Classic jazz, enkel beter met de jaren

I used to eat that shit up when I was 21.

Begin de twintig zijn ze miss­chien niet meer, maar Steve Cole­man & Five Ele­ments zijn alles­be­halve oubol­lig en passé.  Alt­sax­o­fon­ist Steve Cole­man uit Chica­go en zijn com­pagnon Jonathan Fin­layson op de trompet zetten het con­cert in gang met een dialoog der blaz­ers. Zoals zou moeten bij old­school jazz speelde het pub­liek een Rus­sis­che roulette te gokken welke stilte een adem­pauze was of het einde van een num­mer. Er is niets zo enter­tainend als een onschuldig figu­ur uit de mas­sa die absolu­ut te vroeg begint te klap­pen. Net wan­neer men in alle com­fort achterover ging zit­ten in de plas­tic stoelt­jes kwa­men de elek­trische bassist Rich Brown en Sean Rick­man op de drums tot lev­en. Een ongezien drum­won­der vond plaats en in mijn ogen had het recht uit een scène van Damien Chazelles ‘Whiplash’ kun­nen komen. Tussen hun klaagzan­gen over jet­lag en humoris­tis­che opmerkin­gen die vol­gens hen het pub­liek ongetwi­jfeld niet kon­den boeien, lieten ze zien dat hun tal­ent van alle tij­den is. Alle­maal begaafd in hun eigen ele­ment maar in har­monie onver­bid­delijk ongezien. 

Dat kun­nen weinig mensen zo over­tu­igend flikken en tegelijk zo op hun gemak zijn.

Jumpscares en poltergeists tussen de pianotoetsen

Het leek of men moest ontsnap­pen uit een spookhuis toen de onheil­spel­lende klanken van Tigran Hamasyans vleugelpi­ano begonnen te spe­len. De slanke vingers van de Armeense pianist gle­den over de toet­sen alsof het niets was. Zijn gezicht stond strak van con­cen­tratie en hij leek zo over­tu­igd van zijn com­posi­ties, dat vol­gens mij een meteooraanslag zijn muziek niet had kun­nen stop­pen. Nate Wood kreeg als drum­mer ongezien een eigen hoek­je op het podi­um in plaats van achter­aan ver­sc­holen te moeten jam­men in gezelschap van alle kabels en infra­struc­tu­ur. Als lid van de entourage van Hamasyan leek hij te ontsnap­pen aan het nood­lot­tig deter­min­isme der drum­mers. Boven­di­en is er ken­nelijk een afspraak gemaakt tussen de arti­esten van Gent Jazz. Na Luna Maes’ fel­roze haar van gis­teren had drum­mer Wood van­daag een fluo roze pet op. Men kon er onmo­gelijk naast kijken tussen de gri­jze onder­to­nen en het donkere decor van de Armeense com­pon­ist. Zijn lage stem diende als lei­draad door de exper­i­mentele en ijz­ing­wekkende jazz, rock en met­al. Het hele podi­um kri­oelde van de instru­menten en muzikan­ten, maar toch bleven alle ogen vast­geli­jmd op Hamasyan. Wat een arti­est. 

It’s all about the sax!

Het Bran­ford Marsalis Quar­tet sloot de avond in alle schoonheid af en ze stu­ur­den het pub­liek met het hoofd in de wolken naar huis. Sax­o­fon­ist Bran­don Marsalis maak­te voor de tweede keer die dag een geweldige entree na eerder kort even meege­speeld te hebben met Steve Cole­man. Sax­o­foon maakt of breekt een jazz per­for­mance en deze blaz­er leek zich daar absolu­ut geen zor­gen over te mak­en. Zulke muziek doet je de tijd uit het oog ver­liezen. Dat kun­nen weinig mensen zo over­tu­igend flikken en tegelijk zo op hun gemak zijn. Deze vier vlotte jon­gens bal­anceren even­wichtig het heer­lijk con­trast tussen een zachte melodie en lev­endig ritme. Ten slotte wekken ze de indruk vlot te zijn zow­el op als af de planken. Mij mogen ze alvast trak­teren op een cock­tail ergens in een of andere alter­natieve jaz­zclub.