Dat andere MSK


Niet alleen in Antwerpen is er een museum voor schone kunsten, ook Gent is zo'n museum rijk. Kan een museum dat 225 kaarsjes uitblaast ons verrassen? Of zitten de medewerkers evenveel stof te vergaren als hun werken?

Oor­spronke­lijk gepub­liceerd op 20/11/2022 – 16:36 door Lotte Tossyn­Collin Car­don

Dit artikel werdt oor­pronke­lijk gepub­liceerd op de oude Scham­per site. Toen deze uit gebruik werd genomen, wer­den alle artikels overgezet.

Het MSK (Muse­um voor Schone Kun­sten) te Gent is gele­gen in het Citadel­park en is open van dins­dag tot en met zondag, en iedere eerste don­derdag van de maand zelfs tot 22u, voor als je lange dagen met veel prac­ti­ca hebt. Nu weet je hoe en wan­neer je het muse­um kan bezoeken, maar is het ook de moeite waard?

Laat ons bij het begin begin­nen: veel meer dan moeite zal het je niet kosten. Het reduc­ti­etarief voor mensen tot 26 jaar bedraagt maar 3 euro, een spot­pri­js­je. Je kri­jgt er een inter­es­sant muse­um voor in de plaats, met een vaste col­lec­tie op de eerste verdieping en tijdelijke ten­toon­stellin­gen op de bene­den­verdieping. Het muse­um is zek­er groot genoeg om een uurt­je in rond te wan­de­len, maar ook niet zo groot dat het een dagui­t­stap wordt; de per­fecte grootte voor een muse­um dus.

De col­lec­ties dan. Als je van bom­bastis­che, religieus en mythisch geïn­spireerde werken houdt, is de vaste col­lec­tie hele­maal jouw ding. Je vin­dt er schilder­i­jen van Bruegel, over Bosch tot Ensor. Maar mocht dit jou niet zin­nen, niet getreurd: de tijdelijke col­lec­tie van Albert Baert­soen is ver­fris­send en bevat enkele leuke tafer­e­len uit het Gent van twee eeuwen gele­den. Als je je haast, kan je die nog bezoeken want de ten­toon­stelling loopt tot 27 novem­ber.

Een muse­um moet in de 21ste eeuw echter meer zijn dan sim­pel­weg een schilder­i­jen­staan­plaats. Het MSK pakt dan ook uit met aller­lei andere pro­jecten: van kinder­work­shops tot LGBTQ+-rondleidingen. Ook hun aan­dacht voor vaak ver­geten groepen zoals mensen met een visuele beperk­ing of ander­stal­i­gen is opmerke­lijk. Dit is het eerste muse­um waar we daar­voor zoveel moeite gewaar­w­er­den, van rondlei­din­gen tot zelfs reliëfver­sies van enkele schilder­i­jen.

Een muse­um moet in de 21ste eeuw meer zijn dan sim­pel­weg een schilder­i­jen­staan­plaats.

Met al deze info zal het weinig ver­rassen dat het muse­um­be­zoek ges­laagd was. Van zaal tot zaal wer­den we over­don­derd door zow­el bek­ende werken als totaal nieuwe ont­dekkin­gen, waar­bij vanzelf­sprek­ende self­ies niet kon­den ont­breken. Maar toch kwa­men er langza­am min­pun­t­jes boven­dri­jven. Zo werd onze ont­dekkingsreis een beet­je chao­tisch door de vele gan­gen en paden die door elka­ar liepen. Een zaal is de eerste keer dat je die tegenkomt zeer indruk­wekkend, de derde keer al een pak min­der. Ook de vari­atie bin­nen de ver­schil­lende zalen kan soms tegen­steken: een portret met witte kraag en zwarte kleren was miss­chien een beet­je indruk­wekkend in de 17de eeuw, maar na vijf portret­ten heb je het wel gezien. Wat extra infor­matie bij deze werken zou al een hoogn­odig hand­vat bieden. Ten slotte is er ook amper sprake van inter­ac­tie, onder andere door het net genoemde gebrek aan con­text en extra infor­matie. Een paar door­dachte vra­gen of een vergelijk­ing van gelijkaardi­ge werken zou al snel voor wat meer dialoog kun­nen zor­gen, zow­el met de werken als met je mogelijke mede­be­zoek­er.

Samengevat is het MSK dus een rijke ervar­ing en zek­er een aan­rad­er, al is het maar voor de zeer schap­pelijke pri­js en de orig­inele tijdelijke ten­toon­stellin­gen. De kans dat je jouw hart in dit muse­um zal ver­liezen, is echter even waarschi­jn­lijk als de vondst van ‘De recht­vaardi­ge rechters’.