Oorspronkelijk gepubliceerd op 19/03/2023 – 10:03 door Ibe Braeckman
Dit artikel werdt oorpronkelijk gepubliceerd op de oude Schamper site. Toen deze uit gebruik werd genomen, werden alle artikels overgezet.
Mijn lieve golden retriever werd negen jaar geleden vernoemd naar Yoshi uit ‘Super Mario Bros.’. Een betere naam hadden we niet kunnen bedenken; hij was inderdaad een klein, vrolijk draakje. Zo stonden zijn mondhoekjes altijd een beetje omhoog, waardoor zijn constante glimlach je telkens weer een dopaminekick gaf. Het draakje in hem durfde wel al eens een boterham of pizza van tafel stelen.
Ik dacht dat die naam altijd mijn eerste woord zou zijn bij het openzwaaien van de voordeur. Die ‘altijd’ werd jammer genoeg ingekort naar acht jaar en zeven maanden. Veel te vroeg werd mijn beste vriend ingeslapen.
Yoshi maakte van ons huis een warme thuis waar ik graag was. Het werd vooral een minder eenzame plek. Zo lag hij altijd naast de piano wanneer ik aan het oefenen was, om dan af en toe eens op te kijken wanneer ik voor de tiende keer dezelfde maat speelde. Tijdens het eten stond hij altijd klaar om mijn restjes, die ik natuurlijk opzettelijk had overgelaten, op te eten. ’s Avonds keek hij graag mee tv. Op iets mindere dagen zorgde hij ervoor dat ik energie had om op te staan. Niets verzette mijn gedachten beter dan samen met hem gaan lopen. Want Yoshi met zijn blije snoet kwispelend op en neer zien springen wanneer ik zijn leiband tevoorschijn haalde, maakte mijn dag al stukken beter.
Yoshi maakte van ons huis een warme thuis waar ik graag was
Golden retrievers staan erom bekend betrouwbaar, vriendelijk en intelligent te zijn. Bij Yoshi kan dat lijstje nog wat uitgebreid worden. Yoshi stond vooral gekend voor zijn guilty pleasure: kontje krabben. Zijn kont was de plek waar hij het liefst geaaid werd. Dus ging hij dan ook altijd met zijn kont naar jou gericht staan om aan te tonen dat hij een krabbeurt kon gebruiken. Iedereen die bij ons op bezoek kwam, kon zijn schattige kopje niet weerstaan en begon dan maar te wrijven. Het was onmogelijk om er onderuit te komen, maar het toverde ook altijd een lach op ieders gezicht. Hij stond ook bekend om zijn verslaving aan filet de Saxe – dat is varkensvlees – waar we dan soms zelf niets van aten. Om het lijstje af te sluiten: hij had een vreemde voorliefde voor het trucje ‘dood’. Dat was, naast zitten, het enige trucje dat hij goed beheerste. Je moest nog maar een snoepje of een schelletje filet de Saxe in je hand nemen en hij lag al op zijn rug.
Lieve Yoshi, mijn beste vriend, thuiskomen van kot is niet meer zo leuk nu je er niet meer bent. Het voelt aan alsof je alle warmte die je ons huis gaf, hebt meegenomen. En soms gebeurt het nog wel eens dat ik je naam uitspreek als ik die voordeur binnenwandel. Op zo’n moment wens ik alleen maar om jou nog één laatste knuffel te geven. Eentje die ik het liefst nooit meer zou loslaten.