Oorspronkelijk gepubliceerd op 26/02/2023 – 12:34 door Dries Blontrock
Dit artikel werdt oorpronkelijk gepubliceerd op de oude Schamper site. Toen deze uit gebruik werd genomen, werden alle artikels overgezet.
“Het is met spijt in het hart dat ik dit doe,” steekt rector Rik Van de Walle van wal, “maar de situatie dwingt ons ertoe. We zagen geen andere uitweg meer.” De tranen staan Van de Walle in de ogen. Pas na enkele seconden herpakt hij zich. “Er restte ons geen andere keuze.”
De rector heeft de verzamelde pers bijeengeroepen. Dat is hoogst uitzonderlijk, maar dat geldt evengoed voor het nieuws dat hij vandaag moest meedelen. Vanaf volgende week betalen studenten voor een bord Brugspaghetti immers niet langer € 4,85, maar de gigantische prijs van € 7,20. Dat is even slikken. Achterin de zaal vielen meteen enkele studenten flauw. De diagnose? Een financiële kater.
Van de Walle beseft maar wat goed dat dergelijk nieuws inslaat als een bom. Hij probeert dan ook meteen uit te leggen waarom die drastische prijsstijging noodzakelijk is. De rector verwijst naar het lastige economische klimaat, met stijgende energieprijzen en woekerende inflatie, en naar de Vlaamse regering, die de gemaakte afspraken over de financiering van de universiteiten al jarenlang niet naleeft en evenmin toestaat dat de universiteit zelf aan het inschrijvingsgeld sleutelt.
Maar waarom precies de Brugspaghetti? Van de Walle beseft dat hij ijzersterk zal moeten onderbouwen waarom het net de geliefde studentenkost is die UGent naar de financiële afgrond sleurt. Daarvoor heeft hij evenwel een bijzondere methode uitgekozen. Hij knoopt een schort om zijn middel, enkele Brugmedewerkers dragen een fornuisje binnen en de UGent-woordvoerders ploffen een aantal ingrediënten op tafel. De rector laat een dramatische pauze vallen en verkondigt dan met zijn beste vertelstem: “Vandaag koken we spaghetti bolognaise.”
“Breng het varken binnen!”
– Rik Van de Walle
De kok van dienst begint meteen zelfgemaakte pasta te draaien, alsof hij nooit iets anders gedaan heeft. Vervolgens richt hij zijn aandacht op de groenten. Volgens Van de Walle werkt het studentenrestaurant enkel en alleen met de meest exquise ingrediënten. “We staan er bovendien op dat onze ingrediënten uit la bella Italia komen”, vertelt de rector enthousiast. Hij volgt die mededeling op met een imitatie van Italiaanse handgebaren en enkele woorden met een accent dat potentieel racistisch is.
Op Van de Walles snijplank liggen groenten die geen mens ooit geproefd heeft in zijn bord Brugspaghetti. Toch zitten ze er allemaal in, dringt de rector aan. “Misschien zijn studenten gewoon nog niet volwassen genoeg op culinair vlak”, lacht hij. “Maar u begrijpt: deze focus op lokale ingrediënten en een authentieke bereidingswijze kosten gewoonweg geld. Veel geld.”
Wie denkt dat Van de Walles demonstratie daar ophield, vergist zich schromelijk. “We maken immers geen vegetarische spaghetti vandaag. Breng het varken binnen!” Enkele restomedewerkers sleuren een levend varken de zaal in. Wanneer de rector een vlijmscherp en gigantisch mes tevoorschijn tovert, beginnen enkele aanwezigen te protesteren. Na een vurige discussie van enkele minuten bindt de rector in. Hij mompelt iets over ‘cancelcultuur’ en kondigt aan dat het dan toch maar veggiespaghetti wordt.
Na een halfuur aan uitleg en kookdemonstraties schotelt de rector de journalisten die de zaal nog niet uitgeslopen zijn een bord spaghetti voor. Het is heerlijk, maar wat dit met de Brugspaghetti en de prijsstijging te maken heeft, weet intussen geen mens meer.