Corona-Erasmus in Belgium

We horen het langs alle kan­ten. De men­tale gezond­heid bij stu­den­ten heeft een dieptepunt bereikt. Door de COVID-19-pan­demie bli­jft er van het Gentse stu­den­ten­leven nog weinig over. Een wan­del­ing langs de Graslei of even­t­jes coro­n­aproof uitrusten in een van de cirkels op het Sint-Pieter­splein. Veel meer valt er niet te beleven op dit moment. Al kan je meestal nog steeds terug­vallen op je studiegenoten of andere vrien­den die zich in Gent bevin­den. 

Niet iedereen heeft die mogelijkheid. “Buiten­landse stu­den­ten ken­nen meestal nog nie­mand,” zegt Dami­eta Rut­ters, voorz­it­ster van Eras­mus Stu­dent Net­work (ESN) Gent. Dat is natu­urlijk niet zo ver­won­der­lijk, want een buiten­landse uitwissel­ing is de gele­gen­heid om inter­cul­turele con­tacten te leggen met mensen van over de hele wereld. Zo organ­iseert het ESN activiteit­en met als doelpub­liek de inter­na­tionale stu­den­ten. “Onze even­e­menten zijn een manier om anderen te leren ken­nen.”

Al blijkt dit niet evi­dent in coro­nati­j­den. Het hand­jevol inter­na­tionale stu­den­ten die zich in Gent bevin­den, hebben ondanks de COVID-19-pan­demie gekozen om op uitwissel­ing te gaan. “Het was mijn kans om aan de UGent te stud­eren. Ik heb ervoor gekozen om het risi­co te nemen,” getu­igt Maxime Zwart­jes, die zelf sinds sep­tem­ber in Gent verbli­jft en afkom­stig is uit Noirt, een stad in het west­en van Frankrijk. Alireza Tootoonchi­an, voorzit­ter van het Inter­na­tion­aal Kon­vent (de overkoepende organ­isatie van de twaalf inter­na­tionale verenigin­gen aan de UGent) zag ook dat som­mige van de buiten­landse stu­den­ten zich men­taal had­den voor­bereid voor­dat ze naar Bel­gië vertrokken. “Ze hebben mij verteld dat ze geac­cepteerd had­den dat het coro­nati­j­den zijn en ze waarschi­jn­lijk niet veel kun­nen doen.”

Zes maan­den lat­er wegen deze pan­demie en haar gevol­gen toch door op de inter­na­tionale stu­den­ten. Net zoals bij de Bel­gis­che stu­den­ten voe­len de meesten zich niet lekker in hun vel. Ook Maxime heeft het moeil­ijk met de huidi­ge sit­u­atie: “Stud­eren was al een groot deel van ons lev­en. Nu ís het ons lev­en.”

“Stud­eren was al een groot deel van ons lev­en, nu ís het ons lev­en”

Natu­urlijk staan deze stu­den­ten er niet alleen voor. Het Inter­na­tion­al Office van de UGent begelei­dt hen met aller­lei prak­tis­che zak­en en organ­iseert een bud­dypro­gram­ma per fac­ul­teit, waar Bel­gis­che en inter­na­tionale stu­den­ten aan elka­ar gekop­peld wor­den. Lore Ramon is een van deze buddy’s bin­nen de fac­ul­teit Poli­tiek en Sociale Weten­schap­pen. Zelf merkt ze op hoe lastig de stu­den­ten het hebben om in Bel­gië hun weg te vin­den. “De stu­den­ten hebben een zwaar eerste semes­ter gehad. Ik hoorde zelfs van enkele stu­den­ten dat ze het tij­dens de blok zo lastig had­den dat som­mige onder hen niet naar de exa­m­ens zijn geweest. Omdat ze men­taal zo diep zat­en.”

Als bud­dy probeert Lore de stu­den­ten bij te staan en een antwo­ord te bieden op al hun prak­tis­che vra­gen. Van vra­gen over de uni­ver­siteit tot hoe ze het afval moeten sorteren vol­gens de Bel­gis­che regel­gev­ing. Al ver­liep dat in het begin moeiza­am, mede door­dat alle com­mu­ni­catie ver­liep zon­der elka­ar ooit in lev­en­den lijve te zien. “Het was moeil­ijk om mensen te bereiken. Ze kenden mij ook niet, omdat alles via chat gebeurde. Ergens vor­mde dat een drem­pel.” Daarom hebben de bud­dy’s samen besloten om op een coro­n­aproof manier ver­schil­lende activiteit­en te organ­is­eren om zo de buiten­landse stu­den­ten toch de kans te geven om Bel­gië beter te leren ken­nen. Want eens online afspreken is niet het­zelfde als een fysieke ont­moet­ing. “Door coro­na had iedereen al veel online meet­ings. Het was moeil­ijk om daar nog een bij te plan­nen. De gesprek­jes die je hebt op een fysiek moment, heb je dan niet.”

Denk eens aan hoe je de mensen die je kent, hebt leren ken­nen

Ook Maxime vin­dt de online-activiteit­en als alter­natief meestal maar niets. Zek­er niet om nieuwe con­tacten te leggen. “Denk eens aan hoe je de mensen die je kent, hebt leren ken­nen. Je ont­moet hen door­dat je samen met hen in de les zit, samen op café gaat of omdat ze vrien­den van vrien­den zijn. Nu gaat dat niet. Het is niet het lev­en dat ik nor­maal zou hebben op een Eras­mus.”

Maxime had voor hij arriveerde wel het geluk om al wat Bel­gis­che vrien­den te hebben. En hij voelt zich in deze grote stad als Gent, zoals hij het zelf ver­wo­ordt, zek­er welkom. “Mensen hier staan er direct voor open als ze horen dat ik Engels spreek.”