Byrne, baby, Byrne!

 

De gar­den stage is van plaats gewis­seld met de oester­bar. Voor de rest behoudt Gent Jazz het ges­maak­te recep­tu­ur. De eer om op te starten was aan Ghost­po­et, Britse broeierige triphop met uit­stap­jes naar ston­errock. De band kwam traag maar zek­er op gang met fluis­ter­de­un­t­jes die van Tricky had­den kun­nen komen, maar dan met gitzwarte gitaren om een apoc­a­lyps te simuleren. Daar­na vol­gde ‘Trou­ble + Me’ dat de intro jat­te van Radio­heads ‘Street Spir­it.’ De anders zo laid back zanger kwam uit zijn spo­ken word bub­ble bij ‘Freak­show’, dat een knet­terende apoth­e­ose vor­mde.

 

 

           

 

Tijd voor wat ste­viger indiepop bij Bax­ter Dury die zich Matt Berninger waande: strak in het pak smeerde hij zijn stem met rode wijn om af en toe in spastis­che dan­sjes uit te barsten. Kus­gelu­iden inclusief. Maar eigen­lijk was de sound van num­mers als ‘Cocaine Man’ meer te vergelijken met die van The Streets mét back­ing vocals en ste­vige bassen. Zoals Hol­landse jour­nal­is­ten hier zeg­den: ‘lekker’.                                                

This is my show

Dan rolde de over­spoe­lende Nige­ri­aanse golf die Nneka heet het podi­um op en met haar loepzui­v­ere en volle stem trok ze ons de zwoele avond in. Piep­klein van gestalte is ze, maar des­on­danks vulde ze heel het podi­um met haar aan­wezigheid; de andere ban­dle­den ston­den dan ook aan de verre zijkan­ten opgesteld zodat zij het geï­soleerde visuele mid­den­punt werd. Wees gerust, u zult het vanaf haar eerste noot geweten hebben: this is her show. Zij heeft de micro en de touwt­jes in han­den. Maar goed ook: de tent leefde op dankz­ij haar ken­merk­ende crossover­sound tussen funk, soul, afrobeat, reg­gae en hip hop én crossover­taal tussen het Engels, Igbo en Pid­gin. 

Muziek lijkt een sub­ver­sief spel voor haar: zo bracht ze ook een akoestis­che ver­sie van het kinder­lied­je ‘Twin­kle, Twin­kle, Lit­tle Star’ en ver­taalde ze op het einde de lyrics in het Pid­gin. Helaas speelde Nneka niet even vlot in op het pub­liek: net voor haar bek­end­ste num­mer ‘Heart­beat’ stak ze een heuse pseu­do-spir­ituele speech af over imper­fec­tie, heal­ing, pijn in het arme deel van de wereld, dat de tent haar “bal­loon of light, bal­loon of love” was en ergens spuide ze ook de onzin­nige one­lin­er: “Every­day is like Christ­mas, you just need to change your per­spec­tive”. Een speech die volledig ver­loren ging niet enkel door de onsamen­hangende inhoud, maar ook door de hordes aan blanke mid­den­klas­sele­den die cava nipten en onver­schillig staar­den naar haar act. Muziek kan krachtig zijn, maar soms is het ook enkel maar dat: muziek. 

Once in a lifetime

Veel mensen waren hier uitein­delijk alleen voor hun once in a life­time expe­ri­ence, en ja hoor: same as it ever was, haalde David Byrne enkele van zijn groot­ste hits boven. Om half elf baan­den alle hit­sige 50+‘ers zich duwend en krabbend een weg naar voren – en terecht. De zanger van Talk­ing Heads kwam blootsvoets op in een strak geregis­seerde show. De dansers en muzikan­ten leken wegge­plukt uit een mod­erne bew­erk­ing van Faust: klin­isch in kos­tu­um, maar boorde­vol mimiek en opgezweept door Afrikaanse per­cussie. Veel nieuwe num­mers uit zijn langverwachte solo­plaat lieten zich per­fect men­gen onder catchy clas­sics als ‘Slip­pery Peo­ple’ en ‘Burn­ing Down The House’. De meer donkere num­mers van weleer leken daar­ente­gen niet in de set te passen. ‘Road To Nowhere’ en ‘Psy­cho Killer’ dan maar een vol­gende keer?