F*ck de partijlijn

Een paar minuten op Twit­ter kijken en je weet het al: het land is verdeeld. Dan heb ik het niet over de twee ‘fiet­socratieën’ die heel toe­val­lig de reliëfkaart van ons land naboot­sen. Zeven poli­tieke par­ti­jen domineren ons Vlaan­der­land aan het Noordzeestrand. Maar die zeven lijken een beet­je te veel. Miss­chien is een sim­pele links-rechtsin­del­ing dan beter? Links is in dat geval die bende naïeve Gutmen­schen die de onder­gang van het Avond­land door de islamis­er­ing niet inzien, of miss­chien zelfs nas­treven. Boven­di­en wil links iedereen gratis Vlaams geld geven. Rechts is dan weer de recht­streekse opvol­ger of imi­ta­tor van het nazisme. Dat is althans wat mijn nieuwe inter­netvrien­den mij verteld hebben. Een beet­je sim­plis­tisch vind ik zelf, maar voor som­mige mensen is alles blijk­baar goed om het poli­tiek spec­trum wat gemakke­lijk­er te begri­jpen. 

Zeven par­ti­jen dus, alle­maal per­fect afgeli­jnde kolom­men van poli­tieke een­heid. Of dat is toch wat we willen. Stel je voor dat mensen een iets gen­u­anceerdere visie hebben en ergens tussen de par­ti­jen vallen. Dikke pech, natu­urlijk. In onze gezel­lige par­t­i­cratie luis­ter je beter naar de par­ti­jlei­der, voor­dat je die oncom­fort­a­bele zetel in de Kamer moet afs­taan. Of, erg­er nog, je een ‘onafhanke­lijke’ moet wor­den. En dan heb ik het niet over het soort onafhanke­lijke dat wel heel toe­val­lig elke don­derdag naast de par­ti­jvoorzit­ter gaat zit­ten en het 70-pun­ten­plan boven zijn bed heeft hangen. Neen, het soort onafhanke­lijke dat ergens achter­aan moet zit­ten om dan kwaad naar de ruggen van ex-par­ti­jgenoten te kijken. Het poli­tieke spec­trum is zijn naam nog amper waardig als er niets tussen die zeven kolom­men zit. In een land waar er uitein­delijk maar twee poli­tieke stro­min­gen lijken te zullen overbli­jven, lijkt wat meer poli­tieke diver­siteit juist nodig. 

Stel je voor dat mensen een iets gen­u­anceerdere visie hebben, en ergens tussen de par­ti­jen vallen

Miss­chien klinkt dit plei­dooi als third way-antipoli­tiek, of erg­er nog: lui en schaamteloos cen­trisme. Maar ik sta niet voor het soort par­ti­j­land­schap waar elke par­tij het­zelfde ver­haal verkoopt in een andere kleur, maar juist voor nog meer kleuren in het spec­trum. Zou het niet tijd zijn om in dit land waar meer door principes dan pro­gramma­pun­ten geen regering gevor­md kan wor­den, de tussen­lig­gers wat meer te lat­en spreken? Maak u klaar voor een cliché, maar het kan helpen om wat meer naar de andere kant te luis­teren. Het par­lement zal niet weke­lijks kum­baya begin­nen te zin­gen omdat onze politi­ci wat min­der veto’s stellen. De bij­na alom geliefde burge­meester De Cler­cq ste­unde al van het begin een paarse-groene regering, niet geheel in lijn met zijn par­tij op dat moment. Als je die houd­ing tegen­over die van de CD&V zet, die zichzelf vastk­lampt aan de N‑VA om zijn gebrek aan eigen pro­gramma­pun­ten te maskeren en nie­mand daar blijk­baar moeite mee heeft, zie je waar de prob­le­men zit­ten. 

Lieve politi­ci, ik hou zeer veel van wat jul­lie doen (in principe, niet alti­jd in prak­tijk), maar god­ver­domme, durf toch eens tegen de par­ti­jli­jn ingaan. We geloven niet dat jul­lie alle­maal exact geloven wat het pro­gram­ma dit jaar zegt dat je gelooft. Durf uitkomen voor een iet­wat andere mening, en gebruik die om wat toe­nader­ing te vin­den. Het land kan er toch niet slechter van wor­den.