Gent Jazz 2023: dansen tussen de fruitbomen

Somi

Om het lev­ensver­haal van Somi te vertellen, is er sim­pel­weg niet genoeg papi­er en inkt. Wat we wel kun­nen schri­jven is dat Somi naast een geweldige arti­este ook een invloedrijke activiste en een super­slimme aca­d­e­mi­cus is. Ze draagt met andere woor­den meerdere pet­jes en dat is ook te zien aan haar optre­den op Gent Jazz. Par­elt­jes van lied­jes zoals ‘Alien’ wis­selt ze af met poëtis­che bindtek­sten over poli­tieke en maatschap­pelijke the­ma’s. Op Gent Jazz bracht Somi ook een ode aan Miri­am Make­ba met een bek­li­jvende ver­sie van ‘Peta Peta’. Net zoals Make­ba verzet Somi ook bak­ens voor Afrikaanse muziek. Het leverde haar twee Gram­mynom­i­naties op, ze is de eerste Afrikaanse arti­este die dat kan zeggen. Op het hoofd­podi­um van Gent Jazz werd alvast duidelijk dat we nog veel meer van deze topar­ti­este willen horen.

Gregory Porter

Met een kamer­brede glim­lach betrad Gre­go­ry Porter het podi­um van Gent Jazz. De man met de bek­ende bari­ton­stem werd meteen warm onthaald door het pub­liek. Voor deze man had­den de meeste mensen duidelijk een kaart­je gekocht. Porter liet het pub­liek niet lang op zijn honger zit­ten en bracht snel zijn megahit ‘Revival’. Het lied­je lok­te enkele voorzichtige danspas­jes uit bij een opval­lend braaf pub­liek. Tij­dens ‘Love Is Over­rat­ed’ werd de sfeer intiemer en hing het pub­liek aan de lip­pen van de jazzzanger. Meteen daar­na bracht Porter een frisse ver­sie van zijn mon­ster­hit ‘Liq­uid Spir­it’. Bij ‘Mis­ter Hol­land’ vertelde Porter een per­soon­lijke anek­dote over hoe hij als tiener­jon­gen is afgewezen door de vad­er van een meis­je van­wege zijn huid­skleur. Het ontroerende lied, ingepakt met de warme stem van Porter, voelde hartver­scheurend en prachtig tegelijk. Ook de vijfkop­pige band kreeg regel­matig de ruimte van Porter om op de voor­grond te tre­den. Bij ‘Water Under Bridges’ hoor­den we Porters warme stem begeleid door piano, bij ‘My Girl’ speelde de con­tra­bas de hoof­drol. Ook een zwierige cov­er van ‘Papa Was A Rolling Stone’ van The Temp­ta­tions kon ons hart­je beko­ren. Tij­dens het bis­num­mer, ‘You Can Join My Band’, moedigde Porter de mensen in de zaal aan om mee te zin­gen. Zo werd de eerste fes­ti­valdag in schoonheid afges­loten.

The Antler King

Plots is het weer 29 graden. Na een zeer gri­jze week is het zomergevoel weer volledig terug, en dat is duidelijk te voe­len tij­dens het optre­den van The Antler King. Ze zijn de tweede act op vri­jda­gavond en doen de wei­de wiegen. The Antler King bestem­pelt zichzelf als een indie-pop-rock band. Een hele hoop gen­res bij elka­ar dus, en dat is te merken tij­dens het optre­den. Het duo zit tegen­over elka­ar. Ester Lybeert op de drums en Maarten Fla­mand op gitaar. Bei­de lat­en ze loops lopen en zin­gen ze. Zij neemt de praat­jes tussendoor op zich. Het plezi­er van het spe­len spat er bij elk num­mer vanaf, zelfs bij de meer inge­to­gen num­mers kan het genot niet ver­bor­gen wor­den. De muziek die het duo speelt is zeer uiteen­lopend, van rock­gitaren naar dans­bare funk en daar gaat het pub­liek gezel­lig in mee. Voor het vroege uur zijn er toch al veel mensen komen kijken en iedereen gaat volledig mee in de sfeer. Met num­mers als ‘Orange Mon­key’ (geïn­spireerd op Don­ald Trump) en ‘Syber­ian Times’ (een aan­klacht tegen de kli­maatop­warm­ing) geven Ester en Maarten een volledig spec­trum aan gevoe­lens mee met hun pub­liek. Zek­er een aan­rad­er voor deze zomer als je eens over­weldigd wil wor­den door muziek. Live kan je ze pas opnieuw zien op 2 sep­tem­ber in CC Bel­gi­ca.

