Emy: Een mix van donker en dansbaar

De 20-jarige Emy Kabore zingt met een warme stem en met haar kers­verse band over de donkere din­gen des lev­ens. Hun zomer­a­gen­da wordt afge­trapt met het ope­nen van Boom­town, gevol­gd door sets op Spaanse en Franse podia.

Zien jul­lie het wat zit­ten voor vanavond?

Ja sowieso, we kijken er al zeer lang naar uit! Vanavond wordt een van de mijl­palen. Er heerst dus ook wel wat stress, want meestal hebben we niet zo’n grote optre­dens. Boom­town is iets anders, er zullen veel mensen komen. Hopelijk toch (lacht). We repeteren sinds kort ook met back­ing vocals en dit zal ons eerste optre­den met hen zijn. We willen ons bewi­jzen, tonen dat we weer een trede hoger zit­ten. We hebben geprobeerd om de over­gan­gen beter uit te denken, de set strakker te kri­j­gen. Zek­er nu ik met een band speel moet ik veel meer nadenken over wat ik zal zeggen als bindtekst. Bij som­mige arti­esten is het deel van hun ima­go om niets te zeggen, maar ik wil wel daar staan, mijn band intro­duc­eren, zor­gen dat er lijn in de show zit. Ik heb vroeger optre­dens gehad waar ik echt rare din­gen heb gezegd op het podi­um, of te braaf vroeg om dichter te komen. De band heeft me aange­moedigd om pro­fes­sionel­er over te komen op het podi­um.

Heeft de band een impact gehad op het schri­jven van nieuwe num­mers?

De basis voor nieuwe num­mers bli­jft ik met mijn gitaar. Daarmee ga ik dan naar de band en dan zoeken we samen arrange­menten. Mijn gitarist Bri­an studeert pro­duc­tie aan KASK, dus we kun­nen bij hem in de stu­dio ook din­gen uit­proberen, wat ik echt tof vind. Als we jam­men komen we wel vak­er op stuk­jes waar­van we denken: “Daar moeten we lat­er echt iets mee doen”, maar zover zijn we nog niet gekomen. Ik sta daar wel zek­er voor open.

“Optre­den in Gent voelt als thuis”

Je debu­ut-ep ‘Weary Pur­ple’ was inge­to­gen en eerder tri­es­tig. Nu je band is toegevoegd, klinken de num­mers eerder funky en soul-achtig. Welke wend­ing kun­nen we verwacht­en van je muziek voor nieuwe pro­jecten?

Toen ik begon, was dat enkel met gitaar en stem. Dat is niet per se muziek waar ik zelf naar luis­ter, maar dat was eerder een uit­ing van mijn gevoe­lens. Sinds Humo’s Rock Ral­ly speel ik met een band en kri­jg ik meer erken­ning. Daar­door denk ik nu meer na over welke muziek ik wil mak­en, over de sound die ik wil. Het moet sowieso wat meer groovy en zwoel zijn. De num­mers zijn inhoudelijk meestal redelijk zwaar en negatief van gevoel. Ik wil naar de toekomst toe nog steeds die donkere kant in mijn muziek steken, maar er wel voor zor­gen dat het dans­baar wordt. Een mix van donker en dans­baar.

Je tek­sten zijn intiem en per­soon­lijk. Wat vind je ervan als anderen je num­mers voor zichzelf inter­preteren?

Mijn num­mers zijn meestal niet expli­ci­et en ik probeer rond de kwest­ie te zin­gen. Je hoort wel dat het donkere din­gen zijn, maar ze zijn ook niet spec­i­fiek omschreven. Door­dat ze zo vaag zijn, kun­nen mensen hun eigen inter­pre­tatie aan de num­mers geven en zichzelf erin herken­nen. Die eigen inter­pre­tatie gaat dan vaak niet over het­zelfde, en net dat vind ik dan wel cool. Muziek schri­jven is voor mij ook deel van din­gen ver­w­erken. Als mensen zich herken­nen in mijn muziek, is dat voor mij een fijn gevoel. Het betekent dat anderen gelijkaardi­ge din­gen meemak­en en ik niet alleen ben in wat ik voel.

