Bye Bye Schamper

Joppe Frans: Hoofdredacteur AJ 25–26, Chef Onderwijs AJ 24–25

Dit stu­den­ten­blad was mijn ont­bi­jt, mid­dag­maal en avon­de­ten voor 2,5 jaar, en lat­en we het maar ophouden dat ik mijn bor­d­je flink en graag opat ondanks alle groen­t­jes. Scham­per is de cre­atie van een groep geën­gageerde stu­den­ten die vond dat stu­den­ten iets te zeggen had­den. Scham­per moet voor mij hét blad bli­jven voor de geën­gageerde stu­dent, en voor iedereen die zich ver­stikt voelt in een wereld die steeds meer neigt naar onder­drukking en oor­log. Scham­per heeft geen bergen ver­plaatst, maar ik ben trots dat Scham­per een spreek­buis is gebleven voor de oplossin­gen en lei­ders van mor­gen. Als we als stu­den­ten willen geho­ord wor­den, moeten we ons gedacht bli­jven uit­spreken. Het is immers in stilte dat recht­vaardigheid sterft.

Jasper Mouton: Chef Onderwijs AJ 25–26, Chef Maatschappij AJ 24–25

Er lijkt een soort lev­en­scy­clus te bestaan voor Scham­perredac­teurs: ver­legen nieuw lid, ent­hou­si­aste vaste waarde, verzu­urd en ver­bruikt kern­lid, en tot slot een jaar­lijkse aan­wezige op de scham­perquiz. Ondanks de con­stante archaïsche allusies naar de scham­pe­ri­aanse ‘kri­tiek met humor’ is ook Scham­per een veran­derend iets. Van een post­co­vidi­aans vrien­den­groep­je naar een geoliede redac­tie met een gigan­tis­che poel getal­en­teerde schri­jvers, en een out­put om u tegen te zeggen. Zelf ben ik alti­jd meer voor de kri­tiek dan de humor geweest, maar als ik iets mee wil geven is het dat die dis­cussie con­stant gevo­erd moet wor­den, met het idee om telkens weer beter te doen dan jezelf en je voor­gangers. Sta dan ook open voor zij die jou zien als hun achter­haalde voor­ganger.

Lies Pardon: Logistiek Coördinator AJ 25–26

Voor ik op mijn kot ben, moet ik een donkere trap­pen­hal door. Als ik mijn sleu­tel in het slot draai en de deur open, word ik over­laden met licht. Mijn stu­den­ten­ti­jd is zoals die donkere trap­pen­hal. Verd­waald bek­lim ik de trap en ope­nen er soms deuren die mij hoop en licht geven. Onverwachts was Scham­per de sleu­tel die ik nodig had om in een kamer van licht te komen. Scham­per is een plek waar ik kon schri­jven, groeien, lezen en veel leren. Eén en een half jaar mocht ik rebels zijn voor Scham­per. Ik had de kans om mij te omrin­gen met getal­en­teerde stu­den­ten die een kri­tis­che blik hebben en hun stem willen lat­en horen. Die stu­den­ten ver­di­enen een plek om luid en kri­tisch te zijn. Ik neem de hoop en het licht dat ik kreeg van Scham­per mee naar mijn vol­gende kamer.

Tina Morthier: Chef Sociale Media AJ 25–26, Chef Maatschappij AJ 24–25

Wat te schri­jven na drie jaar bij Scham­per? Als his­tor­i­ca denk ik dan: hoe zullen ze bin­nen 50 jaar kijken naar deze pag­i­na’s? Maar dan berisp ik mezelf met ‘Tina, doe toch niet zo ego­cen­trisch!’ Het was me een ware eer om me te smi­jten voor ’s lands cool­ste stu­den­ten­blad. Mijn hele eerste jaar stru­ikelde ik over mijn woor­den, en toch besloot ik twee jaar op rij voor een kern­func­tie te gaan. De hoogtepun­ten zijn te tal­rijk om op te noe­men, maar 50 jaar Scham­per mag ik niet ver­geten: zow­el de feeste­di­tie die ik coördi­neerde, als de jubileu­mavond, geor­gan­iseerd door Yana Rosé en Zita-Luna De Smaele. Naast de jour­nal­istieke vaardighe­den die ik er kweek­te, zullen alle fan­tastis­che mensen me het meest bijbli­jven. Maar geen zor­gen, jul­lie zijn nog niet van me af …

Joren Stox: Chef Sociale Media AJ 25–26 & AJ 24–25

Mijn scham­per­tra­ject is vergelijk­baar met een uit de hand gelopen sid­e­quest. Ik zit wel­geteld twee jaar in Scham­per, en meteen ook twee jaar in de kern. Joppe liet op een dag in de groep­schat weten dat Scham­per een chef Sociale Media nodig had en sinds­di­en bleef ik hem bela­gen om mij eens mee te nemen naar een activiteit. Lit­tle did I know dat die eerste activiteit een kern­ver­gader­ing ging zijn. Na die intense eerste indruk wist ik meteen dat ik mij bij Scham­per thuis zou voe­len. Na twee jaar meer op de redac­tie te zijn dan op kot of cam­pus, kan ik zeggen dat ik nooit spi­jt heb gehad van deze keuze. Ik ben zeer trots dat ik de kern in goede han­den kan achter­lat­en, maar wees gerust. Ik ben mij al aan het bijsc­holen om de vol­gende scham­perquiz onveilig te mak­en.

Sophie Marina Dosal Dierssen: Chef Lay-out AJ 25–26

Het lijkt een soort cliché te zijn dat menig stu­dent besluit een keert­je een klein casu­al kijk­je te komen nemen bij dat ene blad dat ze miss­chien wel es op de cam­pus hebben zien liggen. Plots staat diezelfde stu­dent daar in een artikelverdel­ing en besluit die halsoverkop dan toch maar een beeld of artikel op te nemen. Twee maand daar­na zit je bij de verkiezin­gen jezelf te bepleit­en als toekom­stig chef lay-out. Ik weet niet wat er in de brakke prik­loze huis­merk­co­la die op de redac­tie rond­slingert zit, maar het lijkt wel alsof er een scham­per­ver­slavend virus in zit. Ik kan na ander­half jaar zeggen dat het maar goed was dat ik besloot om toch een kijk­je te komen nemen bij dat gekke blad. En aan de twi­jfe­lende lez­er: passeer es! Wellicht raak je ook geïn­fecteerd door dit virus­je.

Emilie de Winne: Chef Cultuur AJ 24–25

Na een uit­bol­jaart­je, kom ik als lid dichter bij mijn houd­baarhei­ds­da­tum. Eerlijk, ik heb me nog nooit zo’n imposter gevoeld als in Scham­per. Zo was ik na een impulsieve besliss­ing om me kan­di­daat te stellen, ver­ant­wo­ordelijk voor de inhoud van de sec­tie cul­tu­ur. Iedereen om me heen was zo gepas­sioneerd en zelfzek­er en ik deed ze maar vrolijk na. Fake it till you make it, was de strate­gie. Want hoe onzek­er ik eerst was over ver­schil dat ik als stu­dent kon mak­en in onzekere tij­den, heb ik wel leren geloven in mijn kun­nen. Vooral met de ste­un van gelijkgestem­den. Ik realiseer me dat ik het ver­keerd bekeek en dat ik inder­daad maar een stu­dent ben, maar in plaats van dit als een beperk­ing te zien, heb ik de vri­jheid die het mij gaf om uit te proberen leren omar­men.