Oorspronkelijk gepubliceerd op 26/03/2020 – 9:10 door Antoon Van Ryckeghem
Dit artikel werdt oorpronkelijk gepubliceerd op de oude Schamper site. Toen deze uit gebruik werd genomen, werden alle artikels overgezet.
Antoon De Vos
In een ver verleden, pre-coronatijden, fietste ik dagelijks door de Overpoortstraat. Niet met volle goesting, ik heb er namelijk al enkele platte banden aan overgehouden, maar het is nu eenmaal de kortste weg naar onze redactie.
Wat ik naast het ontwijken van de moorddadige bussen wel leuk vind, is dat ik zo elke dag passeerde langs wat voor mij de mooiste muurschildering van Gent is. Ik weet niet wie het gemaakt heeft, maar iemand heeft ooit op het liberaal archief in donkerblauwe letters Luc De Vos gespoten in graffiti.
Niet opvallend, je fietst er jaren voorbij zonder de muurschildering waar te nemen. Het is dan ook pas recent dat ik gemerkt heb dat de ‘o’ in De Vos een hartjesvorm heeft. De schoonheid zit hem echt in de details.
Het tafereel doet me ietwat denken aan de persoon die Luc De Vos zelf was. Of toch, de perceptie die ik van hem heb, want ik heb de man nooit ontmoet. Meer zelfs, ik heb hem niet eens live aan het werk gezien. Was ik zes jaar geleden maar naar Crammerock geweest, zoals mijn vrienden me hadden gevraagd. Idioot.
Hij lijkt me diegene te zijn die een klasgenootje wel eens vergat uit te nodigen voor zijn twaalfde verjaardagsfeestje
Hij lijkt me diegene te zijn die een klasgenootje wel eens vergat uit te nodigen voor zijn twaalfde verjaardagsfeestje. Op latere leeftijd zie ik hem eerder als een gulle en bescheiden man, een warme man.
Hij had zijn problemen, maar oké, wie heeft die niet? Misschien is het de eenvoud waarmee hij door het leven ging. Hij was nochtans een verdomd slim persoon. Je moet zijn columns maar eens lezen, de oprechtheid blaast me van mijn sokken.
Ik vraag me af wat hij vandaag gezegd zou hebben, nu we allemaal in isolatie zitten. Welke inzichten, welke nuchtere woorden.
Maar hij is niet meer, en ik wel. Ook al ben ik in tien dagen maar één keer buiten gekomen, ik ben er nog.
Het zijn barre tijden, en deze vergen bijzondere maatregelen. Marc Van Ranst allemaal goed en wel, maar wat zou Luc De Vos gedacht hebben?