“Lief­st van al zou ik under­ground een naam willen kri­j­gen, voor mensen die echt bezig zijn met muziek. Niet per se voor het grote pub­liek”

Vind je het anders om in je home­town Gent te spe­len dan op andere plaat­sen?

Het is alle­bei leuk op z’n eigen manier. In Gent komt er sowieso meer volk op af, omdat er dan alti­jd meer vrien­den komen kijken. Het voelt meer als thuis. Als ik speel op plekken die ik zelf ook niet goed ken en waar er geen vrien­den zijn, vind ik het cool omdat ik me dan meer een arti­est voel dan gewoon Emy. De mensen daar ken­nen me enkel via mijn muziek. Dan voel ik me iets zelfzek­erder. Ze ken­nen je toch niet.

Je speelt deze zomer ook in Frankrijk en Span­je.

Leuk hè! Dat is heel erg toe­val­lig gebeurd, alweer via via. Ik heb ooit opge­tre­den op een even­e­ment van de oplei­d­ing event-man­age­ment. Iemand daar heeft dan stage gevol­gd bij ‘Enter The Wave’ en heeft mijn muziek lat­en horen aan een van de organ­isatoren, die ons blijk­baar goed genoeg von­den om uit te nodi­gen voor het fes­ti­val. We zullen een week weg zijn. Het is een fes­ti­val op meerdere locaties en wij mogen zow­el in Frankrijk als Span­je spe­len. We zien het vooral als een leuke reis samen met de band, een soort team­build­ing.

Je treedt eind augus­tus op in het buiten­land, je bent heel veel bezig met de band, hoe com­bi­neer je dat dan met je stud­ies? Want je studeert nog alti­jd.

Niet (lacht). Het zit zo, ik heb dit jaar weinig the­o­rievakken kun­nen bij­wo­nen, al ben ik ben er wel voor alles door. Ik studeer beeldende vor­mgev­ing en het groot­ste deel van onze pun­ten staan op opdracht­en. Voor die opdracht­en heb ik wel vak­er het gevoel dat ik alles last minute moet doen. Aan de andere kant zorgt dat ervoor dat ik cre­atief moet omgaan met mijn opdracht­en om snel nog oplossin­gen te vin­den die nog steeds inter­es­sant zijn.

Mijn richt­ing start vol­gend acad­e­mie­jaar met een nieuw project, wat me zal toe­lat­en om mijn eigen tra­ject op te stellen, eigen pro­jecten te kiezen en zelf te beslis­sen hoe ik aan mijn studiepun­ten kom. Cre­atieve din­gen voor de band kan ik dan voor school gebruiken, maar ook het onderne­m­ings­ge­halte van een band zal ik kun­nen inte­gr­eren in mijn lessen economie. Ik vind dat com­bineren ook leuk en cre­atieve din­gen voor de band doe ik lief­st zo veel mogelijk zelf. Zo heb ik zelf de cov­er ont­wor­pen voor Weary Pur­ple. Ik wil lat­er ook graag zelf visu­als mak­en voor tij­dens de show.

Om af te sluiten, een blik op de toekomst. Droom eens heel ver, wat zou je graag bereiken?

Ik vind muziek super­leuk en ik zou daar echt mijn lev­en aan willen wij­den, maar dat is niet mijn doel en ook niet mijn ambitie. Ik wil er gewoon heel goed in wor­den en ik zie wel wat er komt. Ik droom er niet van om een super­ster te wor­den. Lief­st van al zou ik under­ground een naam willen kri­j­gen, voor mensen die echt bezig zijn met muziek, maar niet per se voor het grote pub­liek. Op Stu­dio Brus­sel hoef ik niet te komen. Dan liev­er op Radio 1 (lacht).