Diepvriespizza: de koteditie

De kot­stu­dent is vaak ove­n­arm, maar diepvriespiz­zarijk. De oploss­ing voor deze moeil­ijke kwest­ie komt uit exper­i­mentele hoek, namelijk bij andere hit­te­bron­nen! De verwachtin­gen liggen laag: het inter­net waarschuwt voor ons­make­lijke drek en een wal­gelijke tex­tu­ur. Mag­netrons en diepvriespizza’s zijn blijk­baar niet de beste vriend­jes. Het micro­gol­favon­tu­ur wordt bezegeld met de aankoop van twee offer­lam­men: de ‘piz­za veg­e­tale pic­cante’ en de ‘piz­za moz­zarel­la’ van Dr. Oetk­er. Op een erg shady Ned­er­lands forum schri­jft een zekere Nienke dat de pan smake­lijkere resul­tat­en oplev­ert. Het proe­fkoni­jn van dienst daar­voor is een ‘piz­za spinaci’, alweer van Dr. Oetk­er.

Pizza 1: defrost & microwave

Het eerste onder­zoek­sob­ject wordt vijf minuten lang ont­dooid, en ver­vol­gens gedurende tien minuten opge­war­md op de hoog­ste stand. Na zo’n vijf minuten hangt er een heer­lijke, veel­belovende piz­za­geur.

Ting! De micro­gol­foven ver­wit­tigt ons dat het eten klaar is. Bij het uit­ne­men van de piz­za is er onmid­del­lijk ont­goocheling: hij ziet er niet zo goed uit als gehoopt. Een paar stuk­jes aan de rand van de piz­za zijn de om een of andere reden zwart gewor­den: niet erg appeti­jtelijk dus. De eetlust is al snel ver te zoeken wan­neer blijkt dat de volledi­ge piz­za heel erg drekkerig is gewor­den. Vooral het mid­del­ste deel is zom­pig en de lekkere, knap­perige piz­za­ko­rst is ner­gens te bespeuren. Toch is de korst aan de rand nog het meest eet­bare deel omdat er daar net iets meer tex­tu­ur aan­wezig is dan in het dras­sige mid­den­stuk dat zichzelf nog piz­za durft te noe­men. 

Micro­golf­piz­za is ideaal voor luie eters

Over de smaak valt anderz­i­jds niet te kla­gen. Het vochtige mid­del­ste deel lijkt nog het meest de echte piz­zas­maak te evenaren. En daar­bij, wan­neer je je eten kauwt, wordt het toch al een drek in je mond, dus voor de luie eters is micro­golf­piz­za miss­chien nog niet zo’n slecht idee.

In het alge­meen is deze piz­za nog deels eet­baar, ten­min­ste als je knap­perighei­ds­stan­daar­den niet te hoog liggen. Verder het advies om de piz­za na het ontvriezen geen tien minuten, maar eerder zeven tot acht minuten in de micro­gol­foven op te war­men om aange­brande stukken te voorkomen. 

Pizza 2: microwave only

Na de iet­wat mis­luk­te en te vochtige poging met de moz­zarel­lapiz­za, ging de keuze naar een directere aan­pak. Piz­za num­mer twee wordt zon­der par­don aan de hevig­ste stand van de micro­gol­foven bloot­gesteld. En dat wel tien minuten lang. Het tweede slachtof­fer komt er veel­belovend uit: dit keer een aantrekke­lijke geur en geen nat­tige bodem. Hoewel de rand­jes licht ver­brand zijn, lijkt het smullen geblazen. Te vroeg gelachen. Eens aangesne­den stelt deze meth­ode eve­neens teleur want de piz­za is qua­si oneet­baar. De tex­tu­ur eve­naart die van een Nokia 3310: zo hard als een bak­steen en per­fect bruik­baar om je irri­tante kot­bu­ren te beko­ge­len. Het enige plus­punt is de smaak die gro­ten­deels blijkt overeen te komen met de vari­ant uit de oven.

Maak van de piz­za een dürüm en rol ‘m lekker op

Don’t try this at home, maar als de nieuws­gierigheid toch toes­laat, is het miss­chien ver­standig om de micro­gol­foven net iets min­der lang en net iets min­der hard op te war­men. Voor de liefheb­bers met een sterke maag: maak van de piz­za een dürum en rol ‘m lekker op.

Pizza 3: pan-fry

De wan­hoop nabij rest er nog een laat­ste optie: de piz­za in de pan bakken. Daar­voor raadt het inter­net aan om een vol­doende grote pan te gebruiken en een laag­je bak­pa­pi­er op de bodem te leggen om aan­bran­den te voorkomen. Er is zelfs geen bakvet nodig: de pan en het dek­sel moeten er blijk­baar voor zor­gen dat er een mini-oven­t­je ontstaat. De eerste vijf minuten bakt de spinaziepiz­za vredig op een mid­del­hoog vuur met het dek­sel op, waar­na hij vijfen­twintig minuten opges­loten wordt op een laag vuurt­je.

Dit is het oven­loze alter­natief!

Eure­ka! De piz­za is net echt: een erg krokante bodem, een gare bovenkant en een smaak die even­goed van een piz­za uit de oven kan komen. Het enige min­pun­t­je is dat door de meth­ode met het dek­sel er wat water­damp bli­jft hangen waar­door de bovenkant van de piz­za een beet­je vochtig wordt. Afgezien hier­van is dit hét alter­natief om diepvriespizza’s te mak­en in een oven­loos kot.