Comac Gent? Lenin niet content

 

Tovarischi van Scham­per,

 

Een spook waart door Europa, en zoals dat spook waarde ook ik tij­dens de win­ter­maan­den door Gent. Wat ik zag, maak­te mij ziels­gelukkig. Het vervulde mij door en door met vreugde om te zien dat ik mijn lev­enswerk kon voortzetten. Het pro­le­tari­aat leeft nog, ik heb het met mijn eigen ogen gezien! Tors­end met zware zakken en met slaap­door­lopen ogen stond de mas­sa bij het eerste ocht­endlicht te drom­men om een plaats te bemachti­gen in col­lec­tieve studieruimtes. Ze hield­en zich overeind met cafeïne of andere chemis­che rom­mel. Ik zag dat de dofheid in hun ogen ver­jaagd kon wor­den door het vlam­met­je van de rev­o­lu­tie.

Ik klampte de dicht­st­bi­jz­i­jnde stakker aan en vroeg hem, door emoties over­mand, welke geestdo­dende arbeid hij daarbin­nen ver­richte. Zijn antwo­ord bracht me tot tra­nen: “Laat mi ke los vint, kwil gewone na bin­nen vo te stud­eren en ip Tin­der te zit­ten, wi”.

Toen ik het plaat­selijke par­ti­jbu­reau bin­nen­stor­mde, dat om onduidelijke rede­nen op dezelfde verder­fe­lijke locatie als de andere bour­geois verenigin­gen was geves­tigd, was ik diep teleurgesteld. Waar waren de arbei­ders? Zich kle­den als één is niet genoeg, de rev­o­lu­tie is geen verkleed­feestje. Uit­er­aard is het lidgeld dat deze ver­waande snaken vra­gen het prob­leem. De financier­ing van de com­mu­nis­tis­che par­tij komt van ‘vri­jwillige’ giften van de hogere klasse of van bankover­vallen. Bei­de ver­gen enigszins ballen, en bei­de waren hier dus uit den boze.

Toen ik hen duidelijk probeerde te mak­en dat er inder­daad enige finan­ciële onder­s­te­un­ing inder­daad nodig was om de rev­o­lu­tie te ontkete­nen (en buur­lan­den daarover aanspreken zek­er een val­a­bele oploss­ing was), wees een par­ti­jlid mij op het bestaan van de Comac-web­shop. Mee­gaan in het kap­i­tal­is­tis­che sys­teem maakt mij ziek, om nog maar van de pro­ducten te zwi­j­gen. Wie wil er nu in een T‑shirt met een ver­wi­jfde Che Gue­var­ra op rond­lopen? Een echte com­mu­nist draagt een T‑shirt met Sverdlov op. Dat was nog eens een gezicht van waar com­mu­nisme. 

Een verder onder­zoek van hun site toonde ook duidelijk aan dat er fun­da­mentele teko­rtkomin­gen waren in de modus operan­di van de ben­gels. 30.000 euro aan sub­si­dies ontvin­gen ze, en geen enkele cent werd gespendeerd aan een rev­o­lu­tion­aire activiteit. Door op een gitaar te pin­ge­len voor de vrede gaan ze de sta­tus quo niet breken.

Eén activiteit sprak mij wel aan: de col­lec­tieve blok, een uit­gelezen moment om tek­sten te bestud­eren en zelf ook enig redac­tiew­erk te doen. Bijkomend lev­ert dit inzicht­en op over de boeren die van pas kun­nen komen als ze hun gewassen niet meteen willen afs­taan.

 

Met rev­o­lu­tion­aire groet,

Vladimir Ilyich Ulyanov

 

P.S. Elke zichzelf respecterende rev­o­lu­tion­air heeft een schuil­naam. Het gebrek hier­aan bin­nen Comac stoort mij mateloos.