Dag huis

Het kraan­t­je in de keuken lekt een beet­je. De muur is voor een paar insectvlekken, ooit muggen, een zerk­loze laat­ste rust­plaats. Het schuifraam waar mijn oma en zek­er zes duiv­en her­haaldelijk tege­naanstoot­ten tot­dat ik er stick­ers van vogels opplak­te, heeft nooit een vliegen­raam gehad. Toch zal ik dit huis mis­sen. Straks trek ik voor de laat­ste keer de deur achter me dicht. De vol­gende keer dat ik hier in de buurt ben, zijn deze ruimtes van iemand anders. De sleutel­bos in mijn broekzak een twi­jg­je armer en de brieven in de bus niet meer voor mij.

Mijn waar­borg ben ik vlak voor de eind­meet ver­loren. Niet dat ik geen moeite heb gedaan. Ik ontkalk­te din­gen waar­van ik niet wist dat dat moest. Ik kocht een Scrub Dad­dy © én een Scrub Mom­my © naar het voor­beeld van die ene Oost-Europese vrouw die op Tik­Tok kraak­pan­den schoon­maakt. Net zoals zij stak ik mijn vingers in die ziel­loze oog­gaat­jes en ging er de vlek spaghet­ti­saus in de micro­gol­foven die oud­er is gewor­den dan mijn ham­ster Dan­ny mee te lijf .

Maar het veni­jn zat hem niet in de micro­gol­foven, maar in het laat­ste meubel dat ik het huis uit heb gesleept. Het feit dat je je bed heel­houts naar de eerste verdieping weet te sleuren, garan­deert niet het­zelfde geluk wan­neer je weer vertrekt. En met witte verf kun je veel, maar een stuk muur erbij schilderen gaat niet. Ik heb nochtans dap­per geprobeerd, maar de ont­dekking dat er ver­schil­lende soorten wit bestaan gaf mijn waar­borghoop de medo­geloze doo­d­steek.

Net zoals zij stak ik mijn vingers in die ziel­loze oog­gaat­jes

Je volledi­ge eigen­dom in kar­ton­nen dozen steken doet je nadenken. Heb ik al deze spullen nodig? Ben ik hier gelukkig geweest? Heb ik mijn hoogtepunt eigen­lijk jaren gele­den al gehad? Moet ik mijn lev­en wel in die vorm eval­ueren? Waarom moet ik mijn lev­en über­haupt eval­ueren? Waarom gebruiken ver­huizende mensen alti­jd bana­nen­dozen om hun hebben en houden in te ver­vo­eren? Zou Chiq­ui­ta niet beter focussen op de ogen­schi­jn­lijk lucratieve pro­duc­tie van ste­vige ver­huis­dozen en de pro­duc­ti­etak van de bana­nen stopzetten?

De huur van mijn vol­gende woon­st bedraagt twintig euro min­der per maand. Vol­gens mijn girl math kan ik vanavond dus all-in sushi gaan eten en kan ik een girl din­ner gebaseerd op Albert Hei­jn-tapaspot­jes en vibes aan mij voor­bij lat­en gaan. Anders was ik dat geld toch kwi­jt geweest.

Miss­chien ver­vangt de vol­gende eige­naar van dit huis het kraan­t­je en kri­jgt de muur een fris tin­t­je. Ik wil het niet weten. In mijn hoofd zullen de vol­gende gebruik­ers deze ruimtes in dezelfde staat houden. Want het was hier niet ver­keerd. Met dat ene lelijke schilder­i­jt­je aan de muur dat ik ooit cadeau kreeg, want een gegeven paard zet je niet op Vint­ed. De boekenkast zon­der boeken. De bestekla waar je hoog­stens paart­jes, maar geen fam­i­lies in kunt vor­men. Het huis waar mijn hond een mooi lev­en had en stierf. Dag huis, het ga je goed. Bedankt voor alles. Het lelijk schilder­ij ben ik aan de muur ‘ver­geten’.