De nachtmerrie van een single

Het begint al met de wan­del­ing naar de winkel. Als sin­gle is het iedere keer opnieuw een opgave. Na een uur peinzen over hoe ik met de ver­geten tomaat en het plak­je kaas in mijn koelka­st een week kan over­leven, beslis ik toch te vertrekken.

door Lies Par­don

Vanaf het moment dat ik een voet buiten de deur zet, start een tocht op lev­en en dood. Het is te vergelijken met het Wilde West­en. Mijn aartsvi­jan­den … de hit­sige kop­pels, de muilende hip­sters en de ik-laat-je-hand-nooit-meer-los-otters. Na fiet­sers, auto’s en de tram moet ik nu ook win­nen in een duel tegen kop­pels die onmo­gelijk de ket­ting der liefde kun­nen breken. In mijn oren hoor ik west­ern­muziek als ze dichter­bij komen, zon­der elka­ars hand los te lat­en. Mijn doel is de con­frontatie over­leven, hoe naïef dit ook klinkt. Nadat ik van het voet­pad ben gevallen om een frontale bots­ing met de ik-plak-aan-mijn-part­ner-losers te ver­mi­j­den, krabbel ik weer recht. Op dit moment verd­wi­jnt mijn lev­ensvreugde als sneeuw voor de zon. Ik ben hap­py en sin­gle, maar als ik in mijn ooghoek hoop­jes ver­liefde ellende zie hup­pe­len, wan­del ik snel en driftig verder. Ik slalom door een mij­nen­veld van ver­liefde kop­pels tot ik de Albert Hei­jn bereik. 

Ik ben hap­py en sin­gle, maar als ik in mijn ooghoek hoop­jes ver­liefde ellende zie hup­pe­len, wan­del ik snel en driftig verder

Hier start een staar­wed­stri­jd tussen het pas­ta-assor­ti­ment en mij, waar ik na een flash­back naar ‘Lady en de Vage­bond’ besef dat ik liev­er ravi­o­li eet. Al slen­terend door de winkel, valt de laat­ste drup­pel die de emmer doet over­lopen. Pas­ta voor twee, 2 + 1 gratis voor komkom­mers, fam­i­liebrood in de bonus: alles is ver­pakt voor kop­pels of onmo­gelijk om alleen op te eten in een week. De koerende tortel­duif­jes hebben niet alleen het monop­o­lie op voet­paden, maar ook op bonus­ac­ties in de super­markt. Dan kom ik tot de con­clusie dat ik zelf ook invloed heb op hoe snel de doemdagk­lok tikt. Ik adem drie keer diep in en uit en kies ervoor om geen Derde Werel­door­log te starten. Soep gooien op de kas­sa zou ook best drama­tisch zijn. Niet alleen de Mona Lisa heeft het priv­i­lege op een soep­douche omdat ze zo mooi lacht, toch? Mijn laat­ste hoop is een lief vin­den in de super­markt, maar na dit alles heb ik een degout ontwikkeld voor romantiek. Aldus loop ik sin­gle de winkel uit, en dat met pas­ta voor twee, drie komkom­mers en een fam­i­liebrood in mijn bood­schap­pen­tas.