Damn, Who’s a Sexy Chick

Scham­per heeft de laat­ste tijd veel kri­tiek gekre­gen op het exclusieve, homo­gene karak­ter van de redac­tie en de onder­w­er­pen die we behan­de­len. Om alle kri­tiek de kop in te drukken, vol­gt hier een artikel over kip­pen, voor kip­pen en door kip­pen. Hier­bij meteen ook een waarschuwing: werken met dieren is niet evi­dent en het arme beestje heeft afgezien, dus tere zielt­jes zouden dit artikel best over­slaan.

Kip met lijst

Kip­pen vieren dit jaar een bij­zon­dere ver­jaardag, want 8000 jaar gele­den werd de eerste kip offi­cieel gedo­mes­ticeerd in Zuid-Oost-Azië. Dat is althans zo vol­gens het Nation­al Geo­graph­ic-artikel dat we als bron gebruikt hebben, maar dat we tij­dens het schri­jven niet meer kon­den ope­nen door een prob­leem met de web­site. Nie­mand kan ons dus beschuldigen van inten­sief en grondig weten­schap­pelijk onder­zoek.

De rest van het inter­net wist ons te vertellen dat de eerste kip­pen zo’n 35 000 jaar gele­den gedo­mes­ticeerd wer­den, wat wellicht al dichter bij de waarheid aan­le­unt. Dit was vol­gens de auteurs van het bronar­tikel tevens het jaar waarin de num­mer 18 uit­gevon­den werd: kip met rijst. 8000 – of 35 000, het zijn maar details – jaar evolueren in een hok doet wat met die beestjes, die ondanks hun gevan­gen­schap een relatief com­plex cog­ni­tief ver­mo­gen bezit­ten. Zo is de Gal­lus gal­lus domes­ti­cus, a.k.a. de kip, per­fect in staat dag van nacht te onder­schei­den.

Indruk­wekkender echter is de mogelijkheid die kip­pen hebben om de relatieve afs­tand ten opzichte van ver­schil­lende pun­ten te begri­jpen. Hieruit vol­gt dat kip­pen een sterk ontwikkeld ruimtelijk inzicht hebben. Hier­door zijn ze in staat om ver­schil­lende vor­men, waaron­der menselijke gezicht­en, goed te herken­nen. Bij de herken­ning gaat de voorkeur van de kip duidelijk uit naar sym­me­trie en dus naar mensen met zo gelijk mogelijke gezicht­shelften. Knappe mensen, dus.

Chicks will be chicks

Dit was een weten­schap­pelijke rev­e­latie die we niet aan ons kon­den lat­en voor­bi­j­gaan. In onze huidi­ge maatschap­pij waar mooi zijn alles is en onzek­er­heid heerst, kun­nen we aan de hand van kip­pen dus een duidelijke hiërar­chie opstellen. Vergeet de spiegel aan de wand, de kip is in het land. We besluiten dan ook om het exper­i­ment uit het orig­inele artikel zelf eens uit te voeren. Weliswaar doen we dat met wat min­der ken­nis van kip­penpsy­cholo­gie en cor­recte onder­zoeksmethod­iek. De ben­odigdhe­den voor het vol­gende exper­i­ment waren dan ook niet moeil­ijk te vin­den.

“Vergeet de spiegel aan de wand, de kip is in het land”

Aan de ene kant hebben we een groep jongvol­wasse­nen die onzek­er zijn over hun uiter­lijk, maar dit proberen te maskeren door grap­jes te mak­en over het weten­schap­pelijke karak­ter van de test. Aan de andere kant is er een kip die met veel mis­baar in het holst van de nacht uit haar kip­pen­hok weggesleurd en los­ge­lat­en werd in de kelder van De Ther­mi­nal. Een uit­stek­end moment om te hameren op respect voor dieren­leed.

De opstelling van het exper­i­ment was ook eerder aan de sim­pele kant. Nadat de kip van dienst even de tijd had gekre­gen om te bekomen van de in de auto opgelopen trauma’s en te wen­nen aan haar geïm­pro­viseerde hok in de kelder van De Ther­mi­nal, hin­gen we telkens twee foto’s op waaron­der we wat graan deponeer­den, en wel op kar­ton­net­jes om haar bek tegen de beton­nen vlo­er te bescher­men. Iets wat we pas na twintig minuten deden, waar­voor we ons nu pub­lieke­lijk willen excuseren. We zijn dan ook geen echte dieren­beulen, we deden enkel alsof. Het graan onder de foto waar de kip als eerste van pik­te was op onweer­leg­bare weten­schap­pelijke wijze de mooiste foto.

Links of rechts

Als opwarm­ing bleven we vrij dicht bij het orig­inele onder­zoek: de kip mocht kiezen tussen de twee onder­zoek­ers en liet de man­nelijke onder­zoek­er, overi­gens ook haar baas­je, onver­bid­delijk links liggen voor de duidelijk sym­pa­thiek­er bevon­den vrouwelijke onder­zoek­ster. Nu de kip duidelijk wat meer op haar gemak was, en ze ein­delijk doorhad dat ze zich in een veilige omgev­ing bevond, werd ze ook wat mondi­ger. Haar keuzes waren wel­do­or­dacht en steeds res­olu­ut. Miss­chien eigen­den we haar menselijke ken­merken toe, maar het leek alsof ze de foto’s zorgvuldig bekeek voor ze haar keuze maak­te.

Zo verkoos ze onder andere nog ‘bier’ boven ‘naar de les gaan’,  en in de roes van de plotse aan­dacht die het beestje ontv­ing, gaf het ook nog eens te ken­nen dat het Kim Jong Un boven Trump en ‘messen’ boven Cae­sar verkoos. Tu quoque, Galle galle? Het begon ons na drie beurten wel op te vallen dat de kip steeds voor het rechter hoop­je voer ging. Zou ze gewoon een voorkeurskant hebben, of was het een teken van ide­ol­o­gis­che over­tuig­ing? Om dat te testen besloten we haar te lat­en kiezen tussen een foto van Theo Franck­en aan de link­erkant en een foto van Soedanese trans­mi­granten aan de rechterkant. Onze kip bleek er inder­daad een rechtse poli­tieke over­tuig­ing op na te houden, want deze keer ging ze lin­ea rec­ta op de foto van Franck­en af. Ook uit haar keuze tussen twee hanen, een gek­leurde en een witte, bleek duidelijk haar voorkeur: ze verkoos de witte.

“Tu quoque, Galle galle?”

Of onze geved­erde vriendin echt zo’n duidelijke poli­tieke voorkeur heeft, valt ten zeer­ste te betwi­jfe­len. Wel kon­den we besluiten dat de kip door meer sym­metrische beelden aangetrokken werd: op de foto van Franck­en viel enkel zijn gezicht te zien, ter­wi­jl de andere een asym­metrische afbeeld­ing van een groep mensen was. Dit gold ook voor de andere afbeeldin­gen: de man­nelijke redac­teur was met enkele vrien­den afge­beeld, en een glas bier oogt ook sym­metrisch­er dan een afbeeld­ing van een volle aula. Boven­di­en waren de afbeeldin­gen niet in kleur afgeprint aangezien een van de onder­zoek­ers zow­el te lui als te gierig was om geld te hangen aan kleuren­prints. Maar is een kip toch niet al kleuren­blind? Geen idee. Erg valide kan men ons onder­zoek dus niet noe­men, maar leutig was het wel.

De kip is overi­gens weer heel­huids en in goede gezond­heid thuis ger­aakt bij haar soortgenoot­jes. Wij danken haar alvast van harte voor de aan­ge­name medew­erk­ing.