Ein bisschen Frieden, ein bisschen Freude


Alle feestda­gen zijn loos. Ze hebben een vage naam en ver­wi­jzen in het beste geval naar een heilige Eulalie of God­fried, maar nie­mand weet nog wat ze beteke­nen. We zijn allang con­tent met wat extra tijd waarin we ons kun­nen bekla­gen dat er geen enkele winkel open is. In het beste geval doen we gewoon het…

Oor­spronke­lijk gepub­liceerd op 2/11/2016 – 21:47 door Lau­ra Mas­sa

Dit artikel werdt oor­pronke­lijk gepub­liceerd op de oude Scham­per site. Toen deze uit gebruik werd genomen, wer­den alle artikels overgezet.

Alle feestda­gen zijn loos. Ze hebben een vage naam en ver­wi­jzen in het beste geval naar een heilige Eulalie of God­fried, maar nie­mand weet nog wat ze beteke­nen. We zijn allang con­tent met wat extra tijd waarin we ons kun­nen bekla­gen dat er geen enkele winkel open is. In het beste geval doen we gewoon het omge­keerde van wat de naam van de feestdag doet ver­moe­den. Ja, Dag van de Arbeid, ik heb het over jou. Zo zijn we er als samen­lev­ing niet ger­aakt hoor. Nog een­t­je: Onze-Lieve-Heer-Hemel­vaart. Een lieve­heers­beestje tot daar aan toe. Vier dan even goed de Dag van de Klein­vleugelige Kap­i­tal­is­tis­che Kolib­rie. Pinksteren? Ene dude met een hal­lu­ci­naties over vurige ton­gen. 

“Duits in Bel­gië wordt stelsel­matig gemar­gin­aliseerd.” 

Toch is er één feest dat mijn sym­pa­thie weg­draagt: het Feest van de Duit­stal­ige Gemeen­schap op 15 novem­ber. Want geloof het of niet. Duits is een land­staal. Je kan er zelfs de grondwet in lezen. En toch zal je weinig of nooit Duits tegenkomen in het straat­beeld, op ver­pakkin­gen, noch horen spreken. Hoe komt dat toch? In het beste geval weten mensen dat er ergens in het oost­en van ons land ongeveer 74.000 Duitssprek­enden wonen. Com­pleet geï­soleerd. Voor wie nu een beet­je in de schemer bli­jft zit­ten: een sig­nif­i­cant deel van Oost-Wal­lonië spreekt Duits. Zo zijn bijvoor­beeld de Oost­kan­tons een sym­pa­thiek lap­je grond dat we van de Duit­sers kre­gen als com­pen­satie voor de gele­den oor­logss­chade.

Tij­dens de Tweede Werel­door­log wer­den ze weer afgepakt door een man met een snor­ret­je. Een paar oost­er­lin­gen mocht­en mee naar Rus­land, waar de meerder­heid helaas het lev­en liet. Na deze daad van hybris werd het gebied terug gewoon Bel­gisch. Maar Bel­gië zou Bel­gië niet zijn, mocht het nog com­plex­er kun­nen. Ste­den als Malmédy en Weismes kwa­men bij de Franstal­ige Gemeen­schap, maar erk­enden een Duit­stal­ige min­der­heid. De Oost­kan­tons vallen dus niet samen met Duit­stal­ig Bel­gië. 

Dus: knoop het in uw oren. 15 Novem­ber. Vergeet Kon­ings­dag. Draai een wal­sje. Eet zuurkool of augurken. Haal de beste Helene Fis­ch­er in u boven. Duits wordt stelsel­matig gemar­gin­aliseerd. Het is aan u om een ver­geten feest te revi­talis­eren.