Marcus Miller

Mar­cus Miller is 64 jaar oud, maar lijkt geen dag over de 40. Hij speelde al met groothe­den als Aretha Franklin, maar ook Elthon John en Jay‑Z. Miller pro­ducete ook al ver­schil­lende albums voor Miles Davis. Een van die num­mers heeft hij ook op vri­jda­gavond gespeeld voor een ver­heugd Gent Jazz-pub­liek. Hij speelt met ongelofe­lijk veel energie en tal­ent. Een kant van Jazz waar je de blues en funk geregeld in terug vin­dt. Inge­to­gen en meeslepend, maar eindi­gen deden Mar­cus en zijn band met een serieus feestje. Dans­bare sax­o­fo­nen, een zin­derende trompet en geniale bassolo’s. Een toet­senist die je geregeld meenam op vakantie naar prachtige stran­den met een cock­tail in je hand. De drum­mer sloeg de nagel op de kop en de ban­dle­den bewogen als betoverd. Miller zelf trak­teerde het pub­liek ook nog op een eigen sax­o­foon­so­lo die werd ver­welkomd met luid applaus. Een op-en-top Jaz­zcon­cert waar ook het pub­liek duidelijk van genoten heeft.

ESINAM

ESINAM staat hele­maal alleen op het podi­um, omringd door een arse­naal aan instru­menten. Door al de instru­menten die de revue passeren, maakt ze haar ver­nuft als een­man­sork­est duidelijk. Steeds is er de dwars­fluit, per­cussie en haar warme stem. Ze maakt een vernieuwende com­bi­natie van elek­tro­n­is­che muziek met een exo­tis­che vibe. Een num­mer dat eruit sprong, was een­t­je gemaakt met enkel tra­di­tionele Ghanese instru­menten. Ze pakt onder andere een bam­boe­fluit, een djem­bé met een gekromde stok en met­al­en bellen. Het is ver­rassend rustig in de Main Stage voor dit optre­den, maar omdat STADT is weggevallen, kri­jgt ESINAM een tweede kans om op te tre­den. Dit­maal op een plek die zich meer leent voor haar bij­zon­der dans­bare muziek, de Gar­den Stage, waar er geen zit­plekken zijn. ESINAM sluit de avond af met het pub­liek op haar hand.

Noah Vanden Abeele

Klassiek pianist en impro­visator Noah Van­den Abeele begint zijn optre­den met de med­edel­ing dat hij hoopt dat hij de juiste num­mers­e­lec­tie heeft gemaakt voor zijn optre­den van 35 minuten. Amper een hal­fu­urt­je is dan wel niet veel tijd, maar Noah haalt er het max­i­male uit. Een strijkkwartet komt in zijn kiel­zog het podi­um op en traag bewe­gende krul­vor­men sieren het scherm achter­aan het podi­um Samen spe­len ze onder andere zijn bek­endere stukken, zoals ‘Sophie’s Smile’ en ‘Clear Water’. Het is bij­zon­der gezel­lig ver­to­even in de Gar­den Stage en mensen neste­len zich in het gras onder de fruit­bomen met een drankje. Het is duidelijk, Van­den Abeele heeft de juiste num­merkeuze gemaakt voor dit optre­den.

Arooj Aftab

De Pak­istaans-Amerikaanse Gram­my­winnares Arooj Aftab wan­delt het podi­um op met een zon­nebril. Ze legt uit dat ze de dag voor­di­en een optre­den had in Slo­vak­i­je, en last heeft van een kater. Die kater valt gelukkig totaal niet op wan­neer Arooj Aftab, enkel begeleid door Gyan Riley op akoestis­che gitaar, moeit­eloos de noten van haar nieuwe album ‘Vul­ture Prince’ haalt. Haar muziek valt te bestem­pe­len als melan­cholisch en min­i­mal­is­tisch en naar eigen zeggen is de rode draad in haar muziek “being drunk and heart­bro­ken.” De zwaarte van haar werk wordt echter door­bro­ken door wat ze zegt tussen de num­mers door. Arooj Aftab heeft een rode roos in haar han­den ter­wi­jl ze zingt. Ze vertelt dat ze die niet langer naar het pub­liek mag gooien van haar man­ag­er, omdat iemand tij­dens een vorig optre­den gewond raak­te door de door­nen. “Ros­es are for love but they make me sad,” deelt ze haar pub­liek mee.

