De Venus van Nurre


Tweewekelijks biedt Portfolio een platform aan een onbekende kunststudent of artiest om hun werk met de buitenwereld te delen.

Oor­spronke­lijk gepub­liceerd op 19/04/2021 – 9:39 door Pieter-Jan Frees

Dit artikel werdt oor­pronke­lijk gepub­liceerd op de oude Scham­per site. Toen deze uit gebruik werd genomen, wer­den alle artikels overgezet.

De 24-jarige arti­este Nurre is in Gent geboren en geto­gen en behaalde een bach­e­lor in ani­matiefilm. Ze werkt nu aan haar mas­ter grafiek aan het KASK.

“Iedereen is op een bepaald vlak wel onzek­er over zichzelf. Dat laat ik graag naar boven komen in mijn werk. Ik ben blij dat er de laat­ste jaren dialoog is rond ons lichaams­beeld. Er is een nieuwe appre­ci­atie voor per­so­n­en die waarderen wie ze zijn of er ein­delijk voor kun­nen uitkomen. Voor­di­en was er een veel strik­ter ideaal­beeld waar je in moest passen om als mooi gezien te wor­den. Iedereen die buiten die norm viel moest weten dat ze niet per­fect waren. Per­fec­tie heeft nu een bredere con­text en is van­daag iets divers­er. Anders zijn is ook posi­tief.”

“Mijn dikke dames zijn ontstaan om mezelf er op te wijzen dat het alle­maal dik oké is”

“Ik geloof dat je goed in je vel voe­len vanzelf bepaalde irri­taties ver­helpt. Je hebt dan een volledig andere uit­stral­ing dan wan­neer je jezelf lelijk vin­dt. Per­soon­lijk merk ik dat ook. Ik ben een beet­je een jojo, soms sta ik dikker en soms dan weer small­er. Mijn dikke dames zijn ontstaan om mezelf erop te wijzen dat het alle­maal dik oké is, dat het aller­be­lan­grijk­ste zelfvertrouwen is, en om te weten dat we even­veel recht hebben op geluk en accep­tatie. De mensen die com­men­taar hebben, zijn er maar voor even.”

“Iemand zijn waarde wordt al snel bepaald door één beeld. Er wordt direct een label geplakt. Zelf heb ik een redelijk neu­traal uiter­lijk en mensen vin­den dat gerust­stel­lend. Ik ben dan ook zo braaf dat ik geen alco­hol drink. Maar ik smoor, rook wiet, gebruik cannabis, kortweg, ik doe drugs. Wel enkel wiet. Mocht ik dat niet vertellen, was de kans heel klein dat je het kon weten. Ik denk dat ieder zo zijn ding heeft en wan­neer we dit met ver­stand doen, nie­mand er last van heeft. Zolang je je dagelijkse tak­en kan uitvo­eren, vraag ik me af waarom som­mige mensen daar­voor ges­traft moeten wor­den. Dat zijn je zak­en toch niet?” 

“Mijn dames hebben vaak dezelfde mimiek. Ik vind dat ze een bepaalde zek­er­heid, een je m’en fous uit­stral­ing moeten hebben. Ze zijn er enkel voor hun eigen geluk en gaan daar ook volledig voor. Daarom dat ik ze meestal ook naakt teken: dat laat de kijk­er zich onzek­erder voe­len. Vooral als ze daar vol zelfvertrouwen zit­ten. Ergens wel fun­ny hoe zij dat beter kun­nen dan ik.”

“Behalve de uit­stral­ing van mijn Ladies vind ik ook mijn kleurge­bruik belan­grijk. Het is voor mij cru­ci­aal een bepaalde nuance te vin­den tussen speels en serieus. Soms vind ik de kunst­wereld te serieus, te duis­ter of net iets te con­ceptueel. Ter­wi­jl ik ervan over­tu­igd ben dat je op een luchtige manier ook serieuze thema’s kan aankaarten zon­der daar een negatieve sfeer aan te hangen.”

“Ik heb ook het geluk in een super warme vrien­den­groep en fam­i­lie te zit­ten, waarin ik zow­el emo­tion­eel als artistiek mijn mening kan uiten. We hebben alle­maal zeer uiteen­liggende inter­ess­es en sti­jlen, wat het ook inter­es­sant maakt. Zo hebben we een paar painters-tat­tooeurs zoals: Samor, Legrand en 737, maar ook even­goed beat­mak­ers en rap­pers zoals de man­nen van Snel­stap­pers, en niet te ver­geten enkele ambacht­slieden die bezig zijn met juweelkun­st, beeld­houww­erk­jes of lassen zoals kay-Leigh tess, Mani, Jojo en Moritz. Dan hebben we ook nog mijn papa die bezig is met design samen met mijn zus in Labt. Voor al deze cre­atieve zie­len en natu­urlijk ook voor al onze niet zo cre­atieve zie­len ben ik super dankbaar, ze vor­men de basis van mijn lev­en.”