet­teloze tech­nis­che uitvo­er­ing. Anderz­i­jds ver­liep het hele gebeuren nogal bloede­loos. De inter­ac­tie met het pub­liek was vrij min­i­maal te noe­men – een gort­droge “The next song is about dogs. I have seen a lot of dogs today.” daarge­lat­en – en ook het con­tact tussen de muzikan­ten onder­ling was ver zoek. Dat werd ver­sterkt door de belicht­ing, die duidelijk maak­te dat enkel Norah Jones hier de hoof­drol­speel­ster was. Zon­der in al te ver­re­gaande psy­chol­o­gis­che analy­ses te willen verzan­den, kon­den we dit met een beet­je goede wil meer op een vorm van schuchter­heid steken dan op diva-allures. De num­mers zelf waren voor een groot deel afkom­stig uit haar meest recente album, ‘Day Breaks’, ander­maal van het pres­tigieuze jaz­zla­bel Blue Note Records, hoewel naar het einde toe ook de grotere hit­jes kwa­men. Zek­er toen in de staart van het optre­den de eerste noten van ‘Don’t Know Why’ door de tent weer­galm­den, barstte het pub­liek in een langverwacht en spon­taan applaus uit. Opval­lend was dat Jones het leeuwen­deel van het ander­half uur durend con­cert haar gitaar omgege­spt had, nochtans niet haar sterk­ste instru­ment. Samengevat kon­den we spreken van een ges­laagde pas­sage op Bel­gis­che bodem, maar een gebrek aan schwung en zicht­baar ent­hou­si­asme ver­hin­der­den een ware over­win­ning en dito vervulling van de verwachtin­gen. Vol­gende keer beter.

Afs­luiten deed Gent Jazz deze zondag met Klep­to­matics van Yves Peeters, die eerder die dag al drie keer met Yves Peeters Gum­bo de Gar­den Stage had mogen betre­den. Swin­gend, met een vleug­je New Orleans, eindigde het eerste deel van het fes­ti­val met een dan­sje in de nacht. Het vage licht dat nog alti­jd aan de hori­zon schemerde, gecom­bi­neerd met een ijs­je onder veelk­leurige lam­p­jes in het groen, herin­nerde ons eraan dat het zomer was en dat we jong waren.

Meer moest dat niet zijn.