Ludovico Einaudi

Dé poster­boy van deze edi­tie Gent Jazz is uit­er­aard de Ital­i­aanse pianist Ludovi­co Ein­au­di. De tent van de Main Stage zit stam­pvol, en aangezien deze dag moeit­eloos werd uitverkocht, staat de vol­gende dag nog een optre­den van de com­pon­ist gep­land. Het optre­den start een­voudig, met enkel Ein­au­di aan zijn piano en één enkele spot op hem gericht. Na een hal­fu­urt­je komen een vio­list en een con­tra­bassist hem ver­voe­gen en nog wat lat­er voegt een per­cus­sist zich bij het gezelschap. Het geheel heeft iets weg van ‘Er zit meer in een lied­je’ van Sam­son en Gert en dat geeft het optre­den een mooie opbouw. Afgezien van spo­radisch een jen­ge­lend kind­je en een val­lende gsm, is het de volle twee uur muis­stil in de tent. Het hele optre­den door is duidelijk te merken aan zijn mimiek dat hij met hart en ziel speelt. Het pub­liek beloont Ludovi­co en zijn mede­muzikan­ten met meerdere staande ovaties.

Ão

Ão is een Bel­gis­che vierkop­pige band met Por­tugese roots. Op maandag wor­den ze op de Gar­den Stage ont­van­gen door een zit­tend pub­liek, klaar om ver­rast te wor­den. Vanaf de eerste noten gri­jpt de pakkende stem van Bren­da Cori­jn je naar de keel. We wor­den meegenomen van typ­is­che saudade-num­mers, naar meer exper­i­mentele muziek die inspi­ratie gehaald heeft bij FKA Twigs. Elk num­mer is even intrigerend, maar de emoties zijn bij het ene al meer aan­wezig dan bij het andere. Ze spe­len ook twee ‘geheime’ num­mers van hun aankomende plaat. Hier doen ze de bas goed doorklinken en begin je zelfs zit­tend mee te bewe­gen. Al bij al is het optre­den een ongelofe­lijke onder­dom­pel­ing in het Por­tu­gal waar de mama van Cori­jn opgroei­de. Ão is een band om in het oog te houden. Wij kijken alvast uit naar hun eerste album, verwacht in okto­ber.

Nils Frahm 

Con­tem­platief ineenge­do­ken en met de rug naar het pub­liek: het belooft een duis­tere, intieme avond te wor­den met Nils Frahm. De Duitse com­pon­ist met hon­derd-en-een toet­sen is geen show­man of crowd­pleas­er, maar met een sub­tiele eerlijkheid kruipt hij in de kleren van het pub­liek. Omgeven door knop­jes, synths en onherken­bare instru­menten creëerde Frahm een bubbel waarin elegis­che noc­turnes afgewis­seld wer­den door loei­harde bassen en beats. Na een bezw­erende sound­scape draait Frahm zich dan toch om. Een korte bedank­ing, Gent Jazz. En “hap­py to be there.” Hij is een man van klanken en weinig woor­den. Nu en dan wer­den de pianosolo’s zo intiem dat het pub­liek bij­na geruis­loos stond te kijken – Frahm neuriede mee op zijn kinder­lijk warme, nos­tal­gis­che melodieën. En bij elke stem uit het pub­liek werd ‘shht’ gefluis­terd of een zachte elle­boogstoot gegeven. Zo van ‘luis­ter’. Alsof je ’s nachts in Frahms woonkamer zit en hem zek­er geho­ord wil doen voe­len. Hij werd geho­ord. En na een over­don­derend applaus van een betoverde, organ­is­che mas­sa ver­li­et hij op kousen­voeten het podi­um.

Stavroz 

Eclec­tisch, bubbe­lend en voort­ges­tuwd door een band met energie voor duizen­den: Stavroz hield de hart­sla­gen hoog op Gent Jazz. De vier vrien­den von­den elka­ar in Oost-Vlaan­deren en creëer­den een unieke sound waarin house, tech­no en jazz in elka­ar overvloeien. De sax­o­foon hield onged­won­gen hand­jes met de zin­derende bassen en repeti­tieve verzen. Bin­nen het vierkop­pig gezelschap was de chemie bij­na tast­baar. De muzikan­ten van Stavroz wis­selde blikken uit met elka­ar, met het pub­liek, en opnieuw met elka­ar, en dan weer met het pub­liek. Als een besmet­telijke bal­lon vol ent­hou­si­asme die speels over en weer werd gegooid. Na een tien­tal minuten was het pub­liek al samenges­molten tot een zwe­terige mas­sa mid­denin een tent die dav­erde op zijn fun­da­menten. Joe­len, klap­pen, dansen, draaien en nog meer dansen: er hing elek­triciteit in de lucht don­derda­gavond. Na Nils Frahm’s melan­cholie was de dans­baarheid van Stavroz miss­chien een col­lec­tieve oplucht­ing. Alsof er een gedeelde gedachte boven de dansende lichamen zweefde: “Oef, dit had­den we effkes nodig.”