Een stem uit 2018

Verveling. Een drui­lerige namid­dag ergens in april. Ik scrol wat door het Scham­per­ar­chief. Mijn oog valt op edi­tie 600. Tiens, denk ik, is die lichtreclame op de Boeken­toren al zo oud? Geïn­trigeerd open ik het bestand. ‘Scham­per edi­tie 1200’, leest de reclame. Net écht! Ik scrol verder. Dat mijn lay-out­er voor retro was, wist ik al, maar dit? Straight out­ta 2018? Dat kan niet. Toen kon­den ze nog niet wat wij kun­nen.

Ik begin te lezen. Cam­pus in de wolken? Holo­gram­men in plaats van prof­fen? Oplichters die studiead­vies uit de toekomst aan­bieden? Dit is geen grap. Die redac­tie uit 2018 heeft mijn artikel­li­jst ingepikt. Heb ik hun artikel­li­jst ingepikt? Tij­dreis­para­dox, denkt mijn six­ties­brein. Deden ze aan tij­dreizen in 2018? Mijn glass pinkt van niet, en ik heb vage herin­ner­in­gen aan mijn groot­moed­er die sprak over haar zorgeloze kinder­ti­jd, toen ze haar sterf­da­tum nog niet kende.

Goed, daar zit ik dan, met een zesen­veer­tig jaar oude Scham­per die eruit ziet alsof ik hem mor­gen zou uit­bren­gen. Wat te doen? Een snode glim­lach betrekt mijn lip­pen. Heruit­bren­gen natu­urlijk! Twee weken niets doen, wat kan een redac­teur meer wensen? Het is toch al alle­maal geschreven. Het meeste werk bestaat erin pro­fes­sor Van­der Kelen Gomez op de hoogte te bren­gen dat zijn lez­ers­brief niet meer nodig is. En die mens maar denken dat hij zo vernieuwend is. (Sor­ry pro­fes­sor.)

This is 2064, mucha­chos.

Lez­er, ik beken: ik heb de voor­bi­je twee weken niets anders gedaan dan meer Cola drinken dan zou mogen. Mijn redac­tie ook. Op een boot. In de Dron­gen­zee. Mijmerend over het verleden. This is 2064, mucha­chos. En ere wie ere toekomt. Ik wil graag de redac­tie van het acad­e­mie­jaar 2018–2019 bedanken voor deze Scham­per. Hoe onwaarschi­jn­lijk het ook klinkt, zij hebben hem geschreven. Hoe, is iets voor het T.D. Van Franck­en­hove Time Trav­el Insti­tute om uit te zoeken.